Vanavond begint de Verlaat Verdriet-workshop van 10-12 maart 2011. Ik heb in de week voorafgaand aan de workshop met mezelf afgesproken: als ook maar een van de deelnemers haar of zijn moeder heeft verloren door borstkanker, dan weet ik zeker dat ik pas na de workshop de uitslag wil horen van de punctie die op 1 maart is bij mij is gedaan. Ik weet te goed wat er met me kan gaan gebeuren als ik te horen krijg dat er inderdaad kanker in mijn borst is gevonden: dan kan ik het niet meer in de zijlijn van mijn leven parkeren. En als ik dat niet kan, ben ik niet vrij om me af te stemmen op de deelnemers aan de workshop en wat zij nodig hebben. Er gaat dan te veel ruis van mijn eigen leven een te grote rol spelen, terwijl ik de onzekerheid wel een plaats op de achtergrond kan geven. Tenminste: als ik er in slaag om eerlijk te spreken over de situatie waarin ik mijzelf op dit moment bevindt.
Natuurlijk heeft een van de deelneemsters haar moeder verloren door borstkanker (ongeveer de helft van het aantal Verlaat Verdriet-ers die ik in de afgelopen decennia heb ontmoet heeft een ouder verloren door kanker, het lag dus voor de hand dat het zo zou zijn). Mijn besluit om de afpraak voor de uitslag te verzetten van de 10e naar de 17e maart is een goed besluit geweest, waar ik helemaal achter sta.