• | |

    Een mens is nooit te oud om te leren

    DoorTitia Liese

    Zo zie je maar, een mens is nooit te oud om te leren realiseer ik me terwijl ik terugfiets. Vorige week. Op Terschelling. In verband met de aankoop van het huis in Italië moet ik iets veranderen in mijn testament. Niet heel groot om te doen. Wel een ingreep met gevolgen. En te verwachten ingewikkelde problemen als ik die ingreep niet zou laten doen.

    Gesprek

    Ik heb me voorbereid op een gesprek met een notaris met veel mitsen, maren, bedenkingen, tips en adviezen. Een gesprek in de vorm van: hoe kom je als 70+-er op het idiote idee een huis te kopen in Italië!? En dan nog een restauratie-project ook! Wat doe je jezelf aan!? Wat doe je je nabestaanden aan!? Waar begin je aan!? Hoe denk je dat allemaal te gaan doen!? Allemaal bedenkingen van een ter zake kundige notaris die ik zelf had bedacht. Ik ben voorbereid!

    Italië

    We zitten samen aan de grote deftige notaris-tafel. De notaris nodigt me uit te vertellen waarom ik hier zit. Ik vertel. Over de aanpassing in mijn testament die me noodzakelijk lijkt. Over de verkoop van mijn huis in Nunspeet. De aankoop van het huis in Italië. ‘Wat geweldig dat je dat je dit doet’ roept de notaris spontaan uit. ‘Italië! Ik houd van Italië! Wat geweldig daar een huis te hebben. Waar staat het?’ ‘Wil je foto’s zien?’ vraag ik, aanmerkelijk opgevrolijkt. ‘Ja, laat zien’ roept ze uit. Samen kijken we naar de foto’s op mijn telefoon. Ze kijkt en kijkt nog eens. En nog eens. ‘Dat kan prachtig worden!’

    ‘Ik zou in Italië nog even langs een notaris gaan in verband met de aanpassing van je testament. En je administratie ook in Italië op orde hebben.’ raadt de notaris me nog aan. ‘Als je even wacht dan passen we je testament aan. We zetten er meteen in: naar Nederlands recht opgemaakt. Ik zal je een schappelijke prijs rekenen.’

    Als de notaris me het nieuwe testament voorleest voel ik me tevreden. Hoe vaak ben ik in m’n leven iets uit de weg gegaan, heb ik iets ontweken, waarvan ik tevoren dacht dat het te moeilijk voor me zou zijn? Of omdat ik er tegenop zag? Zo zie je maar, een mens is nooit te oud om te leren.

  • | |

    Alles heeft een tijd

    DoorTitia Liese

    ‘Zijn jullie bereid je huis te verkopen?’ wordt ons, totaal onverwacht, gevraagd. Wij, dat zijn mijn buren van ons rijtje aan de Laan en ik, zijn voor een heel ander onderwerp naar het gemeentehuis gekomen. En zijn dus verbaasd. Geschrokken. Wat gebeurt hier?? Zelf voel ik naast de verbazing over de vraag, en nogal tot mijn eigen verbazing, door me heengaan: Ik zeg niet direct NEE.

    Koopcontract

    Inmiddels heeft dit gesprek al een paar jaar geleden plaatsgevonden. Afgelopen donderdag heb ik mijn handtekening gezet onder het voorlopig koopcontract. Mijn huis verkocht, maar ik mag nog tenminste twee-en-half jaar in dit huis blijven wonen. Een heel bijzonder gevoel. Mijn huis is niet meer mijn huis, maar tegelijkertijd is het nog steeds mijn huis. Tenminste: voorlopig wel.

    Verlaat Verdriet-workshops

    De verkoop van mijn huis betekent veel voor me. Meer dan veertig jaar heb ik in dit huis gewoond. Van dit huis gehouden. Mijn plek. Bijna twintig jaar heb ik in dit huis mijn Verlaat Verdriet-workshops gegeven. Van mijn workshops gehouden. Mijn Verlaat Verdriet-werk met zoveel Verlaat Verdriet-ers. De verkoop van mijn huis betekent dus niet alleen voor mij heel veel. Het betekent ook heel veel voor mijn Verlaat Verdriet-werk. Voor het Verlaat Verdriet-werk zoals ik dat in mijn eigen huis hebt gedaan. Een veilige plek voor tal van deelnemers aan de vele workshops die ik heb gegeven. De kleine groepjes waarin alle tijd, ruimte en aandacht was. Waar Verlaat Verdriet-ers van mij hebben geleerd, en ik van Verlaat Verdriet-ers. Nog twee-en-half jaar, en dan kunnen de workshops niet meer op deze manier plaatsvinden.

    Limiet

    Alles heeft zijn tijd en alles heeft zijn limiet. Ook mijn Verlaat Verdriet-workshops in de vorm waarin ze nu plaatsvinden.

    Workshop Verlaat Verdriet

    Overweeg je al langere tijd mee te doen aan een Verlaat Verdriet-workshop in de vorm waarin ik ze nu aanbied? Dan is het misschien tijd voor je geworden een besluit te nemen en je aan te melden voor een workshop.
    Lees wat de workshop Verlaat Verdriet jou te bieden heeft.

  • | |

    Mijn zeer bijzondere week in Codiponte

    DoorTitia Liese

    Twee weken geleden verbleef ik in Codiponte, bij Maartje en Davide op La Concia.
    Een zeer bijzondere, enerverende, rustige en tegelijkertijd energieke week. Er moest wel het een en ander gebeuren. En er gebeurde ook het een en ander.

    Pleintje

    Op de zonnige foto zie je ons pleintje op de Rocca van Codiponte. Het linker huis behoort inmiddels mij toe, het huis met de onderdoorgang en boven de groene luikjes. Onwennig voelt het nog steeds. Maar: het is van mij. Echt van mij.
    Het pand aan de rechterkant is aangekocht door Maartje en Davide. Het is de bedoeling dat ze daar na restauratie een eetgelegenheid vestigen.

    Project

    Samen vormen deze twee panden ons project. Het project waarvan Maartje en Davide – en dan vooral Maartje – zowel initiators alles voortrekkers zijn en werkelijk alles doen wat nodig is om een verlaten Italiaans pleintje weer tot leven te brengen.

    Restauratie

    De huizen moeten gerestaureerd worden. Ingrijpend gerestaureerd. Zeker het huis dat van mij is. Het zal dus even duren voordat ik mijn Verlaat Verdriet-werk kan gaan doen in mijn eigen Casa Bicaudata op de Rocca van Codiponte. Maar de mogelijkheden die Maartje en Davide bieden in Codiponte – volledige verzorging, zoals logies en maaltijden én werkruimte zijn reeds voorhanden in Villa le Muse en op La Concia. We kunnen dus al samen aan het werk, zoals met de biografische retreat De weg van liefde.

    Plekje

    ‘We hebben altijd een plekje voor jou’ zei Maartje tijdens deze zeer bijzondere week. En dat is zo fijn!

    Lees meer

    De weg van liefde 

  • | | |

    Het huis heeft jou als beschermvrouwe…

    DoorTitia Liese

    ‘Alles is getekend’ bericht Maartje me op dinsdag 5 april 2022. ‘Je bent eigenaresse van een huis in Toscane. En het huis heeft jou als beschermvrouwe.’

    Rocca di Codiponte

    Een nieuwe – grote – stap is genomen. Het project op de Rocca van Codiponte is officieel bij de notaris aangekocht. Casa Bicaudata is nu helemaal van mij. Morgen vlieg ik naar Pisa. De komende week breng ik door in Codiponte, in B&B La Concia van Maartje en Davide. Voelen hoe het in Codiponte voelt om daar eigenaar te zijn van een middeleeuws huis. In Italië. Op de Rocca van Codiponte. Een groot huis, dat ik graag geschikt wil gaan maken om Verlaat Verdriet-ers te ontvangen – en andere mensen die tijd en aandacht willen besteden aan hun levensverhaal. Die aandacht willen besteden aan ervaringen uit hun levensverhaal.

    Restaureren

    Een grote, ingrijpende restauratie van de panden staat ons te wachten. De komende week staat in het teken van intensief overleg met Maartje en Davide. Plannen maken. Wat willen we? Wat gaan we doen? Hoe gaan we het doen? Gesprekken met twee architecten. Contacten leggen met beschikbare bouwbedrijven.

    Maar eerst

    Maar eerst, en vooral, wennen aan het idee dat ik een huis heb in Italië. In Toscane. In Codiponte.

    De weg van liefde

    Inmiddels heb ik met Maartje een afspraak gemaakt voor de nieuwe biografisch retreat 2022 De weg van liefde: 8-14 oktober 2022.

    Meer

    Op donderdag 21 april vlieg ik terug naar Nederland. Daarna deel ik graag onze avonturen van de komende week in Codiponte. En natuurlijk dan ook: meer informatie over De weg van liefde 2022.