• | |

    De magie van Codiponte

    DoorTitia Liese

    Codiponte. Codiponte? Nooit van gehoord. Codiponte dus. In de Lunigiana. Noord West Toscane. Onontdekt door het massatoerisme. Ruig gebied tussen de Apennijnen en de Apuaanse Alpen. Dertig kilometer van de Golfo dei Poeti – de golf van de dichters. Iets meer dan honderd kilometer ten noorden van Pisa.

    La Concia

    In 2017 kwam ik in Codiponte terecht. B & B La Concia. Op het web gevonden door vriendin Jolanda. Een B & B van een Nederlands/Italiaans stel? Nederlands? Wil ik in Italië naar een B & B van een Nederlandse?

    Voorjaar

    Het is mei. Natuurlijk hebben we deze maand uitgekozen. Voorjaar. Lente in Italië. Renaissance in mei. Als we aankomen in Codiponte regent het. Al dagen. Het is koud. Guur. Nat. ‘Zo erg hebben we het hier nog nooit meegemaakt in het voorjaar.’
    De ontvangst van Davide is hartverwarmend. Vanaf het allereerste moment voel ik me thuis. Maar. Bij alles wat we deze dagen ondernemen: regen. Regen. Nog meer regen. En nog meer koude wind. Van het dorp Codiponte zien we maar weinig. Zelfs de pieve – de romaanse kerk met de mysteries – is gesloten. Nee. Onder de indruk van het dorp Codiponte ben ik niet bepaald. Of het moet al van de regen zijn.

    Magisch

    Maar. De plek is magisch. Dat voel ik wel. ‘Er gebeurde echt iets met je’ zei Jolanda een paar weken geleden tegen me. ‘Ik weet niet wat. Maar het gebeurde wel.’
    Er gebeurde echt iets met me. Iets wat ik zelf niet precies in woorden kan vatten. Maar gevolgen heeft het wel. Er gebeurde niet alleen iets met me. Er is inmiddels van alles gebeurd. En er gaat nog veel meer gebeuren.
    Nieuwsgierig? Volg me dan op www.roccadicodiponte.blogspot.com 

  • | |

    De magie van Codiponte

    DoorTitia Liese

    Codiponte. Codiponte? Nooit van gehoord. Codiponte dus. In de Lunigiana. Noord West Toscane. Onontdekt door het massatoerisme. Ruig gebied tussen de Apennijnen en de Apuaanse Alpen. Dertig kilometer van de Golfo dei Poeti – de golf van de dichters. Iets meer dan honderd kilometer ten noorden van Pisa.

    La Concia

    In 2017 kwam ik in Codiponte terecht. B & B La Concia. Op het web gevonden door vriendin Jolanda. Een B & B van een Nederlands/Italiaans stel? Nederlands? Wil ik in Italië naar een B & B van een Nederlandse?

    Voorjaar

    Het is mei. Natuurlijk hebben we deze maand uitgekozen. Voorjaar. Lente in Italië. Renaissance in mei. Als we aankomen in Codiponte regent het. Al dagen. Het is koud. Guur. Nat. ‘Zo erg hebben we het hier nog nooit meegemaakt in het voorjaar.’
    De ontvangst van Davide is hartverwarmend. Vanaf het allereerste moment voel ik me thuis. Maar. Bij alles wat we deze dagen ondernemen: regen. Regen. Nog meer regen. En nog meer koude wind. Van het dorp Codiponte zien we maar weinig. Zelfs de pieve – de romaanse kerk met de mysteries – is gesloten. Nee. Onder de indruk van het dorp Codiponte ben ik niet bepaald. Of het moet al van de regen zijn.

    Magisch

    Maar. De plek is magisch. Dat voel ik wel. ‘Er gebeurde echt iets met je’ zei Jolanda een paar weken geleden tegen me. ‘Ik weet niet wat. Maar het gebeurde wel.’
    Er gebeurde echt iets met me. Iets wat ik zelf niet precies in woorden kan vatten. Maar gevolgen heeft het wel. Er gebeurde niet alleen iets met me. Er is inmiddels van alles gebeurd. En er gaat nog veel meer gebeuren.
    Nieuwsgierig? Volg me dan op www.roccadicodiponte.blogspot.com 

  • | |

    Misschien ben ik het wel…

    DoorTitia Liese

    We zitten samen op het terras van Villa le Muse in Codiponte. De deelnemers voor de schrijf-retreat De weg van liefde zijn aangekomen. Oktober 2021, de temperatuur buiten is heerlijk. Maartje Schonefeld, onze gastvrouw, vertelt over ‘het gele huis’: Villa le Muse. Hier wonen en werken we deze week. Maartje vertelt over haar leven met man en dochter in Codiponte. Over La Concia . De middeleeuwse ruïne die ze eigenhandig hebben gerestaureerd, nu B & B. Ze vertelt over Villa le Muse. Opnieuw een project dat ze zelf hebben gerestaureerd. Dat ze klaar hebben gemaakt om groepen, zoals de onze, te ontvangen.

    Rocca di Codiponte

    Ik ken het verhaal. Totdat Maartje vertelt over het nieuwe project waar zij en haar man Davide met een paar mensen aan werken. Op de Rocca di Codiponte. Aan de voet van de ruïne van wat ooit een groot, middeleeuws kasteel is geweest. ‘Binnenkort start de restauratie van de ruïne. Een project van de overheid’. Ze vertelt over het samenwerkingsproject met vrienden om de verlaten huizen in het dorp te kopen. Ze te restaureren. Een nieuw leven te geven. ‘De huizen te redden’ zoals Maartje het uitdrukt. ‘We zoeken nog iemand die mee wil doen in ons project’ hoor ik Maartje zeggen.

    Misschien ben ik het wel

    ‘Misschien ben ik het wel’ hoor ik mezelf zeggen. Ik zie de verbazing op het gezicht van Maartje. En op de gezichten van de anderen. Maar vooral voel ik de verbazing in mezelf. Ben ik het echt die dit zegt? ‘Eerst deze week de rust, de stilte en de aandacht voor De weg van liefde. Daarna kom ik erop terug.’

    Lees en leef mee

    Ben je benieuwd naar onze avonturen op de Rocca di Codiponte? Lees, en leef mee. En als het zover is dat we gasten kunnen gaan ontvangen: van harte welkom!
    Rocca di Codiponte 

  • | |

    Henry Darger: outsiderkunst voor insiders

    DoorTitia Liese

    Henry Darger. Een paar weken geleden las ik voor het eerst van mijn leven zijn naam. Schilder. Schrijver. Autodidact. Outsider. Verlaat Verdriet-er. Inmiddels wereldberoemd.
    Leefde van 1892-1973. Verloor op zijn vierde zijn moeder. Werd in een berucht tehuis geplaatst. Verloor op zijn zestiende ook zijn ziekelijke vader. De vader die nooit voor hem had kunnen zorgen. Die hij nauwelijks kende.

    Henry Darger

    Henry Darger, zijn volwassen leven lang werkzaam als congierge, leidde een zeer geïsoleerd bestaan. Hij bracht het grootste deel van zijn leven alleen door. Leerde zichzelf tekenen en schrijven. Om gevoelens en demonen naar buiten te kunnen laten gaan.

    Zijn kunst, dat bestaat uit een combinatie van tekeningen, gemengde technieken en schrijfwerk, is door niemand ooit gezien. Totdat zijn huisbaas – tevens kunstenaar – na het overlijden van Darger zijn enorme oeuvre ontdekte. Dit werk is nooit gemaakt om iets te bewijzen. Iemand te overtuigen. Of te behagen. Of om er geld mee te maken. Een authentieke weergave van de binnenwereld van een man die in z’n jeugd zwaar heeft geleden onder een stapeling van onomkeerbare rupturen. Van een stapeling van trauma’s.

    Daar kan ik op een heel bijzondere manier van leren, realiseerde ik me toen ik me enigszins verdiepte in de persoon die Darger is geweest.
    Ik heb het boek besteld. Vanochtend heb ik het opgehaald bij de boekhandel.
    Alleen het boek zelf is al loodzwaar.
    Nu de inhoud nog.

    Lees meer

    https://www.museum.nl/nl/museum-van-de-geest–outsider-art/pronkstuk/henry-darger

    https://www.artspace.com/magazine/art_101/book_report/the-mysterious-story-of-outsider-artist-henry-darger-the-vivian-girls-of-the-realms-of-the-55476

    Klaus Biesenbach: Henry Darger
    ISBN: 978-3-7913-4919-0