• | |

    Lunigiana, land van de maan

    DoorTitia Liese

    Verbaasd kijk ik naar het maan-vormige hoofd aan de buitenmuur. Ik zie een maan-hoofd dat even verbaasd naar mij terug lijkt te kijken.
    Ik sta voor een van de huizen in het Middeleeuwse gedeelte van het beneden-dorp Codiponte. Hoe vaak ben ik langs deze gevel gelopen, zonder deze replica van het mysterieuze erfgoed van de Lunigiana te zien? Hoe is het mogelijk dat ik dit – echt niet zo kleine – beeld niet eerder heb opgemerkt? Terwijl ik zoveel keren door Codiponte ben gelopen. Op zoek naar oer-oude symbolen. Naar oude symbolen. Naar meer moderne symbolen.

    Ik kijk naar het beeld. Maak een foto. Ik heb het bewijs. Dit beeld heb ik echt gezien. En op de foto gezet. Ik weet het dus zeker. Dit maan-hoofd heb ik gezien.
    Maar..
    Twee dagen later ga ik nogmaals op zoek naar dit beeld. In de hoop een nog betere foto te maken. Dan blijkt dit beeld – voor mij althans – opnieuw onvindbaar te zijn. Geen idee waar ik het terug kan vinden. Wat een bijzondere ervaring.

    Lunigiana

    Codiponte, deel van de gemeente Casola in Lunigiana. Lunigiana. Land van de maan. In het uiterste noordwesten van Toscane. Nog onontdekt door toeristen. Een van de oudst-bewoonde gebieden van Italië. Getuige de vele geheimzinnige menhirs (stèles) in het stroomgebied van de rivier de Magra. Ontstaan ver voor de jaartelling, en ver voor de uitvinding van het schrift. Afbeeldingen van vrouwen. Van mannen. Gehakt uit – en in – steen.

    Luni

    Lunigiana, land van de maan. Vernoemd naar de Romeinse havenstad Luni. De havenstad (nabij de huidige havenstad La Spezia) waar ooit in de Romeinse tijd, het sneeuw-witte marmer werd verscheept. Gewonnen in de, nog altijd bestaande, marmergroeven van Carrara en Massa.

    Museum van de stèles

    In Pontremoli vind je het prachtige museum met vele stèles die gevonden zijn in het stroomgebied van de Magra. Een prachtig museum, dat een bezoekje meer dan waard is.

    Lees meer

    Museo delle statue stele Pontremoli 

  • | | |

    Herdenkingsplek in het Wilhelminabos

    DoorTitia Liese

    Wilhelminabos

    ‘Mijn vaders naam is alweer verdwenen.’
    De reacties van Verlaat Verdriet-ers komen sinds afgelopen zondag bij me binnen. Verlaat Verdriet-ers met wie ik op de herdenkingsplek in het Wilhelminabos bij Dronten ben geweest. Verlaat Verdriet-ers die een boom gingen planten tijdens de boomplant-dag. Die de naam van hun overleden ouder in een van de glazen platen lieten graveren. Samen was ik daar in verschillende jaren. Bij verschillende gelegenheden. Met diverse Verlaat Verdriet-ers. Maakte de bijzondere plechtigheden tijdens de boomplant-dag mee. Zag wat het met de Verlaat Verdriet-ers deed de naam van hun overleden ouder te eren. Ook zelf liet ik jaren geleden de naam van mijn moeder – overleden in 1957 – in een van de glazen platen graveren. Ook ikzelf plantte een boom.

    Vernielingen

    ‘Wat kan er gebeurd zijn in het leven van iemand die dit doet?’ vroeg ik me af toen ik in het weekend de eerste beelden zag van de vernielingen. ‘Wie haalt het in haar/zijn hoofd om met een hamer naar deze stille plek in het bos te gaan. Met als doel deze voor duizenden mensen zo betekenisvolle herdenkingsplaten te vernielen.’

    Onwillekeurig dwaalden mijn gedachten ook steeds af naar de honderden vrouwen, kinderen en mannen die vorige week verdronken voor de Griekse kust. Opeengepakt in het ruim van dit onzalige schip. Nooit zullen hun namen zichtbaar worden op een herdenkingsplek als in het Wilheminabos.

    Crowdfunding

    Inmiddels is, in samenwerking met het Koningin Wilhelmina Fonds, een crowd-fundings-aktie opgezet. Wat gebeurd is, kan nooit meer ongedaan gemaakt worden. Maar we kunnen wel samen aantonen hoe belangrijk deze herdenkingsplek is voor duizenden mensen. We kunnen wel aantonen dat we samen wonden kunnen verzorgen. Waardoor de nu geslagen wonden kunnen helen. Ook al zal daar nog tijd overheen moeten gaan.

    Herstel monument Wilhelminabos 

     

  • | |

    Kennismaken met Bicaudata

    DoorTitia Liese

    Ik kende haar niet. Wat best wel een beetje gek is voor iemand die zich in het verleden jarenlang heeft verdiept in kunst- en cultuurgeschiedenis, met name in kunst- en cultuurgeschiedenis van Italië. En die op haar eigen manier ook een ‘spiritueel pad’ heeft gelopen. Een beetje gek goed beschouwd, maar het is wel zo. Ik kende Bicaudata niet.
    Bicaudata??? zul je misschien denken? Twee-staartige meermin??? Nooit van gehoord. Nooit gezien. En dat is eigenlijk weer heel grappig. Want waarschijnlijk ken je de twee-staartige meermin wel. Namelijk in het logo van Starbucks.
    Zie.

    De twee-staartige meermin

    Zelf kwam ik de twee-staartige meermin tegen in de kerk van Codiponte. De afbeelding boven is de twee-staartige meermin op een kapiteel op een van de zuilen. Ik zag haar. En ze begon voor mij te leven. Wie is de twee-staartige meermin? Waarom ken ik haar niet? Hoe oud is ze? Wat is haar betekenis?

    De twee-staartige meermin is een oer-oud symbool, ook Sirena genaamd.
    Vrouw van stromend water. Symbool voor zuivering. Voor verandering. Leven-gevend symbool voor gevoelens. Emoties. Intuïtie.
    De wetende. Symbool voor de verbinding tussen hemel en aarde. Tussen leven en dood. Symbool voor denken. Voor de verbinding tussen hoofd en hart. Tussen hart en ziel. Symbool voor geest. Voor logica. Voor communicatie.

    Casa Bicaudata

    Al heel snel nadat ik het huis heb aangekocht word ik ’s ochtends wakker met de naam voor het huis in mijn hoofd. Casa Bicaudata. Het huis van de twee-staartige meermin.

    Op de bovenverdieping de zaal waar cursussen en workshops gegeven kunnen worden. Waar gewerkt kan worden aan de verbinding tussen hoofd en hart.

    In de koelte van de kelderverdieping ruimte voor zorg voor lichaam en ziel. Waar cursussen gegeven kunnen worden met lichaamswerk. Waar ruimte zal zijn voor de aanleg van een bescheiden SPA.

    In de midden-verdieping ruimte voor enkele appartementen voor verblijf.

    Casa Bicaudata – het huis waar je als Verlaat Verdriet-er welkom bent.
    Het huis op het pleintje van CodiponteCastello waar oud zeer kan helen.

  • | |

    Codiponte, plek waar oud zeer kan helen

    DoorTitia Liese

    Je rekent er wel een beetje op als je naar Italië gaat. Mooi weer.
    Mei 2018. Renaissance in mei. De wedergeboorte van de natuur die zich in mei zo prachtig manifesteert. Zo dacht ik vijf jaar geleden naar Italië te gaan. Niets was minder waar. Regen. Regen. Koud. Koud. Regen. Regen. En dat al maanden lang. In geen velden of wegen voorjaar te bekennen. Zo maakte ik die eerste dagen in mei kennis met Codiponte. In de niet aflatende regen. In de niet aflatende kou. Het kan verkeren.

    Rust

    Maar kou en regen, en nog meer kou en regen: mijn verblijf op de Concia in Codiponte deed iets met me. Er kwam een rust over me. Of liever gezegd: in me. Een rust die iets heel bijzonders met me deed. In m’n hoofd. In m’n lijf. En in m’n ziel. In m’n hele lijf gebeurde er iets wat alles zachter maakte. Toegankelijker. Begrijpelijker. Aanvaardbaarder.

    Gastvrijheid

    Inmiddels ben ik al heel wat keren in Codiponte geweest. Heb ik me overgegeven aan de zorg van Maartje en Davide. Aan hun liefde. Geniet ik van de vanzelfsprekende gastvrijheid en de vriendelijkheid waarmee de inwoners van Codiponte me steeds weer ontvangen. Leer ik het dorp en de gemeenschap steeds beter kennen. Ontdek ik steeds weer iets nieuws. Plekken die ik niet eerder had gezien. Of die ik ineens zie op een heel andere manier. Symbolen die steeds meer tot me lijken te spreken.

    Weg van Vertroosting

    Zo kwam ik vorige week het bord tegen dat staat aan het begin van de kruisweg. De kruisweg die inwoners van Codiponte hebben geplaatst op het pad tussen CodiponteCastello en de ruïne van het klooster aan de overkant van de vallei. De voorstellingen van keramiek die horen bij de kruisweg, die had ik al vaker gezien. Maar het bord dat staat aan het begin van de kruisweg heeft waarschijnlijk tot vorige week in dicht struikgewas gestaan. Ik merkte het bord tenminste niet eerder op.
    Via Crucis della Consolazione – de weg van vertroosting. Op een steenworp afstand van CodiponteCastello, en ons pleintje.
    Codiponte, plek waar oud zeer kan helen.

    Lees ook

    Codiponte houdt je vast 
    Beren op de weg
    Een innerlijk proces krijgt vorm
    Een bestemming voor het huis
    Ik hoef dit niet alleen te doen
    De cirkel is rond