• | | |

    Verlaat Verdriet: Let it be, Paul MacCartney

    DoorTitia Liese

    Met enige regelmaat sturen Verlaat Verdriet-ers mij tips toe over boeken, gedichten, songteksten enzovoort. Het komt er niet altijd van ze onder jullie aandacht te brengen. En dan, ineens, komt een song of een tekst weer onder mijn aandacht. En dan, ineens, besluit ik naar boven te lopen. Naar m’n computer. Om toch deze (song)tekst met jullie te delen.

    Paul MacCartney

    Wie kent niet deze song van Paul MacCartney van The Beatles.
    Melodie: JA, natuurlijk……
    Tekst:  ja, maar misschien niet helemaal…..
    Betekenis: nou, nee. Dat eigenlijk niet. Tenminste mogelijk op mijn manier tot nu toe. Het aanroepen van Mother Mary – de heilige Maria die haar woorden van wijsheid spreekt – is tot voor kort altijd mijn interpretatie geweest van de tekst van deze song. Dat Paul MacCartney zingt over zijn moeder die Mary heette en die hij als 14-jarige jongen verloor. NEE – dat had ik nooit bedacht.

    Tekst

    Daarom deel ik graag de tekst van Let it be met jullie – met hartelijke dank aan Pieter die me attent maakte op de werkelijke inhoud van Let it be.

    Let it be

    When I find myself in times of trouble, Mother Mary comes to me
    Speaking words of wisdom, let it be
    And in my hour of darkness she is standing right in front of me
    Speaking words of wisdom, let it be

    Let it be, let it be, let it be, let it be
    Whisper words of wisdom, let it be

    And when the broken hearted people living in the world agree
    There will be an answer, let it be
    For though they may be parted, there is still a chance that they will see
    There will be an answer, let it be

    Let it be, let it be, let it be, let it be
    There will be an answer, let it be

    Let it be, let it be, let it be, let it be
    Whisper words of wisdom, let it be

    Let it be, let it be, let it be, let it be
    Whisper words of wisdom, let it be, be

     And when the night is cloudy there is still a light that shines on me
    Shinin’ until tomorrow, let it be
    I wake up to the sound of music, Mother Mary comes to me
    Speaking words of wisdom, let it be

     And let it be, let it be, let it be, let it be
    Whisper words of wisdom, let it be

    And let it be, let it be, let it be, let it be
    Whisper words of wisdom, let it be

  • | |

    Het pad dat ik niet nam

    DoorTitia Liese

    Het pad dat ik niet nam

    Burgemeesterscrisis op Terschelling. ‘Huh???’ zal je misschien denken. ‘Wat moet ik nou met Terschelling? En wat moet ik met een burgemeesterscrisis op Terschelling??’ Nou: daar hoef je niks mee. Niet met Terschelling. En ook niet met een burgemeesterscrisis.

    Maar naar aanleiding van deze crisis plaatste een vaste columnist van weekblad De Terschellinger een column in verband met deze crisis. In zijn column haalt hij het beroemde gedicht aan van de Amerikaanse dichter Robert Frost: The road not taken.
    En dit gedicht wil ik heel graag met je delen.

    The road not taken

    Two roads diverged in a yellow wood,
    And sorry I could not travel both
    And be one traveler, long I stood
    And looked down one as far as I could
    To where it bent in the undergrowth;

     Then took the other, as just as fair,
    And having perhaps the better claim,
    Because it was grassy and wanted wear;
    Though as for that the passing there
    Had worn them really about the same,

    And both that morning equally lay
    In leaves no step had trodden black.
    Oh, I kept the first for another day!
    Yet knowing how way leads on to way,
    I doubted if I should ever come back.

    I shall be telling this with a sigh
    Somewhere ages and ages hence:
    Two roads diverged in a wood, and I —
    I took the one less traveled by,
    And that has made all the difference 

    Robert Frost
    1874-1963

    Wikipedia

    The road not taken is een dubbelzinnig gedicht dat de lezer uitnodigt om na te denken over keuzes in het leven. Als het leven een reis is, belicht dit gedicht de momenten in het leven waarop een beslissing moet worden genomen en de mens zich afvraagt: “Welke kant ga ik nu op?”

  • | | | |

    Verlate rouw: ons perspectief

    DoorTitia Liese

    Perspectief op kinderen

    ‘Kinderen zijn zo flexibel.’
    ‘Onderschat de veerkracht van kinderen niet.’
    ‘Kinderen passen zich gemakkelijk aan.’

    Je kent deze waarderende uitspraken vast wel. Observaties van buitenstaanders. Perspectieven van volwassenen op kinderen. Op ons, de kinderen die in hun jeugd hun ouder(s) verloren door overlijden.
    ‘Veerkracht?’ vraag je je af. ‘Gaat dat over mij?’

    Perspectief op volwassenen

    ‘Zit je daar nou nog mee?’
    ‘Hoe lang is dat nu al geleden?’
    ‘Je bent er in blijven hangen.’

    Je kent deze niet-waarderende uitspraken ook vast wel. Observaties van buitenstaanders. Perspectieven van volwassenen op volwassenen. Op ons, Verlaat Verdriet-ers die in hun jeugd hun ouder(s) hebben verloren.
    Ze doen je pijn. Ben je er echt in blijven hangen?

    Perspectief op onszelf

    Waar het in een verlaat rouwproces ook – en eigenlijk vooral – om gaat is het perspectief dat wij op onszelf hebben. Onze waardering voor onszelf. Ons vermogen van onszelf te houden. Geduld te hebben met onszelf. Liefdevolle aandacht te hebben voor onszelf. Onszelf te omarmen. Oneindige liefde te hebben voor onszelf. Onszelf te laten weten dat we onvoorwaardelijk aanwezig mogen zijn.

    Vandaag deelde een Verlaat Verdriet-ster een mooie tekst met me. Op mijn beurt deel ik hem graag met jou.
    Margreet: dank je wel voor dit mooie perspectief.

    As traumatized children
    we always dreamed that someone
    would come and save us.
    We never dreamed that it would,
    in fact, be ourselves, as adults.

    Lezen

    Titia Liese
    Teruggaan om verder te kunnen

    Zien

  • | | |

    Verlate rouw: wees geworden – en dan…..

    DoorTitia Liese

    De vader van twee zusjes (12 en 14 jaar) is een jaar geleden onverwacht overleden. De zusjes zijn met hun moeder in het vertrouwde ouderlijk huis blijven wonen. De moeder van de zusjes heeft op een avond – bij een glaasje wijn – gekscherend tegen een buurvrouw gezegd: ‘Als mij wat overkomt, zorg jij dan voor mijn dochters?’

    Beide vrouwen hebben niet voor mogelijk gehouden dat na de eerste ramp van het overlijden van de vader van de zusjes ook hun moeder jong zou kunnen sterven. Maar het gebeurt. Een jaar later overlijdt ook de moeder van de zusjes. Als gevolg van een verkeersongeval.

    Belofte

    De buurvrouw vindt dat ze haar belofte voor de zusjes te zorgen na moet komen. De zusjes verhuizen naar het huis en het gezin van de buurvrouw. Alle goede bedoelingen ten spijt loopt het allemaal uit op een rampzalige situatie. Niemand hield er serieus rekening mee dat dit werkelijk zou kunnen gebeuren.

    De zusjes – pubers – moeten zich – tegen hun zin – aanpassen aan de cultuur van het gezin van ouders die ze nauwelijks kennen. De pleegouders en hun kinderen moeten zich aanpassen aan twee nieuwe gezinsleden. Twee pubers, die allebei helemaal geen nieuwe ouders willen. Helemaal geen nieuw broertje. Helemaal geen nieuw zusje. Twee meisjes van 14 en 16. Die gewoon hun eigen huis willen. En hun eigen ouders.