• | | |

    Daar waar rust is en stilte

    DoorTitia Liese

    Een weg van liefde

    Daar waar rust is en stilte opent zich een weg van liefde.
    Waar tijd en aandacht beschikbaar zijn voor jou. Waar je kunt delen met ervaringsgenoten.
    Een plek waar je verder komt door de tijd stil te zetten. Je even helemaal bezig kunt zijn met Verlaat Verdriet-thema’s die belangrijk zijn voor jou. Waar je je gesteund kunt voelen door de andere Verlaat Verdriet-ers om je heen. Die jouw thema’s horen, zien, herkennen en erkennen. Met wie je samen kunt leren over leven met Verlaat Verdriet en verlate rouw.
    Waar je je gesteund kunt voelen door Titia op momenten dat je er even helemaal doorheen zit. Door haar kennis en ervaring, die ook jou meeneemt op jouw weg van liefde.
    Waar je vreugde kunt delen over nieuwe ontdekkingen en verrassende ontwikkelingen. Over de innerlijke rust die je ervaart als je helemaal samenvalt met jezelf.
    Waar je omringd wordt door de liefdevolle gastvrijheid van Maartje en Davide. Geniet van de overheerlijke maaltijden die Davide voor ons bereidt.
    Die plek is er.
    Ook voor jou.
    In Codiponte.
    In Villa le Muse.
    Met de schrijfretraite De weg van liefde.

    Ben je Verlaat Verdriet-er? Heb je al de nodige stappen gezet in je verlate rouwproces?
    Is het tijd weer aandacht te besteden aan Verlaat verdriet-thema’s waarvan je weet dat ze nog aandacht nodig hebben, maar die er in de hectiek van alle dag altijd weer bij inschieten? Verlang je naar verdieping?

    Meer weten

    Wil je meer weten over De weg van liefde? Neem contact op met Titia, of bel Titia 06 – 53 76 58 43.

    Aanmelden

    Heb je al besloten deel te willen nemen aan De weg van liefde, meld je dan aan via het Inschrijfformulier. Je bent van harte welkom!

    Meer lezen

  • | | |

    Onze zelfgenezing: blog geschreven door Bert Pekelder

    DoorTitia Liese

    Een paar dagen geleden stuurde Bert Pekelder mij de blog Unsere Selbstheilung die hij plaatste op zijn site. ‘Wil jij de blog lezen en mij laten weten wat je ervan vindt?’ vroeg Bert me aan de telefoon. Ik las de blog in het Duits, en dacht onmiddellijk: deze blog wil ik graag in het Nederlands vertalen en ook op mijn site plaatsen. Zo gedacht, zo gedaan. Ik vertaalde de blog, legde mijn Nederlandse versie ter autorisatie voor aan Bert. ‘Prachtig vertaald’ appt Bert me zojuist. ‘Kun je zo gebruiken’.

    Onze zelfgenezing

    Onze zelfgenezing lijkt een verborgen weg in een betoverde wildernis. Het is vergelijkbaar met de weg van Hans en Grietje, de odyssee van Odysseus of met de Liefde met een hoofdletter. Deze omstandigheden verdrijven ons van huis en haard. We weten niet wat we tegen zullen gaan komen. Of, en wanneer, we ooit de uitweg vinden. We weten niet waar dat zal zijn, en of de wereld die we dan tegenkomen nog hetzelfde zal zijn. Maar bovenal weten we niet wie we dan zelf zullen zijn, hoe we dan zullen zijn. En dat beangstigt ons misschien nog wel het meest van alles.

    Het onderstaande verhaal suddert al meer dan een half jaar in me. Vandaag wist ik ineens hoe ik het kan vertellen en dat doe ik hiermee.

    Pleeggezin

    Als het passend is, neem ik in de Verlaat Verdriet-workshops die ik in Duitsland geef de vrijheid om ook mijn eigen ervaringen en problemen in te brengen. Ik ben geen therapeut. Daarom mag ik dat doen, geloof ik. In de workshop van november 2021 gebeurde iets heel onverwachts. Ik vertelde over het pleeggezin waar mijn broertje (14) en ik (16) werden ondergebracht nadat mijn moeder overleed. Deze familie bleek totaal niet geschikt te zijn voor deze ‘onderneming’. Het echtpaar woonde met beide eigen kinderen in een klein rijtjeshuis, en had zelf verstopte psychische problemen. De vader was fanatiek religieus, en zo gebeurde het dat zich na ongeveer twee jaar naast psychisch geweld ook fysiek geweld voor ging doen. De gevolgen hiervan hebben mij altijd heel erg dwars gezeten. 

    Zelfstandig

    Monika, een deelneemster aan de Verlaat Verdriet-workshop die zelf twee jongens heeft geadopteerd, reageerde spontaan en zonder een blad voor de mond te nemen: ‘Oh, zo zou men dat tegenwoordig helemaal niet meer doen. Kinderen in de leeftijd die jullie hadden hebben zich al veel te ver ontwikkeld. Opnemen in een pleeggezin functioneert dan eenvoudigweg niet meer. Tegenwoordig kunnen ze zelfstandig, met begeleiding, wonen.’

    Een stortvloed aan mogelijkheden

    Dat opende voor mij een stortvloed aan mogelijkheden, gevoelens en beelden en het bood me ook een verklaring voor hoe het was gegaan bij ons. Het was te verwachten geweest. Hoe anders zou mijn leven, en dat van mijn broertje, verlopen kunnen zijn? En hoe anders hadden we ons dan ontwikkeld? Hoe hadden we dan samen onze rouw kunnen verwerken? Hoe?

    Alternatief verleden

    Kort na deze Verlaat Verdriet-workshop opende zich in mijn fantasie een alternatief verleden. Ik begon een gemeenschappelijke woning in te richten voor mij en mijn broertje Oscar. Ik stelde me dat huis voor. Stelde me voor hoe veilig we daar hadden kunnen zijn. Hoe we daar samen vrij zouden kunnen zijn. Daar met elkaar spraken. Hoe ik Oscar vertelde dat we het samen zouden redden, en ik er altijd voor hem zou zijn. En hij voor mij.

    Volwassen persoon

    Ik begon, als volwassen persoon, met ons beiden te praten. Me om ons beiden te bekommeren. Het verleden werd bevrijd uit een verstarring, veranderde. En daarmee veranderde ikzelf ook.

    In beweging komen

    Daar komt bij dat ik, sinds vier maanden, voor het eerst weer alleen woon. Het was me meteen duidelijk dat mijn innerlijke proces zich in de werkelijkheid manifesteerde. Ik begon me om mezelf te bekommeren, waarmee ik in mijn visioen al was begonnen. Ik voelde in mijn lijf hoe oude verstarring in beweging kwam. En dat gebeurt nog steeds.

    Peter Levine

    Alle soorten van gevoelens dienen zich daarbij met grote heftigheid aan. Ineens ben ik geen observerende buitenstaander meer van mijn visioen, maar bevrijd ik me werkelijk in het donkere woud. Ik probeer mijn weg daar in te vinden en dat doet in golven verschrikkelijk pijn. Een wervelstorm rukt bomen uit. Alles wervelt op. Peter Levine schrijft in zijn boek De tijger ontwaakt hoe belangrijk het is je lijf van binnenuit te voelen en dat helpt echt. Ik jog en zwem meer dan ooit tevoren.

    Niet alleen, wel zelf

    Langzamerhand verschuift mijn focus op mijn verleden, op waar ik vandaan kom, naar binnen in het woud en naar de stappen die ik in het nu op deze weg zet. Stap voor stap. Vaak is het eigenlijk eerder een woestenij. Een bergtop. Drijfzand. Een fakir-bed. Een schip dat omringd wordt door Sirenen. Ik ben niet alleen, maar deze weg moet ik wel zelf gaan.

    Mijn eigen Zelf

    Ik word me er pijnlijk van bewust hoe onsamenhangend en onvolledig mijn innerlijke Zelf is. Hoezeer ik het tot nu toe bij anderen heb gezocht. Hoezeer ik op andere mensen heb gebouwd om deze onvolledigheid te compenseren. En vandaag werd het me ineens duidelijk: deze woning die ik voor mij en mijn broer had ingericht, dat ben ik zelf. Dat is eigenlijk mijn eigen Zelf, dat geheeld en volledig wil worden. Ikzelf ben dat huis. Ik ben die wildernis. Ik ben heel benieuwd wat het volgende zal zijn wat ik tegen ga komen.

    LEES MEER

  • | | |

    Mariëlle Curfs: lot en bestemming

    DoorTitia Liese

    Lot en bestemming

    ‘Ik heb een nichtje dat jong haar beide ouders verloor’ vertelt Albertine enige tijd geleden. ‘Ze zit klemvast in haar leven. Ik zou het haar zo gunnen dat ze de workshop Dubbel Ouderverlies zou komen doen.’ Mariëlle komt (inclusief haar opvallende tattoo’s). Ziet (met haar oplettende ogen, die alles opmerken). Wint (mij, met haar bijzondere kunstenaars-energie).

    Lot

    Als meisje van bijna vier verliest Mariëlle haar moeder. Haar leven verandert in een gevangenis waarin ze zich steeds meer opgesloten voelt. Uitsluitend gezien door negatieve ogen. Gehoord door negatieve oren. Afgewezen in al haar aanwezigheid. Haar expressieve kunstenaarsziel opgesloten. Veroordeeld zonder zich nog te kunnen verdedigen. Een jeugd die je niemand gunt. Een lot dat je niemand gunt. Als Mariëlle vijfentwintig is overlijdt ook haar vader. Wat blijft er dan nog voor haar over?

    Bestemming

    Zo leeft Mariëlle haar leven, dat al zo lang niet meer voelt als haar leven. Onbegrepen. Eerst in haar thuissituatie. Vervolgens in de hulpverlening, waar haar hulpvragen niet worden herkend. Niet worden gezien als gevolgen van jong ouderverlies. Opnieuw veroordeeld zonder zich te kunnen verdedigen.
    Schilderen is haar bestemming. Haar redding. Ze schildert. Schildert. Schildert. In Nederland. Afrika. Duitsland. En nu in Spanje.

    Workshop Dubbel Ouderverlies

    In 2021 doet Mariëlle mee aan de workshop Dubbel Ouderverlies. De workshop verandert haar leven. Vanaf deze workshop kan ze op een positieve manier met zichzelf aan de slag. Samen met een psychologe die haar begrijpt werkt ze keihard. Vindt, langzaam maar zeker, de uitweg uit de gevangenis waarin ze terecht is gekomen.

    Ibiza

    Van de opbrengst van een tentoonstelling schaft Mariëlle een camperbusje aan. Afgelopen winter zakt ze af naar het zuiden. Naar Spanje. Vestigt zich met haar camperbusje op Ibiza. Het eiland waar haar hart kan helen. Heelt. Waar ze schildert. Schildert. Schildert. Waar ze haar bestemming kan leven: beeldend vormgeven aan gevoelens. Aan haar gevoelens.

    Tentoonstelling

    Gisteren is daar, op Ibiza, haar solo-tentoonstelling geopend.
    Ben je op Ibiza of ga je naar Ibiza? Zoek Mariëlle op.
    Ben je niet op Ibiza, en ga je niet naar Ibiza? Ontmoet Mariëlle dan op haar site.

    Adres

    Ocean drive Ibiza
    Port Deportivo Marina
    Carrer Botafoch s/n 07800

    Lees meer

    Mariëlle Curfs https://www.marielleyogi.com/about
    Albertine Richaerts www.albertinerichaerts.nl
    Workshop Dubbel Ouderverlies

    Instemming

    Deze blog heb ik tevoren aan Mariëlle toegestuurd, en is met haar volledige instemming door mij op mijn site geplaatst.

  • | |

    Jong ouderverlies in perspectief van een vader

    DoorTitia Liese

    Het perspectief van een vader

    In Volkskrant Magazine van deze week (16 juli 2022) een interview met Wim Hof (The Ice Man). In het interview vertelt Hof dat hij zijn eerste vrouw verloor als gevolg van zelfdoding, en hij achterbleef met vier jonge kinderen.

    ……………………

    Heb u ooit gedacht: mijn leven is mislukt?

    ‘Ik heb altijd het geloof in mijzelf behouden, en ik ben trots op mijn levensloop. Al moet ik eerlijk zeggen dat de vertwijfeling soms toesloeg, maar dat lijkt me ook logisch. Mijn grote liefde, mijn eerste vrouw, is van acht verdiepingen naar beneden gesprongen. Wie raakt daar niet vertwijfeld door? Dus die klap had ik te pakken, en daarmee was ik een jonge, alleenstaande vader. Ik had haar ontmoet in een kraakpand in Amsterdam, zij was Spaanse. Vijftien jaar zijn we samen geweest, Olaya en ik, we kregen vier kinderen. Maar op een gegeven moment begon de neergang van haar psychische zijn, en ik keek hulpeloos toe. Ze was depressief, manisch-depressief en schizofreen. Ze had zeven of acht persoonlijkheden. Op een gegeven moment was ze niet meer in staat voor de kinderen te zorgen, daar kwam het op neer. Maar ik dacht: als ze er maar is, want ik ben in relaties altijd loyaal. Als ik maar had geweten wat ik nu weet, dan had ik haar kunnen helpen.’

    ……………………

    ……………………

    Goede jeugd
    Het contact met zijn vier oudste kinderen werd hersteld toen Hof, nadat hij door zijn tweede vrouw op straat werd gezet, bij zijn oudste dochter aanklopte voor onderdak ‘Ik had haar tien jaar niet gezien, maar ze ontving me gewoon. Ik heb ook nooit iets naars gedaan, richting mijn kinderen. Ze hebben eigenlijk een goede jeugd gehad. De emotionele basis is supersterk. Vandaar is het langzaam maar zeker goedgekomen, ook met mijn andere oudere kinderen.’

    …………………..

    Volkskrant Magazine

    Het integrale interview van Sara Berkeljon met Wim Hof staat in Volkskrant Magazine van 16 juli 2021 (n.b.: dit interview is voor niet-abonné’s niet beschikbaar op de website van de Volkskrant.)