• | | | |

    ZEER. Dit zijn onze verhalen

    DoorTitia Liese

    Zeer

    Dit zijn onze verhalen. Ze laten zien hoe jong ouderverlies er echt uit ziet.

    • Ben je Verlaat Verdriet-er? (dus: verloor je voor je 20e levensjaar je ouder(s) door overlijden)?
    • Heb je deelgenomen aan symposium ZEER in 2017?
    • Heb je er zin in mee te werken aan een boek met foto’s en tekst?

    Dan nodig ik je graag uit om jouw bijdrage te leveren aan ZEER. Dit zijn onze verhalen.

    Introductie

    Symposium ZEER, 2017. Als je deelnemer was, dan herinner je je vast nog de bijzondere impact van de foto-presentatie van de ouders die er al zo lang niet meer zijn. Alle beelden die langskwamen. De uitnodiging om de foto(‘s) van jouw ouder(s) te delen met je naaste buur-Verlaat Verdriet-ers. Je verhaal met ze te delen.
    Wat bij betreft is dat veruit de meest indrukwekkende en bijzondere start geweest die ik ooit heb meegemaakt van een symposium. Een begin dat mede kleur en vorm heeft gegeven aan de warmte, de intensiteit en de geborgenheid van deze bijeenkomst ZEER.

    Ik wil hier iets mee, wist ik al vanaf het begin. Maar wat? Hoe? In welke vorm?
    Gisteren, in de wachtruimte van de fysiopraktijk, kwam ik een boek tegen. Zodra ik het boek in handen had wist ik het: DIT! Zo wil ik het! In een mum van tijd had ik de synopsis klaar.
    De eerste Verlaat Verdriet-ers hebben zich al gemeld om aan dit ZEER-project deel te nemen. Alleen al door ze te vertellen wat mijn plan is. Bij voldoende aanmeldingen kan project ZEER meteen van start gaan!

    Kortom

    • Ik ben op zoek naar 25 Verlaat Verdriet-ers die hun verhaal met foto(‘s) van hun ouder(s) in boekvorm willen delen;
    • Eerste criterium is de volgorde van aanmelding;
    • Tweede criterium: voorrang hebben de Verlaat Verdriet-ers die deel hebben genomen aan symposium ZEER 2017;
    • Derde criterium: Vijf mannen die hun moeder hebben verloren en vijf vrouwen die hun moeder hebben verloren. Vijf mannen die hun vader hebben verloren en vijf vrouwen die hun vader hebben verloren. En vijf Verlaat Verdriet-ers die hun beide ouders hebben verloren.

    Uitnodiging

    Heb je, na deze korte introductie, zin om jouw bijdrage te leveren aan dit boek?
    Meld je dan snel bij mij: titia@verlaatverdriet.nu 

    Zodra ik jouw aanmelding heb ontvangen, ontvang je van mij een meer uitgebreide uitnodiging, met meer informatie. Je kunt dan alsnog besluiten of je mee wilt doen.

    Je bent van harte welkom!

    Titia Liese  

     

  • | | |

    Nieuw: zwembadje bij Villa le Muse in Codiponte

    DoorTitia Liese

    Zwembadje

    Voor eerdere deelnemers aan de schrijfretraite De weg van liefde, en natuurlijk voor nieuwe deelnemers: het zwembadje dat Maartje en Davide hebben aangelegd bij het grote gele huis waar we De weg van liefde aanbieden – Villa le Muse – is nu beschikbaar voor gebruik.

    Ervaring

    Uit eigen ervaring kan ik het je vertellen.
    Ik ging er in.
    Het is heerlijk.
    Ik heb ervan genoten!

    Lees meer

    De weg van liefde 2022
    Codiponte
    Maartje Schonefeld en Davide Donati 

  • | | |

    Samen met Verlaat Verdriet-ers de weg naar liefde gaan

    DoorTitia Liese

    We gingen naar Pontremoli. Niet als ware pelgrims te voet. Wij gingen met de auto. Pontremoli is een heel oud, heel Italiaans, stadje. Aan de ooit brede rivier de Magra. Gelegen aan de pelgrimsroute Via Franciscena. In het verleden de druk belopen pelgrims- en handelsroute van Canterbury naar Rome (en verder naar Jeruzalem).
    Hier in Pontremoli tref ik een afbeelding van een pelgrim. Pelgrim met de onafscheidelijke knapzak op de schouder (in plaats van ons soms zo onafscheidelijke ‘rugzakje’).

    Pelgrim

    Te voet op weg naar een doel. Zoals er in de loop van vele eeuwen onnoemlijk veel pelgrims in Codiponte terecht gekomen zijn.
    Codiponte. Sinds eeuwen en eeuwen trefpunt voor mensen die om diverse redenen onderweg zijn. Pleisterplaats om nieuwe krachten op te doen. Rustpunt. Oversteekplaats tussen de Apuaanse Alpen en de in vroege tijden gevaarlijke Apuaanse Alpen. Waar reizigers de kans liepen niet alleen wolven en beren te ontmoeten, maar ook uitgeschud te worden door struikrovers.
    Angst voor gevaar aan alle kanten!

    Pelgrimstocht

    Voor veel pelgrims de weg naar de heilige stad Rome.
    Een reis van bezinning.
    Een reis naar binnen.
    Een innerlijke reis.

    Codiponte

    Pleisterplaats voor Verlaat Verdriet-ers om in rust ruimte te geven aan gevoelens. Tijd om woorden en beelden te vinden die betekenis geven aan gedachten en gevoelens.
    Samen in een kleine groep Verlaat Verdriet-ers gedachten en gevoelens te delen in Codiponte.
    De weg van liefde.

    Je bent van harte welkom!

    Lees meer

    De weg van liefde

     

     

     

  • | | |

    Ontmoeting met een prehistorische vrouw met één borst

    DoorTitia Liese

    Pontremoli. Samen brengen we een bezoekje aan deze kleine middeleeuwse stad. Veertig kilometer van Codiponte. Gelegen aan de rivier de Magra. En aan de pelgrimsroute Via Franciscena, pelgrimsroute van Canterbury naar Rome en verder naar Jeruzalem. (Codiponte ligt aan een zij-arm van de Via Franciscena). Bekend om een bijzonder labyrinth (dat overigens niet gemakkelijk te bezoeken is, heb ik eerder ook al ervaren). En in het bezit van een prachtig, klein, museum met pre-historische stèles (menhirs). Het stroomgebied van de Magra is een van de oudst bewoonde gebieden van Italië.

    Stèles

    Het museum is klein, maar heel mooi. De stèles zijn vrij klein van stuk. Ik vind ze prachtig. Veruit de meeste beelden hebben menselijke gestaltes. Vrouwen en mannen zijn zonder meer als zodanig herkenbaar. De oudste stèles zijn tenminste 4000 jaar oud. Ze zijn op verschillende plaatsen in de Lunigiana gevonden (waaronder ook in Casola/Codiponte). Ze stammen uit schriftloze tijden. Naar hun betekenis kan alleen gegist worden.

    Maan

    Veel van de menhirs hebben typerende, maanvormige hoofden. Een bijzonder detail in een streek waar de maan als symbool van grote betekenis is geweest. Je vindt dat bijvoorbeeld terug in de naam van de streek Lunigiana. En in de naam van de stad die later de Romeinse havenstad Luni is geworden.

    Borst

    We bezoeken het museum.
    Voor het eerst valt de stèle me op van de vrouw met één borst. Ik word geraakt door dit beeld. Hoe is die borst verdwenen? ‘Het is haar linker’ realiseer ik me in een flits. Bij mij is het de rechter die ik sinds 2011 niet meer heb. Het raakt me op een heel diep niveau ineens deze associatie te hebben. En dat raakt me vervolgens ook weer. Over het algemeen houdt het verlies van mijn borst mij niet (meer) zo bezig. Nu, op deze plaats en op dit moment doet het zien van dit beeld iets met me.

    Symbolen

    Wat werken symbolen toch bijzonder als je de tijd en de rust neemt om ze te zien. Ze binnen te laten komen. Er woorden aan te geven. Ze betekenis te geven die er even helemaal mag zijn.