• | |

    BeeldTaal in Italië: bezoek aan het museum van Pontremoli

    DoorTitia Liese

    Piove.
    Tira vente.

    Het is lang geleden dat ik taalcursussen Italiaans volgde. Al die jaren zijn deze twee zinnetjes uit de cursus die ik heel lang geleden in Florence volgde blijven hangen.

    Piove.
    Tira vente.
    Dagen achtereen maken we het mee tijdens ons verblijf in Castiglione del Terziere. En niet zo zuinig ook.
    Piove.
    Tira vente.
    Echt heel erg vinden we het niet, maar het beperkt ons wel in onze buitenactiviteiten. (Bijvoorbeeld ontbijten op onze romantische loggia. NOOIT).

    Menhirs in Pontremoli

    Menhirs in Italië??? Heb ik dan echt zo slecht opgelet in al die jaren dat ik me heb beziggehouden met kunst- en cultuurgeschiedenis, en met name de Italiaanse kunst en cultuur?
    Menhirs. Karnak. Stonehenge.
    Vooruit: Asterix en Obelix. Ik ken ze.
    De Venus van Willensdorf. De Griekse vleugelvrouwen. Ik ken ze.
    Maar menhirs (stèles)  in Italië?
    Nooit van gehoord. Nooit gezien.

    De stèles

    Die menhirs – stèles – wil ik zien. Dat heb ik me voorgenomen toen ik ze tot mijn stomme verbazing op het web vond. En dat gaan we nu doen.
    Wat een mooi museum in Pontremoli. Wat een bijzondere verzameling prehistorische stèles. Anders dan Karnak en Stonehenge zijn deze menhirs klein van formaat. Maar o zo mooi!
    En de verhalen over de vindplaatsen van deze stèles…….

    Labyrint

    Bij de balie van het museum hangt een grote foto van een labyrint. Nieuwsgierig geworden vraagt Jolanda als we het museum gaan verlaten aan een van de baliemedewerkers waar we het labyrint kunnen vinden. ‘Het labyrint hangt in een kerkje dat moeilijk te vinden is. En dat eigenlijk altijd gesloten is.’
    We besluiten niet in de stromende regen op zoek te gaan naar een kerkje dat moeilijk te vinden is. En bovendien bijna altijd gesloten.

    Thuis in Nederland blijft de foto van het labyrint van Poltremoli in mijn hoofd hangen. Ik ga op zoek naar informatie en…… vele nieuwe wegen (b) lijken zich te openen.
    Maar daarover later meer.

  • | | | |

    BeeldTaal in Italië: datum van DE WEG VAN LIEFDE bekend

    DoorTitia Liese

    BeeldTaal in Italië

    12 t/m 18 oktober 2019: DE WEG VAN LIEFDE

    Met BeeldTaal in Italië lukt
    wat je thuis niet voor elkaar krijgt.

     

    ‘Ik heb nooit bedacht dat het ook fijn kan zijn om er mee bezig te zijn.’

    Tijd maken

    Tijd maken voor jezelf.
    Voor

    Aandacht;
    Rust;
    Ontspanning;
    Reflexie;
    Zorgvuldigheid;
    Inspiratie;
    Creativiteit.

    Het is zo wezenlijk voor een verlaat rouwproces: tijd maken. Ruimte maken in je hoofd.
    De moed bij elkaar rapen om te doen waarvan je weet dat het nodig is.
    Het leven van alledag dat er steeds weer tussen komt.

    Steeds weer geconfronteerd worden met de angst die je voelt om je weer te verdiepen in de gevolgen die het vroege verlies van je ouder(s) voor je heeft gehad. De weerstand die je voelt om je er weer mee bezig te houden. Uitstelgedrag. Je gevoelens van eenzaamheid: ook dit moet ik weer alleen doen. Je twijfels of het ooit goed kan komen.

    Codiponte

    In Codiponte word je als vanzelf opgenomen in de circulaire tijd. In de rijkdom van rust, ruimte en kalmte.
    Je wordt gedragen door de grote kennis van Titia. Door het werken met BeeldTaal. De liefdevolle verzorging door Maartje en Davide. Het werken in een bescheiden groepje ervaringsgenoten. Terwijl er ondertussen ook tijd en ruimte is om op je eigen tijd, en in je eigen tempo, te doen wat goed is voor jou.

    Voor wie

    De retreat De weg van liefde is een retreat speciaal voor Verlaat Verdriet-ers. Voor volwassenen die in hun jeugd een ouder verloren door overlijden.

    Door wie

    Het programma van De weg van liefde wordt verzorgd door Titia Liese. Maartje en Davide van La Concia zijn onze gastvrouw en gastheer.

    Datum

    De weg van liefde: Retreat van 12 t/m 18 oktober 2019.

    Plaats

    La Concia. Of beter gezegd: in het groepshuis waarvan Maartje en Davide kortgeleden eigenaar zijn geworden. Het groepshuis ligt eveneens in Codiponte. Het huis moet nog een naam krijgen.

    Meer informatie

    Meer informatie over De weg van liefde beschikbaar in de komende week ! (dus na 22 juli 2019).

  • | | |

    BeeldTaal in Italië: een ongebruikelijk verhaal van liefde

    DoorTitia Liese

    Ontvangst op het kasteel

    Terwijl we de trap naar het kasteel oplopen – of eigenlijk naar het paleis – begint Raffaella honderduit te vertellen. Over Castiglione del Terziere. Het kasteel dat ooit fungeerde als Paleis van Jusititie van de stad Firenze. Ze laat zien hoe deze plek al sinds de allervroegste middeleeuwen van strategisch belang was voor de Toscane.

    Loris Jacopo Bononi

    Raffaella vertelt ons over Loris Jacopo Bononi. Haar overleden man. Zijn enorme project om de bouwval die deze borgo van Terziere was te restaureren. Zijn liefde voor verzamelen.
    De imense liefde van Loris voor de Lunigiana. De streek waar hij zelf vandaan kwam. Geboren en opgegroeid in Fivizzano, het middeleeuwse stadje in de Lunigiana. Beroemd om de boekdrukkunst die in Fivizzano eeuwenlang een hoofdrol heeft gespeeld.

    De Lunigiana

    De Lunigiana. De streek die hand over hand leger en leger loopt. Omdat de mensen wegtrekken. De niet aflatende ijver van Loris om de trots van de bewoners van de Lunigiana op hun identiteit te stimuleren. En de trots op de bijzondere rijkdom aan historie in de Lunigiana.
    Ze wijst met brede armgebaren op het weidse van het landschap. Op de rivier de Magra. De prehistorische velden.

    Een ongebruikelijk verhaal van liefde

    En ze vertelt over haar kennismaking met Loris.
    Zij, Raffaella, studentje kunstgeschiedenis. Nog geen 25 jaar oud. Hij, de vijftiger met een enorme staat van dienst. Onmetelijk rijk. De man die ouder was dan haar vader. Met wie ze 18 jaar lang een avontuurlijk liefdesleven heeft geleid. Una storia d’amore inconsueta – een ongebruikelijk verhaal van liefde.
    Ze vertelt over haar wereldwijde zoektocht om de nalatenschap van Loris veilig te stellen. Toegewijd. Vol van liefde.

    Koffie

    Dan gaan we het kasteel binnen, waar Raffaella nu in haar eentje woont. ‘Koffie?’ vraagt ze als rechtgeaard Italiaanse. We horen de geluiden van de onvermijdelijke espresso-kan in wat de keuken van het kasteel moet zijn.
    En daar staan wij. Ons te vergapen aan de ongelofelijke hoeveelheid kunstschatten om ons heen. Geen muur te bekennen of er hangt een portret van Dante.

    Rondleiding met de kasteelvrouw

    ‘Kom, roept ze als de koffie klaar is. ‘Dan vertel ik jullie alles’.
    Nou ja: eerlijk is eerlijk. Alles is een beetje veel gezegd. Maar veel vertelt Raffaella ons alvast. Alvorens ons te zeggen dat ze morgen een rondleiding in het kasteel heeft met een groep Amerikanen. ‘Kom erbij’ zegt Raffaella. ‘Een vriendin van me vertaalt alles wat ik zeg in het Engels.’
    Deze uitnodiging nemen we maar al te graag aan. Maar daarover later.

    Eten bij de kasteelvrouw

    ‘Jullie moeten nu weggaan, en minstens 2 uur wegblijven’ zegt Raffaella als we de koffie op hebben. Dan maken wij jullie dimori (slaaphuisje) in orde.
    ‘O ja, en jullie moeten ook bij me komen eten’ roept ze nog snel terwijl we naar de deur lopen.
    Ook die uitnodiging nemen we maar al te graag aan. En ook daarover later.

  • | | |

    BeeldTaal in Italië: onze kennismaking met Raffaella Paoletti

    DoorTitia Liese

    We zijn aangekomen bij Castigliano del Terziere.
    En nu? We kijken omhoog naar de middeleeuwse borgo. We herkennen het kasteel. Dit moet het zijn. Maar hoe gaan we nu verder? Waar woont Raffaella? Waar moeten we zijn? Aarzelend lopen we het steile, smalle met keitjes ingelegde pad naar boven. Jemig, moeten we die steile paadjes met al die keitjes elke dag naar beneden en naar boven gaan lopen?

    Raffaella

    We kijken rond en zien vooral onbewoonde huizen en huisjes. Geen idee waar we Raffaella kunnen vinden. Weet ze wel dat we vandaag aankomen?

    Als we een halfuurtje rond hebben gekeken, ons afvragend of we wel welkom zijn, ontdekken we een man die het grasveld om zijn huis aan het maaien is. ‘We zijn op zoek naar Raffaella. Weet u waar we haar kunnen vinden?’ vraagt Jolanda in het Engels. De man begint te lachen. ‘Ah, Raffaella’ antwoordt hij eveens in het Engels. ‘Ik bel haar wel even.’

    Kennismaken met Raffaella

    ‘Wacht nog 10 minuutjes’ zegt hij. ‘Ze komt er aan.’
    En ja – nog geen 10 minuten later komt er een heel klein blauw aan alle kanten gedeukt autootje in volle snelheid naar boven racen.
    Het autootje stopt. Er stapt een vrouw uit. ‘Ohhhhh mio gatto….’ roept ze uit. ‘Ohhhh mio gatto….. Ziek, m’n kat. Doodziek. Moest ik ineens met haar naar de dierenarts.’

    ‘Ik ben Raffaella Paoletti en dit is mijn Rolls Royce.’
    Ze veegt haar haren uit haar gezicht. Puft nog een paar maal en zegt: ‘Wie zijn jullie eigenlijk? Wat komen jullie doen? Oh ja, ik begrijp het al. Jullie zijn die Nederlanders. Zeker ook uit die krant? Jullie verblijven in La Guardia. Toch? Alles loopt mis vandaag. Jullie moeten zo meteen eerst weggaan en minstens 2 uur wegblijven. We hebben nog geen tijd gehad om jullie dimori (slaaphuisje) klaar te maken.
    Maar komen jullie zo dadelijk eerst maar koffie bij me drinken. Kom maar over een half uurtje. Doorlopen naar boven. Je hand door het hek steken. Aanbellen.

    Een half uurtje later lopen we inderdaad naar boven.
    Steken onze hand door het hek.
    Bellen aan.
    Het hek wordt geopend.
    We lopen door naar boven.
    En zien tot onze verbijstering het blauwe gedeukte autootje boven aan de trap staan.