• | | | |

    BeeldTaal komt weer een stapje dichterbij

    DoorTitia Liese

    ‘Wat een verrassende en mooie manier van werken.’
    ‘Ik sta versteld over wat schrijven aan de hand van BeeldTaal met me doet.’
    ‘Had ik BeeldTaal maar bedacht….’

    BeeldTaal

    De positieve reacties op BeeldTaal zijn niet van de lucht. Wat bijzonder om al die complimenten te mogen ontvangen! Met name in 2019 ben ik bezig geweest met BeeldTaal. Bedenken. Ontwikkelen. Testen van de online-versie van BeeldTaal. De voorbereidingen voor BeeldTaal in Italië. De retreat De weg van liefde bij Maartje en Davide in Codiponte.

    José Franssen

    In de afgelopen herfst had ik, als gevolg van omstandigheden in mijn privéleven, te weinig tijd en te weinig ruimte om bezig te zijn aan het verder uitwerken en vormgeven van BeeldTaal.
    Langzaam maar zeker is daar verandering in gekomen. Ik heb weer wat grip gekregen op mijn eigen leven. Er is weer ruimte om creatief te denken.
    ‘Ik wil dit samen doen met degene die haar sporen heeft verdiend met haar jarenlange pioniers-werk op het gebied van (auto)biografisch schrijven. Met José Franssen.’ Vanaf het moment dat ik weer wat ruimte voelde voor BeeldTaal wist ik het. Een paar jaren geleden maakten José en ik kennis met elkaar. Er was meteen een mooie klik tussen ons. We herkenden elkaar. We herkenden de manier waarop we beiden in het leven staan. De manier waarop we ons werk doen.

    Samen aan de slag

    Ik nam contact op met José. Legde haar uit wat ik graag samen met haar wilde gaan doen. ‘Kom maar’, reageerde José meteen. ‘Leuk. Gaan we samen mee aan de slag. Dan zien we al werkend wat ik voor je kan betekenen.’
    Komende zondagavond reis ik naar Maastricht. Logeer een nachtje bij Albertine Richaerts, met wie ik samen de workshops Dubbel Ouderverlies geef. En dan, maandag, samen met José, aan het werk.
    Ik zie ernaar uit. BeeldTaal komt weer een stapje dichterbij!

  • | | |

    BeeldTaal in Italië: Het gebaar voor Samen / Insieme

    DoorTitia Liese

    Samen / Insieme.

    Wat zag ik dit gebaar vaak tijdens mijn vakantie in de Lunigiana van afgelopen voorjaar.
    Italianen spreken niet alleen met hun mond, ze spreken met hun hele lijf. Met hun handen. En ze doen dat op hun hele eigen, Italiaanse manier. Hun eigen manier van BeeldTaal. Lichaams-BeeldTaal zeg maar. Zo Italiaans, dat ik vermoed dat je als niet-Italiaan niet alleen Italiaans kunt spreken met een meer of minder zwaar accent, maar dat zelfs je pogingen tot deze lichaamstaal een meer of minder zwaar buitenlands accent zullen hebben.

    Lichaams-BeeldTaal

    Mij fascineert die Lichaams-BeeldTaal iedere keer weer. De gezichtsuitdrukkingen. ‘Ehhhhhh’. Schouders die worden opgehaald ‘Ik weet van niks. Bij mij moet je niet zijn’. Handen die dramatisch ten hemel worden geheven. ‘Madonna! Che disastro!’

    Samen

    Vooral het gebaar dat ik in mijn vakantie op allerlei verschillende plaatsen zag gebeuren hield me bezig. Het gebaar voor SAMEN. INSIEME, om een Italiaans woord te gebruiken. In Castigliano del Terziere zag ik het Raffaella doen. Eleonora. Davide op La Concia. Ook Maartje zag ik het doen.

    Het gebaar

    Tijdens het spreken heft de spreker de beide handen op. Brengt de handen met korte bewegingen naar elkaar toe. Tikt de buitenkanten van de wijsvingers met korte veelzeggende gebaartjes tegen elkaar. SAMEN maakt de spreker duidelijk. INSIEME.

    De weg van liefde

    Samen met Maartje en Davide

    Als ik op La Concia ook Davide het gebaar van SAMEN weer zie maken valt deze terloopse, maar ‘sprekende’ BeeldTaal samen met mijn groeiende gevoel dat ik op deze plek wil werken. Met BeeldTaal. En met Verlaat Verdriet-ers. Dit is het gebaar dat zegt wat ik graag wil. SAMEN. INSIEME. Met Maartje Schonefeld. Met Davide Donati. En met een kleine groep Verlaat Verdriet-ers. Om samen De weg van liefde in Codiponte tot een onvergetelijke week te maken.

  • | | |

    BeeldTaal in Italië: de magische ervaring in Codiponte

    DoorTitia Liese

    Ken je de magische ervaring? Je bent op een plek. En je voelt dat alles klopt. Je voelt hoe alles in je in beweging komt.

    Mij is dat overkomen afgelopen voorjaar in de Lunigiana. En met name op La Concia in Codiponte. De lange historie van La Concia. Van het dorp Codiponte. De omgeving, gelegen op het kruispunt van de Apuaanse Alpen en de Apennijnen. De olijfgaard. De bomen. De wilde kruiden. De eeuwenoude pelgrimsroute. De eeuwenoude pieve (kerk). De bijzondere plekken op La Concia. Codiponte.

    Verleden, heden, toekomst en ik

    De symbolen. De metaforen. Alles vindt een plek in me. Verleden en heden vallen samen. Ik voel hoe ik zelf samenval met mijn verleden. Met mijn heden. Hoe zich nieuwe perspectieven ontvouwen. Nieuwe plannen voor de toekomst – een aanbod voor Verlaat Verdriet-ers op deze plek. In Codiponte. Het is tijd!

    Steeds heb ik gedacht dat ik al de plekken die ik ontdekte met je zou willen delen via mijn blogs. Je via mijn blogs kennis wilde laten maken met de magie van deze plek. Met de symbolen. De metaforen.

    Terwijl ik zit te schijven aan deze blog merk ik dat ik dat niet ga doen. Maar dat ik je van harte uitnodig om zelf de magie van deze plek te gaan ervaren. Zelf de metaforen te ontdekken. De symbolen. Om zelf op zoek te gaan naar bronnen die jou inspireren. Zelf te ervaren hoe BeeldTaal in deze omgeving gaat leven als je jezelf de tijd, de aandacht en de ruimte kunt gunnen.

    Via Amor

    Al tijdens ons verblijf op La Concia voel ik hoe zich langzamerhand een cursusaanbod voor Verlaat Verdriet-ers in me ontwikkelt.
    Ik vertel Maartje wat er aan het gebeuren is.
    ‘Welkom’ zegt Maartje. ‘Meer dan welkom!’

    Op de terugweg naar Pisa strijken Jolanda en ik neer op een picnic-plek aan de kust. Terwijl ik m’n flesje water leegdrink kijk ik om me heen. Dan zie ik 2 grote stenen liggen.
    Ik kijk.
    Kijk nog eens.
    Op de beide stenen lijkt iets geschreven te staan. Ik loop wat dichter er naartoe. Dan zie ik het. VIA AMOR staat er op de stenen geschreven.
    VIA AMOR. De weg van liefde.
    De titel voor de eerste week is er.
    VIA AMOR.

    De weg van liefde

    Terug in Nederland stuur ik Maartje onmiddellijk een mail.
    Komend najaar graag. De naam is VIA AMOR.
    ‘Welkom’ mailt Maartje prompt terug.
    Zo is het begonnen.
    En vandaar deze uitnodiging aan jou.
    De weg van liefde is beschikbaar.
    Ook voor jou.

  • | |

    BeeldTaal in Italië: eten bij kasteelvrouw Raffaella

    DoorTitia Liese

    ‘Ik was 16. Stond boterhammen te smeren voor mijn broertje en zusjes. Eigenlijk ben ik toch al heel zelfstandig, stond ik te denken onder het smeren. Eigenlijk heb ik helemaal geen vader en moeder meer nodig.
    Ik woonde bij mijn ouders. Mijn vader was architect. Mijn moeder kunstschilder. Deze ochtend was mijn moeder al vroeg weggegaan met de auto om boodschappen te gaan doen. Onderweg werd ze aangereden door een vrachtwagen. Ik heb haar niet meer mogen zien.’

    Eten bij kasteelvrouw Raffaella

    ‘Jullie moeten bij me komen eten’ riep kasteelvrouw Raffaella op de dag dat we kennis maakten met haar. Ze kwam in de volgende dagen niet op haar uitnodiging aan ons terug. ‘Echt een chaoot’ stelden we nog maar eens vast.

    Tot we op de avond voor ons vertrek door de stromende regen het steile pad naar boven lopen. Plotseling komt het bekende blauwe gedeukte autootje de hoek om naar beneden geracet. Remt. Het portierraampje gaat open. Raffaella steekt haar hoofd naar buiten.
    ‘Jullie zouden bij me komen eten’ roept ze ons toe.
    ‘Morgen gaan we weg’ roepen we terug.
    ‘Pranziamo domani’ beslist Raffaella. ‘Morgen lunchen we’.
    We stemmen graag toe.

    Risotto funghi porcini

    We zitten in de keuken bij Raffaella in het kasteel. Raffaella, Eleonora, Jolanda en ik. Raffaella heeft een overheerlijke risotto met funghi porcini (risotto met eekhoorntjesbrood) voor ons gemaakt. Geroosterde groenten. En verpakte vleesrolletjes. Vroege voorjaars-aardbeien met citroen en suiker toe. Mmmmmmm. En dat allemaal bij het haardvuur in de keuken van het kasteel.

    Wat voor werk doe jij?

    Gelukkig spreekt Eleonora Engels. Tot nu toe hebben we ons met Raffaella voornamelijk beholpen met mijn beperkte spreekvaardigheid in het Italiaans. Met Eleonora erbij is onze communicatie een stukje gemakkelijker geworden.
    ‘Wat voor werk doe jij?’ vraagt Raffaella aan Jolanda. Als Jolanda is uitverteld vraag Raffaella aan mij ’En wat voor werk doe jij?’
    Als ik heb verteld over mijn Verlaat Verdriet-werk is het even stil. Dan zegt Eleonora een beetje beduusd: ‘Mijn moeder is als heel jong kind haar vader verloren. Ik weet wat dat met haar heeft gedaan. Zolang ik haar heb gekend is ze suicidaal geweest. Ze wilde niet leven. Ze kon het niet. En ze kan het nog altijd niet.

    Verbinding houden

    Ook spraakwaterval Raffaella is stil gevallen. Dan vertelt ze hoe ze op haar 16e haar moeder verloor.
    ‘Ik ben meer mensen verloren’ vertelt ze. ‘Ik verloor ook mijn man en grote liefde Loris. En mijn broer. Ik heb geleerd dat het belangrijk is een verbinding te houden met de mensen die zijn overleden. Ik doe dat door mijn huis open te stellen. Gasten te ontvangen. Ze te vertellen over Loris. Over Castiglione del Terziere.

    Mijn weg van liefde

    Ik doe dat door de nalatenschap van Loris te beheren. Mijn liefde te geven aan het zoeken van een goede toekomst voor alle schatten die Loris heeft nagelaten. Zodat zijn erfenis bij elkaar kan blijven. En jonge mensen van nu, en komende generaties, kunnen leren van de schatten die Loris bijeen heeft gebracht.
    Dat is nu mijn taak.
    Dat is nu mijn weg van liefde.

    BeeldTaal in Italië

    Als we na onze gezamenlijke lunch vertrekken weet ik: op Castiglione del Terziere heb ik nog iets te doen. Hier kom ik terug.
    Wat dat ‘iets’ is weet ik op dat moment nog niet.
    Als je mijn blogs over BeeldTaal in Italië hebt gevolgd weet jij het inmiddels wel. BEELDTAAL IN ITALIë.