• | | | | | | | | | | |

    Gids voor verlate rouw na jong ouderverlies

    DoorTitia Liese

    Zeven bij tien centimeter. Zo klein was het kleine boekje dat ik onlangs van een vriendin kreeg.
    Ik ben erg dol op kleine boekjes. Toen ik het in handen had dacht ik meteen: kijk: zo’n klein boekje, daar wil ik een Kleine gids voor verlate rouw van maken. Een mooi klein boekje, voor een klein prijsje, dat je zo in je zak of je tas stopt. Dat je met je mee kunt nemen en even in kunt kijken als je daar behoefte aan hebt. Inhoud: vierduizend woorden schatte ik.

    Enthousiast geworden van mijn eigen plan ging ik op weg om me te oriënteren op drukkers, vormgevers en kleine boekjes. Om er al heel snel achter te komen dat kleine boekjes maken heel erg duur is. En dat was niet mijn bedoeling. Niet alleen dat kleine boekje, maar ook dat kleine prijsje zat in mijn hoofd.

    En zo groeide de kleine gids naar een iets grotere gids. Van Kleine gids voor verlate rouw naar Gids voor verlate rouw. Om vervolgens Gids voor verlate rouw na jong ouderverlies te worden. Want ja: verlate rouw kan zo veel soorten van rouw betekenen. Gids voor verlate rouw zou voor verwarring kunnen zorgen, en dat moet ook niet. Dus veranderde de titel in Gids voor verlate rouw na jong ouderverlies.

    Gelukkig heeft mijn vaste boekvormgeefster ruimte en zin om dit nieuwe boek(je) vorm te geven. Het blijft een gids van bescheiden omvang, alleen: geen vierduizend maar ± tienduizend woorden, en geen zeven bij tien centimeter, maar zo’n twaalf bij vijftien.

    We zullen zien. De tekst is zo goed als geschreven. De beurt is nu aan de mee-lezers en daarna aan de vormgeefster. Of het allemaal lukt in 2014 is nog even de vraag. Het is wel mijn streven.

  • | | | | | | | | |

    Verlate rouw bibliotheek

    DoorTitia Liese

    Drie boekentips in de Verlate rouw bibliotheek ik graag aan je door:

    Judith Guest
    Het grote verdriet
    ISBN 90-269-8148-1

    Roman over een jong gezin dat ontredderd achterblijft na het overlijden Keith, vader van drie kinderen en echtgenoot van Annie. Liefde en verlies, angst en gemis, woede en onmacht stapelen zich op en ontwrichten het leven voor de vier overgebleven gezinsleden steeds verder. Als het eens zo hechte gezin dreigt te ontsporen, beseft Annie dat ze haar verdriet onder ogen moet zien. Alleen met elkaar kunnen ze het redden.    

    Anna Enquist
    De verdovers
    ISBN 9-78029-578592

    ‘Doktersroman’ waarin elk van de hoofdpersonen op haar/zijn manier worstelt met de gevolgen van het vroege verlies van een ouder. 

    Donna Tart
    Het puttertje
    ISBN 9-789023-485032

    Theo Decker, een dertienjarige jongen uit New York, overleeft op wonderbaarlijke wijze een aanslag waarbij zijn moeder om het leven komt. Een boek over verlies, obsessie, overlevingskracht en de meedogenloze speling van het lot. 

  • | | | | | | | | | | | |

    Kom hier, dat ik u kus

    DoorTitia Liese

    In de afgelopen dagen las ik het boek Kom hier, dat ik u kus van de Belgische schrijfster Griet op de Beeck. Dit boek geef ik graag als Leestip aan je door.

    Kom hier, dat ik u kus is werkelijk een heel mooi boek. Ongetwijfeld herkenbaar en invoelbaar voor heel veel Verlaat Verdriet-ers. In een prachtige, rijke taal geschreven. Mooie, fijnzinnige, humoristische en soms uitgesproken scherpe, verdrietige en boze beschrijvingen van mensen, van gebeurtenissen en van ervaringen uit het leven van een volwassen vrouw, die als negenjarig kind haar moeder verloor.
    Een absolute aanrader!

    Griet op de Beeck
    Kom hier, dat ik u kus.
    ISBN 978 90 446 2310 9

    Mona verliest als kind van negen haar moeder als gevolg van een auto-ongeval. Kom hier, dat ik u kus laat het leven zien van Mona, als kind, als vierentwintig jarige, en als vijfendertig jarige. Een verhaal over waarom we worden wie we zijn, geschreven met humor, scherpte en eerlijkheid. Over ouders. Over een stiefouder. Over kinderen. Over verantwoordelijkheid. Over schuld. Over eenzaamheid. Over geheimen. Over ziekte. Over zwijgen. Over de gevaren van sterk zijn. Over vergeten. Over niet kunnen vergeten. Over jezelf durven redden. En natuurlijk ook nog over de liefde.

    Citaten uit Kom hier, dat ik u kus

    Deel 1, bladzijde 63
    Ik lig in mijn donkere kamer, en ik probeer gewoon te luisteren naar de geluiden. De wind buiten. Een deur beneden die wordt dichtgetrokken. Ik ben niet alleen, dat zeg ik hardop, en dan nog een keer. Ik weet niet of andere mensen dat ook hebben, maar soms voelt het alsof er iets bijt in mijn keel, iets wat vasthoudt en niet meer los wil laten. Nu is het zo’n soms. 

    Deel 2, bladzijde 165/166

    ……..  Het is in het beklemtonen dat iets niet erg is, dat het ons niet bang maakt, dat we er niet triest van zijn geworden, dat we vaak net de heftigheid van de ware emotie verraden, ook al geloven we het schimmige zelfbedrog terwijl we aan het formuleren zijn. Dat beweerde Charlie toen Alexander onlangs verzekerde dat de dood van onze moeder hem niet had getekend, ik vond het iets om over na te denken. 

    Deel 3, bladzijde 381

    Ik denk: ik wil begrijpen wat de liefde is, onthouden dat dat alles is, of toch bijna. Ik wil redden wat er te redden valt, mijzelf bijvoorbeeld, ik wil weten wat ik waard ben, kiezen voor wat klopt en goed is, geloven dat dat mag. Ik denk: dat is het, ik wil durven, eindelijk. Ja. 

     Lees meer over Griet op de Beeck

  • | | | | | | | | | | |

    Bibliotherapie: Zonder Ouders

    DoorTitia Liese

    Gisteren, tijdens de Terugkomdag van de workshop Dubbel Ouderverlies, kreeg ik een boek cadeau van één van de deelnemers: Zonder Ouders, geschreven door Judith van der Stelt.

    Van der Stelt, J.
    Zonder Ouders
    ISBN: 97890-8570-637-3
    Uitgegeven in 2010

    Vijf portretten van mensen die tussen 1922 en 1952 in het Elisabeth Gasthuis (Weeshuis, van 1555 tot 1952) in Culemborg hebben gewoond.

    Citaten

    Uit twee van de portretten:
    Arie Pothuizen, geboren in 1920, woonde van 1923-1939 in het weeshuis.
    Drie jaar toen zijn moeder overleed, 3,5 jaar toen zijn vader overleed.

    Over mijn ouders heb ik nooit meer iets gehoord. Nu denk ik nog wel ‘ns: ik had het aan m’n tánte moeten vragen. Hoe was moeder? Maar ja, dat deed je niet. Je praatte sowieso veel minder vroeger. Ik weet dus niets over mijn moeder, maar ze staat wel naast m’n bed. Ziet u wel? Toen mijn zus voelde dat haar einde naderde, zei ze: moeder moet nu maar bij jou staan, Arie. Door die foto is ze toch een beetje bij me. Het klinkt misschien gek, maar ik vind het een mooie vrouw. Ik zeg altijd: als moeder geleefd had, dan had ik haar op handen gedragen.

    Corrie Pop-van Beurden, geboren in 1925, woonde van 1934-1942 in het weeshuis. Zeven jaar toen haar moeder overleed, 8 jaar toen haar vader overleed.

    Uiteindelijk is het voor ons allemaal een slag geweest dat ons gezin zo uit elkaar is gevallen. Mijn oudste broer zei op zijn sterfbed dat het het ergste was wat hem ooit was overkomen, terwijl hij toch al het overlijden van zijn zoon had meegemaakt en twee vrouwen was verloren. Misschien ligt het aan de leeftijd waarop je zo’n drama meemaakt, dat kan ook. Van mijn jongste broer vonden we na zijn overlijden een brief waarin stond dat hij nooit had willen trouwen en kinderen krijgen, omdat hij geen enkel ander kind aan wilde doen wat hem zelf op zijn veertiende was overkomen. Misschien is dat de reden waarom ik mijn kroost nog altijd graag bij me heb. Dat wilde ik vroeger, en dat wil ik nog steeds.