• | | |

    Vroeg verloren, documentaire van Liesbeth Rasker

    Vroeg verloren, documentaire van Liesbeth Rasker

    ‘Waarom ben je niet eerder gekomen?’ vraagt de vroegere oppas van Liesbeth Rasker aan haar. ‘Waarom heeft het zo lang geduurd voordat je bij me bent gekomen?’

    Vroeg verloren

    Is er een antwoord op deze vragen? Een ander antwoord dan: ‘Het was er de tijd nog niet voor’? Afgelopen zomer werd de documentaire Vroeg verloren uitgezonden. Journaliste Liesbeth Rasker (1988) maakte deze documentaire voor 2DOC, in samenwerking met documentairemaakster Tessa Louise Poppe. Vier jaar hebben ze samen aan dit project gewerkt. Een intensief proces van ontmoetingen, onder meer met familieleden en bekenden. Maar ook van indringende gesprekken met Verlaat Verdriet-ervaringsgenoten. Een intensief proces van onderzoeken. Van maken. Van verwerken. En helen.

    Oké

    Lang heeft Liesbeth Rasker geleefd met de overtuiging ‘Mijn moeder is dood. Maar dat is oké.’ Na een nieuw ingrijpend verlies bleek die overtuiging niet langer houdbaar te zijn. Door in Vroeg verloren het verleden te ontrafelen, en niet langer het verdriet om het verlies te ontkennen, komt ze – voorzichtig, stap na stap –  steeds dichter bij haar moeder.

    Een stroom van reacties

    Een stroom van reacties kwam naar me toe na de uitzending van Vroeg verloren. Liesbeth Rasker heeft met haar zoektocht een heel gevoelige snaar geraakt, bij veel Verlaat Verdriet-ers. Ook bij de Verlaat Verdriet-ers die tot op dat moment de gevolgen van het vroege verlies van hun ouder(s) niet herkenden. Of niet erkenden. Of, evenals Liesbeth Rasker zelf, het verlies bagatelliseerden. ‘Mijn ouder is dood. Maar dat is oké.’

    Toeval?

    Is het toeval dat Liesbeth Rasker, evenals veel ervaringsgenoten, het verlies zo diep heeft weggestopt dat het onaanraakbaar is geworden? ‘Nee’ denk ik. ‘Dat is geen toeval.’

    • De levenslange invloed van de vroege dood van een ouder is – nog steeds – een blinde vlek. Zowel bij Verlaat Verdriet-ers zelf, als bij hulpverleners.
    • Verlaat Verdriet-ers relateren moeilijkheden die ze ondervinden vaak niet aan het vroege verlies van hun ouder(s).
    • Ook als ze geen specifieke klachten hebben, maar het gevoel hebben dat ze niet voluit kunnen leven – of bijvoorbeeld gevoelig zijn voor depressies of burn-out – zien ze geen oorzakelijk verband met het vroege verlies van hun ouder.
    • Verlaat Verdriet-ers die bij een hulpverlener terecht zijn gekomen kunnen ook dan nog steeds de deur potdicht houden. Ook als een hulpverlener hint in de richting van jong ouderverlies. ‘Nee hoor. Dat is al zo lang geleden. Daar heb ik geen last  van.’
    • Veel Verlaat Verdriet-ers voelen schaamte dat ze het vroege verlies van hun ouder(s) nog steeds niet hebben verwerkt. ‘Dat moet toch allang klaar zijn?’ Ze praten liever niet over iets wat ze allang ‘achter zich hadden moeten laten’. De schaamte is te groot.

     Wat hulpverleners kunnen doen

    • Verlaat Verdriet en verlate rouw is gelaagde en complexe problematiek. Ben je hulpverlener? Wil je meer weten over deze complexe – en tegelijkertijd boeiende – problematiek? In een gevarieerd en bijzonder programma delen wij, Verlaat Verdriet-ers op zaterdag 5 april 2025 onze kennis uit ervaring met je. Er gaat een wereld voor je open!
    • Symposium voor hulpverleners Teruggaan om verder te kunnen op zaterdag 5 april 2025. Volg ons op Facebook en op LinkedIn, zodat je je snel kunt aanmelden aan de Aanmeldingsprocedure voor het symposium beschikbaar is.

    Wat Verlaat Verdriet-ers kunnen doen

    • Kijk nog eens goed naar de documentaire Vroeg verloren. Wat zie je en wat hoor je nu je het nog eens ziet? Maak aantekeningen van wat je hoort en ziet, zodat je dat later nog eens terug kunt lezen. Je zult daar veel aan hebben!
    • Lees de boeken die Verlaat Verdriet-specialist Titia Liese heeft geschreven vanuit haar langjarige werkervaring met Verlaat Verdriet-ers.
    • Lees over jong ouderverlies. Zeker in de afgelopen jaren heeft een aantal Verlaat Verdriet-ers hun verlieservaringen gepubliceerd in boeken. Of  – evenals Liesbeth Rasker heeft gedaan – dichterbij gebracht in de vorm van documentaires. Je vindt een uitgebreide boekenlijst op de website Kenniscentrum Verlaat Verdriet. Boeken en documentaires met de ervaringsverhalen van Verlaat Verdriet-ers vind je specifiek gerubriceerd op deze website.
    • Kijk en luister naar Rouw kent geen tijd. In dertien modules op YouTube deelt Titia Liese de theorie die ze in de loop van de jaren uit haar intensieve werk met Verlaat Verdriet-ers heeft ontwikkeld.
    • Lees over Verlaat Verdriet, verlate rouw en de vele thema’s die daarbij horen op de zeer uitgebreide website Verlaat Verdriet.
  • | | |

    Moedervormige leegte: VPRO-Gids 6 november 2023

    Vanmiddag kreeg ik uit de VPRO-Gids (Maandag Etalage, 6 november 2023) het artikel van Elja Looijestijn Moedervormige leegte over de documentaire van Wieke Kapteijns  Als ze er niet is.
    Een mooi artikel dat ik zojuist van het web heb gehaald om met jullie te delen.

    Moedervormige leegte

    De moeder van filmmaker Wieke Kapteijns overleed toen hij zes was. Vijfentwintig jaar later maakt hij een aangrijpend portret van haar.

    Wat is een moeder?

    Wat is een moeder? Die vraag is nog niet zo makkelijk te beantwoorden. En voor filmmaker Wieke Kapteijns al helemaal niet. Zijn moeder overleed toen hij zes was, zij was toen pas 37 jaar. Kapteijns, zijn twee zusjes en zijn vader leefden samen verder. Ze moesten wel. Het is nu vijfentwintig jaar later. Kapteijns merkt dat hij een moedervormige leegte in zijn leven heeft die hij nu graag wil vullen met iets anders dan het verdriet dat hem overspoelt als hij aan haar denkt. Dat proces legt hij vast in de documentaire Als ze er niet is. Gemaakt in het kader van het project Teledoc Campus.

    Documentaire

    Kapteijns gebruikt in zijn werk veel archiefmateriaal. De documentaire begint dan ook met een wat algemene beschrijving van beelden van moeders door de eeuwen heen en zelfs de obligate googlezoektocht. Maar al snel kruipt hij dichter naar zijn eigen moeder toe. Op de zolder van het ouderlijk huis worden kisten en dozen geopend. Er komen fotoboeken uit, met plaatjes van heuglijke momenten zoals elk gezin ze heeft. Zijn vader heeft ook wat van haar kleren bewaard, een jurk en een broekpak die in de jaren negentig superhip zullen zijn geweest. Hij laat de tas zien die ze elke dag meenam naar haar werk als docent Frans op een middelbare school. Een leren schooltas met wat persoonlijke spulletjes erin.
    Kapteijns’ zus krijgt het bij de aanblik te kwaad. En dat is begrijpelijk, want juist de alledaagsheid maakt zo pijnlijk duidelijk dat iemand in de bloei van haar leven er ineens niet meer was.

    Homevideo

    Dat besef wordt in de rest van de film verder uitgebouwd. Kapteijns stuit op een homevideo waarin zijn moeder te zien is terwijl ze speelt met haar kinderen. Ze probeert hun ontbijt te laten opeten en ze liefdevol op ze moppert. Later zien we haar in een ziekenhuisbed in de kamer liggen met een afwezige blik. Terwijl een peuter in haar bed klimt om haar welterusten te kussen.

    Aan het eind van de documentaire kan Kapteijns hopelijk wat meer vrede hebben met zijn dode moeder, omdat hij haar leven beter kent. Voor de kijkers geldt helaas het omgekeerde. Die kan het nauwelijks verkroppen dat een vrouw die ze een halfuur geleden nog helemaal niet kenden, uit haar jonge gezin is weggerukt.

    VPRO-Gids

    Moedervormige leegte 

  • | |

    Gooi een kwartje in Titia

    Gooi een kwartje in Titia

    ‘Zullen we dan nu naar de overkant gaan voor de opname?’ vraagt Madelief. Ik voel dat ik iets anders heb gedacht (en gecommuniceerd via mijn blog van vorige week) dan wat er nu gaat gebeuren. ‘Oké’ zeg ik. ‘Dan gaan we de podcast maken.’ ‘Podcast? Wordt er ook een podcast gemaakt?’ vraagt Babette.
    Verwarring. Dan ineens is het duidelijk. Ik dacht dat we een podcast zouden gaan maken. Maar we maken geen podcast, we maken een documentaire. ‘Dan ga ik gauw even iets anders aantrekken’ roep ik. Tien minuten later lopen we naar het huis aan de overkant, waar het stiller is dan in mijn huis.

    De podcast die een documentaire wordt

    Enige tijd geleden belde Babette me. Babette wil er alles aan doen om Verlaat Verdriet meer in de wereld te zetten. Ze vindt een vriendin bereid om haar afstudeerproject van de School voor journalistiek helemaal te wijden aan Verlaat Verdriet. De documentaire waar we nu mee aan de slag gaan is daar een onderdeel van.

    Gooi een kwartje in Titia, en er komt twee uur Verlaat Verdriet uit

    Aan de overkant zoeken we even naar de juiste positie. Dan komen de vragen. De twee vrouwen hebben dit interview goed voorbereid. Relevante, mooie vragen worden er gesteld. Vragen die aansluiten bij wat ik te melden heb.
    Jaren geleden merkte een deelneemster aan de Verlaat Verdriet-workshop op: ‘Gooi een kwartje in Titia en er komt twee uur Verlaat Verdriet uit.’
    Nou: zo lang zal de documentaire niet duren. Maar ik heb er alle vertrouwen in dat er een prachtig afstudeerproject komt. En ik heb er alle vertrouwen in dat dit afstudeerproject een mooie bijdrage zal zijn aan Verlaat Verdriet verder in de wereld te zetten.

    Babette: ik begrijp dat je doodmoe wordt van de inspanningen die dit project van jou vragen. Verlaat Verdriet en verlate rouw vragen heel veel energie. Daar weet ik alles van.
    Madelief: ik wens jou alle succes van de wereld met dit afstudeerproject. Mijn hart heb je gestolen met de doortastende, professionele wijze waarop je deze klus hebt aangepakt!

  • | | |

    Facking Vaderdag: documentaire van Sascha Stouthamer

    Facking Vaderdag

    Sascha Stouthamer

    Sascha Stouthamer (23) ‘Ik had zelf nooit bedacht dat mijn symptomen, zoals de migraine, aan een emotionele gebeurtenis te linken zijn.’

    Regisseur Sascha Stouthamer komt erachter in welke mate het overlijden van haar vader nog invloed heeft op haar leven, zowel fysiek als mentaal. In een parallel vertelling zoeken Sascha, Isabel en Oliver naar een manier om hun trauma te omarmen in plaats van te ontkennen.

    Stil staan

    Zes jaar geleden verloor Sascha haar vader. De jonge regisseur voelde in het begin niet de ruimte om stil te staan bij wat er was gebeurd: ‘Ik voelde me geforceerd om door te leven. Ik heb me na het overlijden van mijn vader volledig op school gestort, als een soort escapisme. Daar werd ik helemaal door opgeslokt en ik kreeg in die periode ook veel fysieke klachten, zoals vermoeidheid en migraine. ‘

    Documentaire

    ‘Ik wil dingen laten zien die je in woorden niet kan vatten. Het gaat in mijn documentaire vooral om de mentale en fysieke gevolgen van een traumatische gebeurtenis en die wilde ik voelbaar maken in beeld en geluid. De film moet als een ervaring overkomen. Dat trauma in heel kleine dingen kan zitten: het frunniken aan een blaadje, afgeleid zijn bij een telefoongesprek of overprikkeld raken door herinneringen aan een bepaalde omgeving. Door een hyperfocus in beeld en geluid toe te voegen krijgt het meer een fysiek accent.’

    Boodschap

    ‘Hoe je er het beste mee om kan gaan is voor iedereen anders. Voor mij was het belangrijk om eerst op te schrijven wat ik nog niet durfde uit te spreken. En toen ik dat wel durfde, was het fijn om het met mensen te delen die ik ken.’

    Teruggaan om verder te kunnen

    Teruggaan om verder te kunnen nodigt je uit kennis te maken met Verlaat Verdriet en verlate rouw. Te onderzoeken wat Verlaat Verdriet betekent voor jou. Wat verlate rouw voor jou kan betekenen. Veel Verlaat Verdriet-ers zijn je voorgegaan. Hun ervaringen kunnen je op weg helpen. Je inspireren. Bemoedigen als je het even niet meer ziet zitten. Je hebt een leven te winnen.

    Kijken

    Presentatiefilm Teruggaan om verder te kunnen

    Bestellen

    Boek Teruggaan om verder te kunnen

    Facking Vaderdag

    Documentaire Facking Vaderdag