‘Ik kom vaak in Nunspeet, en dan ga ik altijd naar de winkel en daar kwam ik jouw (Ver)Werkboek tegen. Wat een ontzettend goed boek! Ik wil een workshop bij je doen’. Een week of wat geleden kreeg ik op een maandagochtend een telefoontje van P. Vandaag is het zover, samen met P. zal ik aan het werk gaan in een individuele workshop. Samen zullen we tot zaterdagnamiddag de gevolgen onderzoeken die de vroege dood van zijn beide ouders voor het leven van P. heeft gehad.
Ik heb een paar heerlijke dagen op Terschelling doorgebracht. Als ik in m’n caravan kom heeft Els, die een paar dagen doorbrengt in Hoorn (Terschelling), mijn bedje al opgemaakt. Wat een luxe! En wat fijn, want dat zou me nog niet goed gelukt zijn.
Eindelijk een keertje in zee gezwommen, de eerste keer van dit seizoen. Hoewel het water nog behoorlijk koud is, en ik zelf een beetje angstig ben omgegooid te worden door een onverhoedse golf en slecht op m’n rechterzijde terecht te komen: ik heb het wel gedaan. Het voelde heel erg goed! Helend, om zo te zeggen. Alsof ik, door dit te doen, iets van me af heb geschud. En m’n tuintje laat, naast het onkruid, hier en daar iets zien waar ik me vast op verheug. Dat komt wel goed, deze zomer!
Wel heb ik me in deze dagen gerealiseerd dat ik gas terug moet nemen wat mijn Verlaat Verdriet-werk betreft. De workshops, die liggen me zo nauw aan het hart, dat lukt me wel. Maar niet al het andere werk dat er ook nog is: het eerste deel van de Amor Fati-reeks waarover ik allang hoognodig contact moet opnemen met de vormgeefster, beslissingen nemen over de vorm van Teruggaan, om verder te kunnen, de omslag, een drukker zoeken, afspraken maken met de drukker, de jaartraining weer vol zien te krijgen, de dagelijkse besognes van de Verlaat Verdriet-mail die binnenkomt, mijn administratie, mijn eeuwige benarde financiële situatie die altijd overal invloed op heeft, de organisatie rondom de biografische cursus Maak de reis van je leven op Terschelling die ik in juni samen met Marijke ga geven (want dat wil ik heel graag kunnen doen, dat moet toch lukken!), mijn idee om samen met Els een nieuwe Verlaat Verdriet-biografische cursus te gaan ontwikkelen: Op verhaal komen, nog elf delen van de Amor Fati-reeks schrijven (wat natuurlijk niet allemaal tegelijk hoeft, maar waarvan het voorwerk wel voor een hele verzameling papierwerk zorgt, dat nogal nadrukkelijk in mijn huis aanwezig is). Alles alles alles bij elkaar dus. Nu even niet, alsjeblieft. Ik neem tijdens deze dagen op Terschelling de tijd om wat voorbereidend werk te doen voor De reis van je leven op Terschelling en besluit verder alle andere activiteiten en acties enzovoort enzovoort enzovoort op te schorten tot na De reis van je leven op Terschelling. Daarna bekijk ik opnieuw of ik er ruimte voor heb. Verlaat Verdriet-werk kan ik nu eenmaal niet een beetje doen. Als ik het doe, is het er weer helemaal. Totaal. Met alles erop en er aan. Maar nu even niet!
Mijn Terschellingse buren zijn zeer met me begaan. We eten een paar keer samen en als ik wegga biedt C. aan mijn was te doen en A. wil mijn caravan voor me schoonmaken. Wat super, allemaal. Over ziektewinst gesproken! Ik vind het heerlijk, en laat het me graag aanleunen.
In de ochtend word ik opnieuw gebeld vanuit het ziekenhuis. Weer schrik ik me wezenloos. Deze keer vraagt de secretaresse van de chirurg me of ik er bezwaar tegen heb morgen de uitslag van de punctie te krijgen van een vervanger. De chirurg heeft een ongeluk gehad, ze kan morgen niet werken. Als ik bezwaar heb moet de afspraak worden verzet. Nee, geen bezwaar roep ik, er van uitgaand dat de afspraak van morgen eigenlijk een formaliteit is.
Enigszins verrast heb ik gisteren M., mijn partner horen zeggen dat hij vrij heeft genomen om met me mee te gaan naar het ziekenhuis. Waarom? Zoveel stelt dat toch niet voor? Tegelijkertijd realiseer ik me dat ik, bij de borstkanker van twee jaar geleden, vooral heb gecommuniceerd over de beslissingen die ik nam via mededelingen mijnerzijds. Ik ben me er toen veel te laat van bewust geworden dat zo’n levensbedreigende ziekte ook invloed heeft op het leven van je partner en dacht en handelde zoals ik sinds de dood van mijn moeder gewend ben geweest: ‘Ik zoek het wel zelf uit, ik heb niemand nodig.’ Tijd en gelegenheid om hier verandering in aan te brengen! Ik laat M. nogmaals weten dat ik het fijn vind dat hij met me mee gaat, en dat ik het op prijs stel dat hij daarvoor vrij neemt.
Ik ben er, in de afgelopen weken, goed in geslaagd een en ander achter de zijlijn te houden. Morgen ga ik naar het ziekenhuis en dan hoor ik het wel. Zo erg zal het toch niet zijn? Al die plannen van de afgelopen maanden om Verlaat Verdriet over de landsgrenzen uit te breiden. De intensieve cursus Duitse conversatie die ik in de afgelopen maanden heb gevolgd. Een meertalige website. De vertalingen van de E-Herinneringsboeken die ik graag voor elkaar wil krijgen. Met dat alles houd ik me bezig. Borstkanker: Kom op zeg, daar heb ik helemaal geen tijd voor.