• | | |

    Het grote ontbreken van traumasporen

    DoorTitia Liese

    Traumasporen

    Het was er weer voor in deze kerstvakantie. Ook op Terschelling. Zeker ook op Terschelling. Lezen. Lezen. En nog eens lezen. En dat is wat ik heb gedaan. Lezen. Lezen. En nog eens lezen.

    Voor mijn verjaardag kreeg ik het boek cadeau van Bessel van der Kolk: Traumasporen. Nooit kwam ik ertoe zijn boek te lezen. Nu heb ik het gedaan. Met veel instemming. Ik las over zijn eigen weg. Zijn eigen leerweg. Over zijn werk als psychiater. Zijn strijd in de wereld van de psychiatrie. Tegen de wereld van de gemedicaliseerde psychiatrie. Ik las over zijn visie op de DSM. Over wat ooit de bedoeling is geweest van de DSM. Wat er mis is met de DSM. Met het gebruik van de DSM. Met de gevolgen van de inzet van de DSM bij ‘patiënten’. Ik las over zijn visie op de gevolgen van mis-diagnoses uit de DSM voor ‘patiënten’.

    Missen

    Kortom – ik las een heleboel. Ik las met veel instemming. En ik miste. Ook in dit omvangrijke boek ontbreekt vrijwel elk spoor van de talrijke gevolgen die zich voor kunnen doen als gevolg van jong ouderverlies.
    Ik las over de vele manieren waarop kinderen in hun jeugd getraumatiseerd kunnen raken. En levenslang de in hun jeugd veroorzaakte traumasporen met zich mee kunnen dragen. Behalve…. Ik las alles, behalve over de levenslange invloed van jong ouderverlies door de dood.

    Zou het kunnen zijn, vroeg ik me al lezend af, dat jong ouderverlies niet als probleem wordt gezien omdat in formele zin geen dader aangewezen kan worden?  Alleen: dat maakt de gevolgen van jong ouderverlies niet minder werkelijk. Niet minder groot. Niet minder gelaagd. Er mag dan (in verreweg de meeste gevallen) geen sprake zijn van een aanwijsbare dader. Er is wel zeker sprake van een oorzaak. En die oorzaak is ook nog een feit.

    Aan het werk

    Ik ervaar opluchting. Het ligt niet aan mij dat jong ouderverlies nog altijd geen thema is.
    Ik ervaar verlangen, en kracht, om mijn bijdrage te leveren dit gat invulling te geven met de ervarings-gebaseerde kennis die er zeker is. Bij ons, de mensen die het hebben ervaren. Bij mij.

    Wat ben ik blij met de mensen met wie ik komende vrijdag aan tafel zit om plannen te maken hoe we mijn Verlaat Verdriet-werk kunnen verduurzamen. Hoe we ervoor kunnen zorgen dat Verlaat Verdriet wordt erkend. Zonder onnodige en ongewenste reserves. De plek te geven die het verdient. Die het nodig heeft om de talrijke Verlaat Verdriet-ers die gehinderd worden door traumasporen uit hun vroege verlieservaring – niet alleen in Nederland maar ook op andere plekken van de wereld – adequaat te helpen. Adequate hulp te bieden vóór ze vast lopen. Adequate hulp te bieden als ze zijn vastgelopen.
    We hebben iets te doen dat meer dan de moeite waard is.
    Aan het werk!

  • | | | |

    Anny Duperey: Mensenkatten

    DoorTitia Liese

    Anny Duperey

    Vorige week kreeg ik een tip voor een bijzonder boek voor Verlaat Verdriet-ers: Mensenkatten van auteur/actrice Anny Duperey. Op haar achtste verloor Anny Duperey haar beide ouders door koolmonoxide-vergiftiging.

    Boek

    …….. ‘Er waren mensen die zich afvroegen waarom ik zo nodig een boek moest schrijven. Waarom zou ik niet gewoon mijn hart uitstorten bij vrienden of kennissen of bij een beroepsfiguur? Alsof het makkelijk is om iemand woorden te ontfutselen als hij of zij dertig jaar lang ‘stom’ is geweest, iemand aan het praten te brengen die volkomen geblokkeerd is door wat hem is overkomen. En als je dan toch begint te praten, dan blijven de woorden in je keel steken, elke gedachte stopt. Sommigen kunnen het wel. Des te beter. Mij lukt het op die manier niet.’……………

    Weeskind

    ………’Ik probeerde opnieuw woorden te vinden voor mijn rauwe gevoelens, mijn weeskind-opstandigheid en zelfs voor mijn uitgebluste herinneringen. Afsluiten, in woorden uitdrukken, afpalen, zinnen als bruggen of grenzen formuleren, definiëren. Het is ons lot dat we onze situatie moeten definiëren‘……….

    Verlies verwerken

    ……..’Het nam alles bij elkaar zes jaar in beslag. Zes jaar om een verlies te verwerken waarvan je de rouw hebt uitgesteld, voor je uit hebt geschoven, is dat te lang? En wat betekent ‘rouwen’ eigenlijk? Misschien dat je gewoon kunt denken ‘Ze zijn dood’, zonder dat je je bloed in ijs voelt veranderen of schreeuwend in gejank uitbarst? Gewoon toegeven dat het is gebeurd. en dat ze nu ergens anders thuishoren, dat ze, dood, elders een plek hebben gevonden en dat je ze niet tot elke prijs als spoken met je meedraagt. Dat is alles. Ik had die last niet vanaf mijn achtste mee moeten blijven dragen.’…….

    Lees meer

    Anny Duperey
    Mensenkatten 

    Lees de blog van Titia Liese over Schaduw en stilte van Anny Duperey

    Teruggaan om verder te kunnen

    Titia Liese: Teruggaan om verder te kunnen 

  • | | | | |

    Samen de lege plek invullen

    DoorTitia Liese

    De wereld in

    Dat wat voor mij jaren en jaren heeft gevoeld als ‘mijn kind’ – mijn Verlaat Verdriet-werk – (of liever gezegd: ‘mijn kwetsbare kind’) mag nu de wereld in. Evenveel jaren wilde ik wel, maar kreeg ik het niet voor elkaar. Want: stel je voor dat ‘de buitenwereld’ zou zeggen ‘De kop van je kind staat me niet aan. Hak er maar af.’ Of ‘Je doet alsof je kind benen heeft. Maar het kan niet eens lopen.’ Of: ‘Dat kind heeft geen kloppend hart. Het is helemaal niet levensvatbaar.’

    Of: Wetenschappelijk is aangetoond dat dat kind van jou helemaal niet bestaat, behalve in jouw/jullie eigen fantasiewereld.’
    ‘Je praat mensen een probleem aan.’
    ‘Wat jij doet is leedconcurrentie.’ (ik verzin dit niet).

    Jong ouderverlies

    In de loop van deze vele jaren ben ik me desondanks steeds zekerder gaan voelen. De gevolgen van jong ouderverlies door overlijden bestaan. Ze zijn echt. Ik heb het vaak genoeg gehoord van Verlaat Verdriet-ervaringsgenoten: ‘Wat je zegt klopt. Het is zo simpel, eigenlijk.’

    Wetenschappelijk onderzoek

    Enige tijd geleden vertelde Hanneke (orthopedagoog, je zult haar naam vaker tegenkomen) me over het bestaan van het ACE-onderzoek (Adverse Childhood Experiences). ACE is een groot, internationaal en zeer invloedrijk onderzoek naar traumatiserende jeugdervaringen. ‘Alle mogelijke traumatiserende jeugdervaringen worden in dit onderzoek genoemd’ vertelde Hanneke me. ‘Behalve het verlies van je ouder(s) door overlijden in je kindertijd.’

    Aanvankelijk nam ik dit voor kennisgeving aan. Dat er in de wetenschappelijke wereld iets fundamenteel heel erg niet klopt als het gaat om jong ouderverlies door overlijden was me al heel lang duidelijk. Niet voor niets heb ik sinds het begin van mijn Verlaat Verdriet-werk (inmiddels 25 jaar) het gevoel gehad tegen de bierkaai te vechten. Tegen de stroom in te moeten zwemmen als het ging/gaat om de erkenning van de gevolgen van jong ouderverlies op de langere termijn.

    Puzzelstukjes

    Ineens valt het kwartje. Passen de puzzelstukjes in elkaar. Zelfs nu er meer ruimte komt voor kennisontwikkeling rondom trauma blijft jong ouderverlies door overlijden buiten beschouwing. Het ligt niet aan mij. Ik hoef me niet meer te pijnigen met het eeuwige gevoel dat ik iets niet goed doe. De gevolgen van jong ouderverlies bestaan helemaal niet (behalve bij ons, Verlaat Verdriet-ers dan!). Daar zit de missing link. ACE. Wetenschappelijk aangetoond. Kinderen die jong een ouderverliezen hebben daar geen last van. Later ook niet. (hoe is het in godesnaam mogelijk dat hooggeleerde dames en heren daar hardnekkig in blijven geloven!).

    Het goede bericht

    Het goede bericht: in de afgelopen maanden heb ik een enorme innerlijke verschuiving ervaren. Zonder precies te kunnen duiden wat er gaande was. Waar dat toe zou leiden. Het kwartje is gevallen. Het is tijd ‘mijn kind’ los te laten. Over te dragen aan jongere Verlaat Verdriet-ers. Samen met andere Verlaat Verdriet-ers mijn werk te verduurzamen.

    Dank aan alle Verlaat Verdriet-ers met wie ik in de afgelopen decennia heb morgen werken. Dankzij jullie heeft mijn werk vorm en inhoud kunnen krijgen.
    Dank aan de Verlaat Verdriet-ers die nu zijn opgestaan, om samen met mij aan de slag te gaan.
    Ik verheug me erop samen de lege plek in te vullen.

    Titia Liese en Rouw kent geen tijd

    Heb je nog geen kennis gemaakt met Titia Liese en met de theorie Rouw kent geen tijd die zij heeft ontwikkeld?

    Rouw kent geen tijd

  • | | | |

    Vader en dochter: film van Michael Dudok de Wit

    DoorTitia Liese

    Vader en dochter fietsen samen door de polder.
    Boven aan de dijk nemen ze afscheid.
    Vader stapt in een boot en roeit naar de horizon.
    Het meisje blijft wachten tot hij terugkomt.

    De jaren verstrijken. Vader komt niet terug.
    Het leven van het meisje rolt als een film voorbij,
    tot ze een oude vrouw is geworden.

    Vader en dochter

    Animatiefilm van Michael Dudok de Wit waarmee hij in het jaar 2000 een Oscar won. Op een heel bijzondere manier laat Dudok de Wit de beelden zien van vader en dochter.
    De vader die vroeg verdween uit het leven van het kleine meisje. Het kleine meisje, alleen overgebleven. De opgroeiende vrouw. De volwassen vrouw – zelf moeder geworden – die steeds opnieuw teruggaat naar de plek van het verlies. De ontroerende manier waarop het kleine meisje als oude vrouw teruggaat naar het vroege verlies van haar vader. De heling die plaatsvindt als ze de weg terug helemaal heeft afgelegd. Teruggaan, om verder te kunnen zichtbaar en hoorbaar gemaakt in beeld en klank.

    Prentenboek

    In 2002 verscheen een selectie uit de filmbeelden voorzien van tekst in prentenboekvorm.

    Meer over Michael Dudok de Wit

    Michael Dudok de Wit 

    Vader en dochter

    Film Vader en dochter

    Prentenboek Vader en dochter 

    Teruggaan om verder te kunnen

    Teruggaan om verder te kunnen nodigt je uit kennis te maken met Verlaat Verdriet en verlate rouw. Te onderzoeken wat Verlaat Verdriet betekent voor jou. Wat teruggaan om verder te kunnen – verlate rouw – voor jou kan betekenen. Je hebt een leven te winnen!

    Kijken

    Boekpresentatie Teruggaan om verder te kunnen

    Bestellen

    Boek Teruggaan om verder te kunnen