• | |

    Rode kersttulpjes en mijn moeder

    DoorTitia Liese

    Rode kersttulpjes en mijn moeder

    Dit jaar, op tweede kerstdag, is het 60 jaar geleden dat mijn moeder overleed.
    1957. Twee weken voor haar overlijden was ik 8 jaar geworden.
    Ik heb weinig eigen herinneringen aan mijn moeder.
    Soms herinner ik me situaties, maar zelf is mijn moeder daarin nooit aanwezig.

    Rode kersttulpjes

    Ik herinner me de rode kersttulpjes die mijn vader altijd vlak voor de kerstdagen meenam voor mijn moeder. Zelfs heb ik het gevoel dat ik zijn hand nog voor me zie, met daarin de bolletjes met de kleine rode kersttulpjes.

    Schaaltje

    Mijn moeder zette de tulpjes altijd in een schaaltje.
    Met een plukje sphagnum.
    Of een plukje rendiermos.
    Fascinerende namen voor een klein meisje. Rendiermos (waar waren de rendieren? Wat deden die?). Sphagnum (Een raar woord. Wat was dat nou weer? Waar kwam dat vandaan? Wie maakte dat?).

    Op zoek

    Ieder jaar opnieuw probeer ik kersttulpjes te vinden. Dat valt niet altijd mee. Vaak ben ik aan de late kant. Vaak zijn ze duur. En toch wil ik ze hebben. Ook al doe ik verder niet iets bijzonders met de kerst. Ook al heb ik nooit een kerstboom. Rode kersttulpjes moeten er zijn.

    Gevonden

    Afgelopen donderdag ging ik op zoek naar de rode kersttulpjes. Op de Nunspeetse weekmarkt. Tot mijn stomme verbazing bleken de marktkramen met bloemen en planten ineens vol te staan met dozen met kleine rode kersttulpjes.
    Ik heb ze dus gevonden.
    Rode kersttulpjes, zoals ze altijd in mijn ouderlijk huis stonden tegen de tijd dat het kerstmis werd.

    Zestig jaar later

    2017. Zestig jaar na het overlijden van mijn moeder staan de kleine rode kersttulpjes weer in mijn huis.
    In een schaaltje dat ik erfde van mijn moeder.
    Inmiddels weet ik waar de rendieren zijn. En ook waar ik rendiermos kan vinden.
    Het schaaltje met de kleine rode kersttulpjes is dus compleet.
    Kleine rode kersttulpjes in een schaaltje van mijn moeder. Met een plukje rendiermos.

  • | | |

    Poëziealbum digitaliseren

    DoorTitia Liese

    Poëziealbum digitaliseren

    Wist je dat? Dat je een (oud) poëziealbum kunt laten digitaliseren? Met heel veel plezier geef ik de vondst van Hinke aan je door!

    Vondst

    Vorige week stuurde Hinke me een prachtig voorbeeld van een onverwachte en bijzondere vondst die ze deed. Soms is het een beetje moeilijk voor me om aansprekende voorbeelden te noemen van wat voor bijzondere dingen Verlaat Verdriet-ers vinden als ze op zoek gaan naar wie hun overleden ouder was. Bijvoorbeeld als ze een herinneringsboek zijn gaan maken.

    Schat

    Vaak hebben Verlaat Verdriet-ers namelijk het gevoel dat ze eigenlijk niets van hun overleden ouder hebben, en dat er ook niets meer (te vinden) is. Een mooi voorbeeld van een bijzondere vondst is dan een ware schat.

    Delen

    Ik heb Hinke – nu rond de 60 jaar, 6 jaar toen ze haar moeder verloor – gevraagd of ik het verhaal van haar vondst, inclusief haar naam, met jullie mag delen. Ze heeft me daartoe haar toestemming gegeven.

    Poëziealbum

    Afgelopen zaterdag was er een expositie in de kerk van Wirdum over poëziealbums. Er werd reclame gemaakt dat je oude albums kunt laten digitaliseren. Daarom was ik er naartoe gegaan. Het poëziealbum van mijn moeder dat ik heb, wilde mijn broer destijds ook zo graag hebben. Ik wilde daar informeren wat de mogelijkheden waren om een digitale versie van het album van mijn moeder te maken zodat mijn beide broers elk alsnog een exemplaar kunnen krijgen. Toen ik daar wat aan het bladeren was in albums die daar lagen kreeg ik één in handen waar mijn moeder een versje in geschreven had! Ik was met stomheid geslagen. Ik heb dit direct gemeld aan een vrijwilligster in de kerk, en zij zei dat de eigenaar van het album ook in de kerk aanwezig was. Het album blijkt van zijn moeder te zijn. We zagen dat zijn moeder ook in het album van mijn moeder heeft geschreven. Hij wist te vertellen dat dat in de periode was dat onze beide moeders op de middelbare school zaten. Dat album van zijn moeder mocht ik meenemen om ook te laten digitaliseren. Als ik het terugbreng hoopt hij wat meer informatie te hebben over hun gezamenlijke schooltijd. Nu blijkt dat er nog drie dezelfde schoolvriendinnen in beide albums geschreven hebben. Ik ben er zo enthousiast door geworden dat ik binnenkort weer met het herinneringsboek van mijn moeder verder wil gaan. En dan de periode voor mijn geboorte.

    Adres

    Stip Stencil Werk
    www.stipwerk.nl

  • | |

    Geitenwollen sokken

    DoorTitia Liese

    Geitenwollen sokken

    Nog geen honderd meter van mijn Terschellingse plek staat een groepje geiten in de duinen. Al sinds jaren staan ze daar (ja precies: die op de foto). Altijd als ik langs deze geiten kom, moet ik denken aan de geitenwollen sokken die me jaren geleden een enorme – en bevrijdende – huilbui bezorgden.

    Moeder

    Een jaar of twintig geleden leerde ik P. kennen via een organisatie waar ik voorzitter van was. P. is zo’n twintig jaar ouder dan ik. Er klikte iets moois tussen ons.
    Niet lang na onze eerste kennismaking liet ik mij bij een volgende ontmoeting plompverloren tegen haar ontvallen: ‘Als ik nog een moeder uit mocht zoeken, dan wilde ik jou.’ Zelf werd ik net zo verrast door deze opmerking als P. dat op dat moment was.

    Sokken

    Op een avond ging ik naar P. Ze woonde, samen met haar man, een paar kilometer van mijn huis. Ik ging op de fiets. En kwam in een ongelofelijke regenbui terecht. Doornat en koud kwam ik bij P. aan. Onmiddellijk riep ze: ‘Ik ga een trui voor je van boven halen. En straks brengt K. je met de auto naar huis.’
    De warme trui trok ik aan. De mededeling dat K. me met de auto naar huis zou brengen deed me goed. Maar wat me het allermeest goed deed waren de warme sokken die P. mee naar beneden nam en op de verwarming legde. ‘Trek die zometeen aan‘ zei ze. (ja precies: geitenwollen sokken).

    Huilbui

    Eenmaal thuis overviel me ineens een enorme huilbui. Toen ik weer wat bijgekomen was realiseerde me: die zorg, die heb ik dus nooit meer gehad.

    Geitenweitje

    Altijd als ik langs dat geitenweitje in de duinen kom en de geiten zie staan denk ik even: sokken. (Ja precies: geitenwollen sokken).
    En nog altijd, al is het bijna twintig jaar later, kan ik voelen hoe goed die zorg van P. mij toen heeft gedaan.

  • | | | | | | | | | | | |

    Het einde van de eenzaamheid

    DoorTitia Liese

     

     

     

     

    Benedict Wells
    Het einde van de eenzaamheid
    ISBN 9 789029 091787

    Afgelopen week las ik het boek van Benecict Wells: Het einde van de eenzaamheid. Jules, de hoofdpersoon en verteller in het boek, meandert door zijn leven van verleden naar heden, naar toekomst, terug naar het verleden, weer naar het heden.

    ‘Weet je wat ik weleens denk?’ Ik veegde over mijn bovenlip en keek haar strijdlustig aan. ‘Dat alles hier in me gezaaid wordt, als op een akker. Het internaat, school, wat er met mijn ouders is gebeurd. Dat wordt allemaal in me gezaaid en ik kan nog niet zien wat dat met me doet. Pas als ik volwassen ben komt de oogst op en dan is het te laat.’
    Bladzijde 60

    Wees

    Als kind van 11 verloor Jules zijn beide ouders als gevolg van een fataal auto-ongeval. Samen met zijn oudere broer Marty en zijn oudere zus Liz komt Jules terecht in een weeshuis. Gedurende zijn verdere leven is hij voortdurend op zoek naar de gevolgen die het vroege verlies van zijn beide ouders niet alleen voor hem, maar ook voor zijn broer en ook voor zijn zus en voor hun onderlinge relatie heeft – en heeft gehad.

    Kinderleven

    Aan een heel gewoon kinderleven komt abrupt een einde als de beide ouders van Jules bij een ongeluk omkomen. Hoe kun je als volwassene nog weten welke invloed je vroege jeugd heeft gehad op wie je bent geworden?

    Verlangen naar geborgenheid

    Je zien te handhaven in een weeshuis waar je niet wilt zijn omdat je eindeloos verlangt naar de geborgenheid van je gewone kinderleven.

    Relatie met je broer en zus

    Ervaren hoe de relatie met je oudere broer en zus, die je eigenlijk zo hard nodig hebt, steeds verder uit elkaar valt.

    Je staande houden

    Je staande zien te houden in je leven als volwassene terwijl je te weinig ‘bagage’ hebt meegekregen.

    Relaties

    Geen relaties aan durven gaan in je volwassen leven.
    Niet weten wie je bent.
    Je stuurloos voelen.

    Verlaat Verdriet-perspectief

    Hoewel ik persoonlijk het enorme enthousiasme en de lovende kritieken over dit boek niet helemaal deel – het boek heeft mij geen moment ontroerd, daarvoor is het mij te ‘stug’ – is het hele bijzondere aan dit boek dat het helemaal geschreven is vanuit het perspectief van de gevolgen die het vroege verlies van zijn ouders voor Jules heeft gehad. Uit mijn lange ervaring met Verlaat Verdriet-ers kan ik wel volmondig zeggen: dit boek klopt.

    Leren

    Het boek behandelt tal van thema’s die allemaal herkenbaar zijn voor Verlaat Verdriet-ers.
    Er valt een hoop te leren uit dit boek als het over Verlaat Verdriet-thema’s gaat!

    Centrale vraag

    Centraal in Het einde van de eenzaamheid staat de vraag die Verlaat Verdriet-ers zich vaak stellen: wie zou ik zijn geweest als ik niet zo jong mijn ouder(s) was verloren? Wat is echt aan mij?

    Citaat

    Nog een citaat uit dit boek dat mij bijzonder heeft getroffen ………. Ik moet denken aan een citaat van Wordsworth *: ‘The child is the father of the man’.
    Bladzijde 298 

    Lees meer over
    Het einde van de eenzaamheid 

    * William Wordsworth, 1770-1850
    8 jaar toen hij zijn moeder verloor, 13 jaar toen hij zijn vader verloor