• | |

    Sinds jij ons verliet

    DoorTitia Liese

    Sinds jij ons verliet
    zit er een zwart gat in mijn hart,
    waardoor ik mijzelf kan verliezen in een peilloos diep verdriet.

    Het overvalt me op onverwachte momenten,
    is alles overweldigend en grijpt me bij de keel.
    Mijn hoofd explodeert, mijn hart scheurt uit elkaar,
    een oceaan aan tranen, het lijkt of er geen einde aankomt.
    Er komt geen woord meer uit, ik ben afgesneden van mijn gevoel.
    Het omrandt mooie momenten zwart en verzwaart mij.

    Soms ben ik bang erin te verdwijnen en nooit meer boven te komen.
    Maar dat gebeurt niet – ik ben een overlever, omdat jij ons verliet.
    Ik kende grote eenzaamheid, miste een vangnet, een plek vol warmte om in thuis te zijn.

    Wie droogt nu mijn tranen als ik mij verloren voel?
    Jij ging – en ik was nog niet klaar om het alleen te doen.
    Ik heb je ontzettend gemist in mijn leven – en mis je nog steeds.

    Joyce,
    43 jaar,
    8 jaar
    toen ze haar moeder verloor door zelfdoding

  • | | | | | | |

    Uitgeven in eigen beheer

    DoorTitia Liese

    Lezers van mijn boeken hebben het mogelijk al geconstateerd: ik ben een groot voorstander van boeken uitgeven in eigen beheer. Uitgevers hebben andere motieven om uit te geven dan ik. Voor een uitgever is continuïteit van haar/zijn bedrijf – geld dus – in de eerste plaats reden om uit te geven. Voor mij is het delen en doorgeven van kennis van en inzicht in gevolgen van jong ouderverlies aanleiding tot het schrijven en uitgeven van Verlaat Verdriet-themaboeken. Ik wil zelf voor de volle honderd procent bepalen hoe een boek eruit gaat zien. Hoe omvangrijk een boek wordt. Hoe groot de oplage wordt. Hoe de inhoud eruit gaat zien. Enzovoort enzovoort.

    Zo ging ik voor mijn nieuwe boek, Gids voor Verlaat Verdriet, op zoek naar een drukker, bij voorkeur in mijn buurt.
    Zo kwam ik terecht bij Drukkerij Wedding in Harderwijk.
    Zo maakte ik kennis met Carin Wormsbecher van drukkerij Wedding.
    Zo maakte ik kennis met het boekenhart van Carin: Heel Nederland schrijft. Meteen in het eerste gesprek met Carin was er een geweldige klik tussen haar en mij. We delen een boekenhart! Binnen een uur in ons eerste gesprek bedachten we dat we samen een symposium/congres/seminar zouden kunnen organiseren rondom rouw en het schrijven/maken van (herinnerings)boeken.

    Daar zijn we mee bezig.
    En hoe!

    Nieuwsgierig geworden? Binnenkort meer over onze plannen via mijn blog.

     

     

  • | | | | | |

    R.M.Rilke: Liefdeslied

    DoorTitia Liese

    Ken je dat? Je weet het ergens wel, maar je gaat niet recht op je doel af. Waarom niet? Mij overkwam dat in de afgelopen dagen weer eens.
    Gisteren schreef ik over de voorstelling Violet, in het papieren theater van Frits Grimmelikhuizen in Deventer ( alle goeie dingen komen ) en mijn zoektocht naar Liefdeslied van Rainer Maria Rilke
    Gezocht op het web. Frits Grimmelikhuizen gemaild met de vraag waar ik het lied dat hij gebruikt in Violet kan vinden (en antwoord gekregen).

    En al die tijd wist ik het eigenlijk wel. Het gedicht staat in het herinneringsboekje aan mijn moeder, dat mijn vader na de dood van mijn moeder (1957) voor mij heeft geschreven. En toch bleef ik elders zoeken, want ik wist het niet zeker dat deze tekst er in zou staan.

    Vanochtend heb ik het boekje eindelijk erbij gepakt en nu weet ik het wel. Mijn vader heeft Liebeslied  in het herinneringsboekje geschreven. Rilke was één van de lievelingsdichters van mijn beide ouders. Stapels Rilkes heb ik geërfd, en allemaal heb ik ze in het verleden weggedaan. Nooit heb ik iets met Rilke willen doen (behalve weg doen dan). Maar nu komt hij ineens – zomaar, maar opnieuw – binnen in mijn leven.
    En hij is welkom!

    Liebes-lied

    Wie soll ich meine Seele halten, daß
    sie nicht an deine rührt? Wie soll ich sie
    hinheben über dich zu anderm Dingen?
    Ach gerne möcht ich sie bei irgendwas
    Verlorenem im Dunkel unterbringen
    an einer fremden stillen Stelle, die
    nicht weiterschwingt, wenn deine Tiefen schwingen.
    Doch alles, was uns anrührt, dich und mich,
    nimmt uns zusammen wie ein Bogenstrich,
    der aus zwei Saiten eine Stimme zieht.
    Auf welches instrument sind wir gespannt?
    Und welcher Geiger hat uns in der Hand?
    O süßes Lied.

     

    Liefdes-lied

     Waar moet ik toch mijn ziel bewaren dat
    zij niet langs de jouwe strijkt? Hoe draag ik haar
    over jou heen en weer naar andere dingen?
    Hoe graag niet liet ik haar in iets verzinken,
    bracht ik haar onder ergens in de nacht,
    verloren in een vreemde stilte waar
    niets verdertrilt wanneer je dieptes klinken.
    Maar alles wat ons aanraakt, jou en mij
    beroert ons samen als een strijkstok die
    twee snaren tot één melodie gebiedt.
    Op wat voor instrument zijn wij gestemd?
    En welke hand heeft ons omklemd?
    O teder lied.

     

    Rainer Maria Rilke
    Neuen Gedichte, 1907
    Vertaald door Menno Wigman, 1996, Uitgeverij Bert bakker, Amsterdam

  • | | | | | | | | | |

    Documentaire van Renée Span

    DoorTitia Liese
    Gisteren ontving ik een tip van M. in verband met een documentaire van Renée Span:
    Ik keek van de week de documentaire van de BOS omroep van Renée Span. Hij is zo mooi, ze vertelt over haar zoektocht naar haar vader; herkenbare thema’s voor de Verlaat Verdriet-ers.

    Renée Span

    Filmmaakster Renée Span heeft maar één foto waar zij en haar vader samen op staan. Niet veel later, als ze bijna zeven is scheiden haar ouders. Daarna ziet ze haar vader, een op dat moment succesvolle Friese muzikant, nooit meer. Het leven zonder vader lijkt Renée prima af te gaan, maar als ze op haar 21e hoort dat Frans is verdronken, voelt ze zich toch ontworteld. Inmiddels is de filmmaakster 45, en tegen haar wens in kinderloos gebleven. Juist nu ze die wens probeert los te laten, begrijpt Renée niet dat haar vader destijds zo ‘gemakkelijk’ afstand van haar nam.

    Aanwezigheid

    Is de aanwezigheid van een vader onmisbaar, om een sterk en geaard persoon te worden?
    Wat is de invloed van het gemis van wortels in je leven?

    Deze vragen vormen het begin van de filmische en persoonlijke zoektocht die Renée Span besluit te maken. Ze gaat langs oude vrienden van haar vader, duikt in de archieven, vindt onbekende familieleden en gaat te rade bij de mensen in haar directe omgeving.
    Het resultaat is een intieme poëtische documentaire, een visueel mozaïek van videomateriaal, 8mm-films, foto’s, brieven, krantenartikelen, gesprekken en gebeurtenissen in haar eigen huidige leven.

    Zichtbaarheid

    Naarmate het beeld van haar vader scherper wordt, neemt ook haar eigen zichtbaarheid steeds meer toe.