• | | |

    Samen met Verlaat Verdriet-ers de weg naar liefde gaan

    DoorTitia Liese

    We gingen naar Pontremoli. Niet als ware pelgrims te voet. Wij gingen met de auto. Pontremoli is een heel oud, heel Italiaans, stadje. Aan de ooit brede rivier de Magra. Gelegen aan de pelgrimsroute Via Franciscena. In het verleden de druk belopen pelgrims- en handelsroute van Canterbury naar Rome (en verder naar Jeruzalem).
    Hier in Pontremoli tref ik een afbeelding van een pelgrim. Pelgrim met de onafscheidelijke knapzak op de schouder (in plaats van ons soms zo onafscheidelijke ‘rugzakje’).

    Pelgrim

    Te voet op weg naar een doel. Zoals er in de loop van vele eeuwen onnoemlijk veel pelgrims in Codiponte terecht gekomen zijn.
    Codiponte. Sinds eeuwen en eeuwen trefpunt voor mensen die om diverse redenen onderweg zijn. Pleisterplaats om nieuwe krachten op te doen. Rustpunt. Oversteekplaats tussen de Apuaanse Alpen en de in vroege tijden gevaarlijke Apuaanse Alpen. Waar reizigers de kans liepen niet alleen wolven en beren te ontmoeten, maar ook uitgeschud te worden door struikrovers.
    Angst voor gevaar aan alle kanten!

    Pelgrimstocht

    Voor veel pelgrims de weg naar de heilige stad Rome.
    Een reis van bezinning.
    Een reis naar binnen.
    Een innerlijke reis.

    Codiponte

    Pleisterplaats voor Verlaat Verdriet-ers om in rust ruimte te geven aan gevoelens. Tijd om woorden en beelden te vinden die betekenis geven aan gedachten en gevoelens.
    Samen in een kleine groep Verlaat Verdriet-ers gedachten en gevoelens te delen in Codiponte.
    De weg van liefde.

    Je bent van harte welkom!

    Lees meer

    De weg van liefde

     

     

     

  • | | |

    Ontmoeting met een prehistorische vrouw met één borst

    DoorTitia Liese

    Pontremoli. Samen brengen we een bezoekje aan deze kleine middeleeuwse stad. Veertig kilometer van Codiponte. Gelegen aan de rivier de Magra. En aan de pelgrimsroute Via Franciscena, pelgrimsroute van Canterbury naar Rome en verder naar Jeruzalem. (Codiponte ligt aan een zij-arm van de Via Franciscena). Bekend om een bijzonder labyrinth (dat overigens niet gemakkelijk te bezoeken is, heb ik eerder ook al ervaren). En in het bezit van een prachtig, klein, museum met pre-historische stèles (menhirs). Het stroomgebied van de Magra is een van de oudst bewoonde gebieden van Italië.

    Stèles

    Het museum is klein, maar heel mooi. De stèles zijn vrij klein van stuk. Ik vind ze prachtig. Veruit de meeste beelden hebben menselijke gestaltes. Vrouwen en mannen zijn zonder meer als zodanig herkenbaar. De oudste stèles zijn tenminste 4000 jaar oud. Ze zijn op verschillende plaatsen in de Lunigiana gevonden (waaronder ook in Casola/Codiponte). Ze stammen uit schriftloze tijden. Naar hun betekenis kan alleen gegist worden.

    Maan

    Veel van de menhirs hebben typerende, maanvormige hoofden. Een bijzonder detail in een streek waar de maan als symbool van grote betekenis is geweest. Je vindt dat bijvoorbeeld terug in de naam van de streek Lunigiana. En in de naam van de stad die later de Romeinse havenstad Luni is geworden.

    Borst

    We bezoeken het museum.
    Voor het eerst valt de stèle me op van de vrouw met één borst. Ik word geraakt door dit beeld. Hoe is die borst verdwenen? ‘Het is haar linker’ realiseer ik me in een flits. Bij mij is het de rechter die ik sinds 2011 niet meer heb. Het raakt me op een heel diep niveau ineens deze associatie te hebben. En dat raakt me vervolgens ook weer. Over het algemeen houdt het verlies van mijn borst mij niet (meer) zo bezig. Nu, op deze plaats en op dit moment doet het zien van dit beeld iets met me.

    Symbolen

    Wat werken symbolen toch bijzonder als je de tijd en de rust neemt om ze te zien. Ze binnen te laten komen. Er woorden aan te geven. Ze betekenis te geven die er even helemaal mag zijn.

  • | | | |

    Er komt een stoel langs vliegen !!!

    DoorTitia Liese

    ‘Er komt een stoel langs vliegen!! O jee: daar komt er nog één!!!’
    We staan in het pand van Maartje en Davide. Het pand naast het mijne, waar zij hun restaurantje gaan beginnen.

    Noodweer

    We horen buiten onwerkelijke geluiden. Zien plotseling plenzen water binnenvallen door deuren en ramen. Witte plastic stoelen vliegen voorbij.
    Noodweer op ons pleintje. Een regensluier waardoor we zelfs de overkant van ons kleine pleintje niet meer kunnen zien. Elektriciteit valt uit. Internet valt uit.

    We wachten tot het wat droger is en de wervelwind weer is gaan liggen. Dan gaan we terug naar de Concia. Op de terugweg zien we wat de storm heeft aangericht. Een grote boomtak op de brug, die op een haar na geen auto’s heeft geraakt. Een tent die totaal van een caravan is afgescheurd. Overal grote takken en kleine takken. Bomen die zijn omgevallen. Bomen die zijn afgescheurd. Een klein dorp vlakbij blijkt zwaar getroffen te zien. Schoorstenen van daken gewaaid. Glazen pui vernield. Overal omgewaaide bomen.

    Onverwacht

    ‘Niemand heeft dit aan zien komen’ horen we tegen het einde van de middag als we een kopje koffie gaan drinken in de bar in Casola.

    Al een paar dagen zit er veel werking in de atmosfeer. Bliksemflitsen. Gerommel. Regendruppels, zo nu en dan (meer dan welkom in de vreselijke droogte die al weken aanhoudt). Donkere luchten. Maar veel meer gebeurde er niet.

    We waren dus niet de enigen die zich lieten overvallen door een plotselinge wervelwind, en een ongekende hoosbui die we niet aan hadden zien komen.

  • | | | |

    Samen werken aan ons project in Codiponte

    DoorTitia Liese

    ‘Titia, wat bijzonder! Een huis in Italië. Zelf denk ik er ook over een huisje te kopen. Ergens aan de kust van Italië. Het lijkt me leuk komende zomer samen een weekje in Codiponte te zijn. Wat rond te kijken of ik iets zie wat geschikt is voor mij.’ Zo gezegd, zo gedaan. Wij maakten onze afspraak. Ik maakte een afspraak met Maartje voor ons verblijf op de Concia.

    Codiponte

    Zo was de stand van zaken toen we vorige week richting het zuiden vertrokken, naar Codiponte. En ik had geen idee. Werkelijk in de aller-verste verte geen enkel idee van wat er in deze week zou gaan gebeuren. Maar wat wel gebeurt.

    Project

    Vanaf het allereerste moment voelen Carin en haar zus Linda zich thuis. In de vallei tussen de Apuaanse Alpen en de Apennijnen. In de rust. Op de Concia. Bij Maartje en Davide. In Codiponte.

    Ze vallen beiden voor ons pleintje op de Rocca. De mogelijkheden die daar zijn om er een prachtig project van te maken. ‘Wat bijzonder’, zegt Carin. ‘Wat een prachtige kans om hier iets moois van te maken. En wat een bijzonder project waar jullie mee bezig zijn. Ik zou wel in willen stappen! Hier wil ik graag mijn plek vinden.’

    Vanochtend zijn we met z’n drieën naar boven gegaan: Maartje, Carin en ik om rond te gaan in mijn huis. Het klikt op een prachtige manier tussen Maartje en Carin. Tussen Maartje, Carin en mij. Al rondlopend door het huis vallen de puzzelstukjes één voor één op z’n plek.

    Architecte

    Maandag gaan we gedrieën naar de architecte in Aulla, voor overleg over de restauratie-plannen.

    Als dat niet samenwerken is!

    (Wordt vervolgd, reken maar!)

    NB: betekenis van de foto: insieme.
    Graag gebruikt Italiaans gebaar om samenwerking te symboliseren.