• | | |

    Innerlijke eenzaamheid en leegte

    DoorTitia Liese

    De pijn van innerlijke eenzaamheid en leegte. Met wie kun je het delen? Wie begrijpt wat je bedoelt? Kan iemand die de ervaring van onomkeerbaar verlies van je ouder(s) in je jeugd niet kent het begrijpen? Begrijpen wat je bedoelt? Is niet juist dat het kenmerk van die innerlijke eenzaamheid? Van die leegte? Dat je het niet kunt delen? Dat je je niet begrepen voelt? Dat niet Verlaat Verdriet-ers je niet begrijpen? Waardoor die gevoelens van eenzaamheid en leegte nog groter worden?

    Remi-gevoel

    Altijd weer ben ik me ervan bewust dat innerlijke eenzaamheid en leegte hoofdthema’s zijn van Verlaat Verdriet. Van Verlaat Verdriet-ers. Het is niet zo dat Verlaat Verdriet-ers geen contacten hebben met andere mensen. Het is ook niet zo dat Verlaat Verdriet-ers geïsoleerd leven. Op zolderkamertjes. Of in kelders. Zo is het niet. Maar ook in hun eigen gezin kunnen Verlaat Verdriet-ers zich totaal eenzaam voelen. Met hun eigen partner. Met hun eigen kinderen. (En schamen zich daar vaak heel erg voor. Wat hun gevoelens van eenzaamheid en leegte weer versterkt). ‘Ik zit weer in m’n Remi-gevoel’ zo verwoordde een dochter die haar moeder op 4-jarige leeftijd verloor het lang geleden.

    Delen

    ‘De eerste de beste sjamaan wist 20.000 jaar geleden meer van verlies en heling dan welke hooggeleerde, hooggeprezen (rouw)wetenschapper vandaag de dag dan ook’ denk ik vaak. ‘En dan hoefde je niet eens een hele goeie sjamaan te hebben.’
    Is het de prijs die we betalen in onze ver-doorgevoerde geïndividualiseerde samenleving? Ik stel mezelf vaak die vraag. En weet het antwoord niet.
    Wat ik wel weet is de helende kracht van delen met ervaringsgenoten. Je kent elkaars pijn. Elkaars gevoelens van eenzaamheid. Van leegte. Je spreekt elkaars taal. Zoals in de workshops Verlaat Verdriet en Dubbel Ouderverlies waarin saamhorigheid is. Dan komt er ruimte om verandering te ervaren. Ruimte voor heling. Voor schoonheid.

  • | | |

    Liefde delen in tijden van Corona

    DoorTitia Liese

    Liefde delen in plaats van virus. In plaats van paniek. Je ziet het overal om je heen gebeuren.
    Zoals zoveel mensen heb ik me de afgelopen dagen afgevraagd: en wat kan ik nu doen? Even plotseling als heel veel andere mensen geconfronteerd met een leeg geveegde agenda. Wat kan ik in deze tijden voor andere mensen betekenen?

    Zoals gewoonlijk bleek het antwoord heel simpel te zijn. Ik kan er zijn voor Verlaat Verdriet-ers. Voor de Verlaat Verdriet-ers voor wie ziekte, dood, onzekerheid, angst, paniek oude thema’s raken. Dan kan het goed zijn als je deze gevoelens kunt delen. En dat kan. Per telefoon, als je wilt.

    Voor hen wil ik er zijn

    In verband met mijn privé-omstandigheden ben ik niet in de gelegenheid een telefonisch spreekuur in te stellen. Stuur een mail naar titia@verlaatverdriet.nu Dan maken we een afspraak voor een – gratis – telefonisch consult. Je bent van harte welkom!

    PS

    Ken je een van de vele Verlaat Verdriet-thema’s?
    …….. Als mensen om je heen in paniek raken. Onzeker worden. Niet weten wat te doen. Dan stroopt een Verlaat Verdriet-er de mouwen op. Kijkt om zich heen. Steekt de handen uit de mouwen. En handelt (dit is dezelfde mensensoort die in paniek kan raken over ‘iets’ waarvan ze zou kunnen denken dat er ‘iets’ zou kunnen gebeuren 🙂 ! ).

  • | |

    Groot interview met Eva Crutzen Volkskrant Magazine

    DoorTitia Liese

    Eva Crutzen

    Toen Eva 11 jaar was ging haar moeder dood. Dat hakte erin bij cabaretier Eva ­Crutzen, en het blijft erin hakken. Hoewel ze er ook veel fuck it-kracht aan ontleent. ‘Juist doordat het allemaal niet zo soepel ging, heb ik wilskracht ­opgebouwd.’

    ‘Het lijkt alsof het leven erna nu pas begint voor Eva.’

    Instemmend knikkend: ‘Ja. Ja, ja.’ Dan ineens huilend: ‘Sorry, ik word daar instant superverdrietig van. Omdat het bijna lijkt alsof ik daarmee ook afscheid van haar zou nemen. Alsof zij er niet meer toe doet. Maar het klopt wel wat Niels zegt. Het wordt wel minder dat ik overal zo mee worstel. Hoewel ik tijdens dit gesprek al de hele tijd aan het huilen ben, waardoor ik denk: misschien moet ik er toch maar weer eens met iemand over gaan praten. Tegelijkertijd vind ik het moeilijk om te zeggen dat het beter gaat. Omdat het ook voelt alsof ik haar daarmee vergeet. Ik schreef laatst voor een lied de tekst: ‘Wanneer mag je door?’ Ik denk dat het verdriet nooit minder wordt, en het gemis ook niet, maar de manier waarop ik ermee omga verandert wel.’

    Waarom heeft de dood van je moeder zo ontwrichtend gewerkt?

    ‘De jaren na het overlijden van mijn moeder waren heel onrustig, het voelt onveilig als zoiets gebeurt. Dat heeft me lang het gevoel gegeven dat ik stuk was. Alsof ik anders was dan de anderen. Ik voelde me een zwerfkatje waar een oortje vanaf is. Ik wilde zo graag normaal zijn, maar ik voelde me niet normaal. En nu voelt het alsof ik wel even in een lekkere fase zit. Ik heb een leuke vriend, heb lieve mensen om mij heen, mijn werk gaat lekker, en ik ben nog niet bezig met kinderen. Want ik denk dat er wel een shitstorm op me zal afkomen als ik zelf moeder wordt. Maar nu is het gewoon even oké. Ik ben nog steeds wel die zwerfkat met een verminkt oortje, maar ik heb er nu voor mijn gevoel een vette bontjas bij aan. En als ik lach, is mijn tand goud. Ik voel mezelf niet meer minder dan anderen. Ik voel me niet meer stuk.’

    Volkskrant Magazine

    Lees dit uitgebreide interview met Eva Crutzen over het verlies van haar moeder op 11 jarige leeftijd en de invloed die dit verlies nog altijd heeft op haar, en haar leven van nu.

    Volkskrant Magazine 14 maart 2020 

  • | | |

    Moederskind of Vaderskind

    DoorTitia Liese

    Moederskind of Vaderskind

    Hoe diep verborgen oordelen ook in je zitten – ze zijn er. En ze hebben invloed. Vaak veel meer invloed dan je denkt. Dat kan positieve invloed zijn. En dat kan negatieve invloed zijn. Juist de negatieve invloeden merk je vaak niet op (hooguit merk je dat je ergens boos over bent. Of verdrietig. Kwaad. Verontwaardigd. Angstig. Noem maar op. Zonder dat je goed begrijpt waar dat verdriet, die boosheid, die angst vandaan komen).

    Negatieve oordelen

    Ik moet daar vaak aan denken als het gaat over Moederskind en Vaderskind. Bestaat dat? Moederskind? Vaderskind? Een Moederskind. Een Vaderskind. ‘Ik was een Moederskind.’ ‘Ik was een Vaderskind.’
    Een niet onbelangrijk thema voor Verlaat Verdriet-ers!

    Wat is dat dan?

    Zelf denk ik dat je bij Moederskind van nature je diepste gevoelens van veiligheid ontleende aan je moeder. Je basale gevoel van veiligheid. Van geborgenheid.
    Dat je bij Vaderskind van nature je diepste gevoelens van veiligheid ontleende aan je vader. Je basale gevoel van veiligheid. Van geborgenheid.

    Gewoon. Zonder oordeel. Zoals het was.

    Oordelen

    Een Moederskind? Een Vaderskind? Moederskindje. Vaderskind. Voel je al een verschil terwijl je dit leest?

    Vaderskind kun je over het algemeen wel zijn. Of je nu een vrouw bent. Of een man. Dat kun je gewoon vertellen. Met een gevoel van trots. ‘Ik was een Vaderskind‘. Maar ook over Vaderskind bestaan negatieve oordelen.

    Maar een Moederskind? Hoe snel treden daarover oordelen in werking? Moederskind. Moederskindje? Papkindje? Vertel je dat als vrouw: ‘Ik was een Moederskind? Vertel je dat als man: ‘Ik was een Moederskind?

    Verlies van je ouder

    Voor een Verlaat Verdriet-er is het van belang je bewust te worden van de oordelen die bestaan over Moederskind en Vaderskind. Oordelen – die ook in jou zitten!

    Stel: je verloor je vader. Je was een uitgesproken Vaderskind. Dan verloor je ook de ouder aan wie jij je basale gevoel van veiligheid ontleende. Wat betekende dit voor jou? Wat betekende dit voor de relatie met je moeder na het overlijden van je vader?

    Stel: je verloor als kind je moeder. Je was een uitgesproken Vaderskind. Je vader verloor niet alleen zijn vrouw, je vader verloor ook zichzelf. Aan wie kon jij nog je gevoel van veiligheid ontlenen?

    Stel: je verloor je moeder. Je was een uitgesproken Moederskind. Dan verloor je ook de ouder aan wie jij je basale gevoel van veiligheid ontleende. Wat betekende dit voor jou? Wat betekende dit voor de relatie met je vader na het overlijden van je moeder?

    Stel: je verloor als kind je vader. Je was een uitgesproken Moederskind. Je moeder verloor niet alleen haar man, je moeder verloor ook zichzelf. Aan wie kon jij nog je gevoel van veiligheid ontlenen?

    Eer je vader en eer je moeder

    Eer daarom als Verlaat Verdriet-er je vroeg overleden vader. Zeker als je een Vaderskind was. Of je nu man bent. Of vrouw. Zoon bent. Of dochter.
    Eer daarom als Verlaat Verdriet-er je vroeg overleden moeder. Zeker als je een Moederskind was. Of je nu vrouw bent. Of man. Dochter bent. Of zoon.