• | | | | | | | |

    Het grote ontbreken

    DoorTitia Liese

    ‘Het grote ontbreken’ noemt Jo het vanochtend.
    Jo en ik kennen elkaar al jaren. Lang geleden deed ze mee aan een basisworkshop. We hebben altijd contact gehouden.
    Jo verloor als baby haar moeder.
    Voor haar is het altijd moeilijk geweest contact te leggen op momenten dat ze het moeilijk heeft.
    Ze is al haar leven lang gewend haar eigen gang te gaan. ‘Ik vergeet gewoon te zeggen wat ik ga doen. Waar ik ben.’ zegt ze daar zelf over.

    Als ze het moeilijk heeft trekt ze zich terug.
    En krijgt het nog moeilijker.
    Zeker in de herfst- en wintertijd. Als de winterdepressie waar ze gevoelig voor is (geweest!!!) weer op de loer ligt.

    Afgewezen

    Een aantal weken geleden werd Jo afgewezen bij een solliciatie voor een baan die ze graag wilde hebben.
    Zelf was ik de degene die contact legde. Via de App. Via de telefoon. En nog een keer. En nog een keer.
    Geen reactie.
    Ik begon me zorgen te maken. Maar dacht na verloop van tijd wel: het is nu aan jou om contact te leggen.

    Het grote ontbreken

    Vanacht logeerde Jo bij mij.
    Vanochtend stonden we nog even te praten.
    Ik vertelde Jo dat ik me zorgen had gemaakt. ‘Waarom bel je niet even?’ vraag ik haar.
    Ze lacht wat en zegt: ‘Ach ja: het grote ontbreken.‘

    Bodem

    ‘Het was niet leuk,’ gaat ze verder. ‘Maar weet je: ik heb gevoeld dat ik bodem heb. En dat is wel heel bijzonder.’ 

  • | | | | | | | | |

    De achterkant van veerkracht

    DoorTitia Liese

     

     

     

     

     

     

    Wat denk jij bij het woord VEERKRACHT?
    Welke associaties roept dat woord bij jou op?

    Zelf betrapte ik me erop dat het woord veerkracht bij mij toch vooral associaties oproept met kracht.
    Met sterk zijn.
    Met jezelf redden.
    Met overleven, dus eigenlijk.

    Veerkracht

    Veerkracht is een woord dat hevig in de mode lijkt te zijn.
    Maar wat is veerkracht nu eigenlijk?
    Niet alleen maar sterk zijn, toch?

    De achterkant van veerkracht

    Er is een achterkant aan veerkracht, realiseerde ik me.
    De achterkant van veerkracht is je kwestbaarheid durven ervaren.
    Je kwetsbaarheid onder ogen durven zien.
    Je kwestbaarheid durven laten zien.

    Je hulpeloosheid durven ervaren.
    Je machteloosheid durven ervaren.
    Je durven realiseren dat je als Verlaat Verdriet-er slachtoffer bent (geweest) van omstandigheden waar je geen invloed op had.

    Onder die kwetsbaarheid ligt je kracht.
    Je veerkracht.
    Veerkracht die uit jezelf komt.
    Je werkelijke kracht.
    Veerkracht uit leven.

  • | | | | | | | | |

    Ruptuur Herstel Programma

    DoorTitia Liese

     

     

     

     

     

     

    …………..waarin wij ons één voelden in ons verlangen de Waarheid te dienen door de Rede en de mensheid door de Liefde

    Zelf was ik er niet bij als kind, bij de crematie van mijn moeder. Zelf heb ik de woorden die ‘oom’ Gerard toen sprak niet uit horen spreken. Maar ik wist dat ze er nog waren, deze woorden. Dat ze ergens in een kast in mijn huis moesten liggen. Maar ik bleef uit de buurt van de woorden. Lezen kon ik ze niet.
    Liefde: dat ging over mijn moeder. Niet over mij. Zeker niet in de tijd dat mijn eigen Verlaat Verdriet nog onaanraakbaar was.
    Te groot. Te veel. Te pijnlijk.
    Teveel boosheid in mij. Teveel eenzamheid. Teveel verdriet. Teveel angst. Teveel wrok. 

    Mijn eigen Verlaat Verdriet-proces

    Mijn eigen Verlaat Verdriet-proces hielp me.
    Langzaam, maar zeker ontdooiden mijn bevroren gevoelens.
    Langzaam, maar zeker kroop ik uit mijn ‘veilige’ schulp.
    Langzaam, maar zeker durfde ik me meer en meer aan de wereld te vertonen.
    Langzaam, maar zeker begon ik weer een verbinding met mijn moeder te voelen.
    De verbinding met mijn moeder, die ik totaal was kwijtgeraakt.

    Mijn Verlaat Verdriet-werk

    Ook door mijn Verlaat Verdriet-werk kon ik mij steeds meer verbinden met Liefde. Liefde die ik ook had. Liefde die ik (misschien?) van mijn moeder had geëerfd.
    Mijn Liefde had weer een doel.
    Mijn Liefde kon weer gaan stromen.

    De langste weg

    ‘De langste weg die je kunt afleggen is de weg van je hoofd naar je hart’ hoor je wel eens zeggen.
    Er is nog een lange weg. Namelijk de weg naar dat wat eigenlijk heel voor de hand liggend is.
    Vanochtend in alle vroegte kwam ik aan het einde van zo’n lange weg. Ik zag de titel van mijn werk voor de toekomst: het ontwikkelen en in de wereld zetten van het Ruptuur Herstel Programma.

    Ruptuur Herstel Programma

    Op z’n Nederlands: RHP.
    Aan het werk ermee!

  • | | | | | | | | | |

    Klaagmuur

    DoorTitia Liese

     

     

     

     

     

     

    Je kent dat vast ook wel: je bent in gesprek met iemand, en die iemand zegt iets over wat jij een tijd geleden hebt gezegd. Ineens komt dat wat jij hebt gezegd in een ander daglicht te staan. Niet zo’n fijn daglicht, meestal. Wat de ander zegt raakt je pijnlijk.

    Mij overkwam dat (weer eens) afgelopen zondag in een telefoongesprek met een vriendin.
    ‘Hoe gaat het met je?’ vroeg ze me.
    ‘Met mij gaat het goed.’ antwoordde ik meteen.
    ‘Vorige keer klaagde je nog over je gezondheid’.
    ‘Klaagde ik over m’n gezondheid? Daar weet ik niks meer van.’
    Ik probeer terug te halen wat ik indertijd heb gezegd en kan niet anders dan bedenken dat ik iets heb gezegd over iets in mijn gezondheid dat niet helemaal lekker liep.
    Dat was geen klagen. Dat was iets zeggen over een feit dat ik constateerde. Een feit dat op dat moment niet helemaal positief was.
    Maar klagen: nee, zo heb ik dat zelf helemaal niet gevoeld.

    Klaagmuur

    Wat is de Klaagmuur dan toch een goed idee. Een plek waar je een briefje in kunt stoppen waarop je iets hebt geschreven wat op dat moment niet helemaal lekker loopt. Niet helemaal lekker voelt.
    Zo kan het van je hart.
    Het lucht je op.
    Je creëert ruimte voor nieuwe ideëen.
    Voor andere gevoelens.
    Je bent het kwijt, en niemand draagt je na wat je kwijt wilde.
    Noem het klagen.
    Of verwerken.
    Of gewoon: loslaten.