• | | | | | | | |

    Lezing in Arnhem, een verslag

    DoorTitia Liese

     

     

     

     

     

     

    ‘Ik ben verbijsterd over wat je vanavond allemaal hebt verteld’. Na afloop van de lezing op 24 februari 2016 in Arnhem komt iemand naar me toe. ‘Ik ben 51 jaar’, vertelt deze vrouw. ‘En zo lang zoekend geweest. Wat is er toch met me aan de hand? Ik heb verschillende therapieën gevolgd. Niemand die hier ooit aandacht aan heeft besteed.’

    Spannend

    Alleen al dit korte gesprekje na afloop van de lezing maakt het voor mij de moeite waard deze avond naar Arnhem gekomen te zijn.
    Een beetje spannend was het wel (weer).
    Hoeveel mensen zouden er komen?
    Niet alleen ik heb me druk gemaakt voor de organisatie van deze avond, ook Beate en Joek hebben hun deel aan het welslagen van deze avond bijgedragen. Maar: zoals gezegd: spannend is het ook deze keer weer geweest. Een mooie lokatie, maar: een prijzige zaal. Krijg ik het voor elkaar uit de kosten te komen?

    Aanmeldingen

    Anderhalve week tevoren staat de teller van de aanmeldingen op vier. Vier aanmeldingen! Zes weken geleden zijn we al begonnen met fly-eren. Met benaderen van kranten en omroep. Geen reactie. Nieuwe acties. Elke week opnieuw geprobeerd. Geen reactie. Opnieuw fly-eren. Facebook. Nieuwsbrief. Noem maar op.
    Op de laatste dagen voor de lezing komen de aanmeldingen binnen.
    Als ik naar Arnhem rijd, staat de teller op zestien. Da’s in ieder geval meer dan vier. 

    Dan komen de mensen binnen. Er heeft een kort – en tamelijk verminkt – artikeltje gestaan in het huis-aan-huis-blad. De dertig afgesproken stoelen raken vol. Er komen nog meer belangstellenden binnen. Ondanks het feit dat de zaal niet gemakkelijk te vinden blijkt te zijn. (De verleiding voor de Verlaat Verdriet-ers die naar Rozet zijn gekomen om daar benden in die grote hal te denken: Nou, dan maar niet moet groot geweest zijn. Hulde dus aan de mensen die zich niet hebben laten afschrikken. Gelukkig komt Beate op het idee beneden bij de ingang te gaan staan om de mensen door te verwijzen naar de zalen op de bovenverdieping.)
    Er komen nog meer mensen. Mensen die uit moeten wijken naar een zitplaats op één van de tafels achter in het zaaltje. Ongeveer vijfendertig mensen zijn er uiteindelijk gekomen. Een mooi aantal!

    Herkennen en erkennen

    ‘Ik vind het lastig je steeds over ‘wij’ te horen praten en over ‘Verlaat Verdriet-ers’, merkt één van de aanwezigen al snel op.
    In de loop van de avond blijkt dat gevoel zeker niet door iedereen gedeeld te worden. De herkenning en de erkenning geeft andere aanwezigen juist het bevrijdende gevoel niet de enige te zijn.
    Niet de enige te zijn die jong een ouder is verloren.
    Niet de enige te zijn die daar als volwassene nog de gevolgen van draagt.
    Niet de enige te zijn die daar nog mee worstelt.
    Niet de enige te zijn die daar graag veel eerder iets over had gehoord.
    Niet de enige te zijn die nog veel meer wil leren over de gevolgen van het vroege verlies van hun ouder.

    Gat in m’n ziel

    Het is de moeite waard om lezingen te geven. Voor mij, op mijn beurt, is het weer heel prettig, inspirerend en stimulerend om dat te ervaren.
    Er komen meer lezingen, op verschillende plaatsen in Nederland. Houd de blog’s in de gaten als je wilt weten waar en wanneer.
    Let wel op: de titel van de Verlaat Verdriet-lezingen – tot nu toe Teruggaan, om verder te kunnen  – is met ingang van 1 maart 2016: Gat in ’n ziel.

  • | | | | | | | | | |

    Verlaat Verdriet-forum Ontmoetingsplaats

    DoorTitia Liese

     

     

     

     

    Verlaat Verdriet-forum Ontmoetingsplaats

    Besloten forum Ontmoetingsplaats met ingang van heden weer geopend!
    Meld je aan als je dat nog niet hebt gedaan: je bent welkom!

    Facebook

    ‘Fijn dat er een besloten Facebook-groep is’ 
    Regelmatig hoor ik het van  Verlaat Verdriet-ers. Ze zijn blij met deze laagdrempelige mogelijkheid die de Stichting Verlaat Verdriet aan Verlaat Verdriet-ers biedt ervaringsgenoten te ontmoeten.

    Maar
    In veel gevallen komt daar toch een aarzeling achteraan.
    En komen er vragen.
    Wat is de Stichting Verlaat Verdriet?
    Wat doet de Stichting Verlaat Verdriet?
    Wie zijn dat eigenlijk?
    Hoe veilig is die besloten groep?
    Hoe besloten is die groep eigenlijk?
    Wie zijn er allemaal bij aangesloten?

    Voordelen van Facebook

    Facebook is laagdrempelig.
    Je kunt je gemakkelijk aanmelden.
    Je voelt je welkom in de groep.
    Facebook maakt bij veel mensen deel uit van hun leven. Je gaat er gemakkelijk naartoe.

    Nadelen van Facebook

    Facebook heeft een grote mate van oppervlakkigheid in zich.
    Een succesverhaal wordt gemakkelijk gepost, maar een verhaal van angst? Van pijn? Van verdriet?
    Dan komt toch al snel de vraag: wie lezen dit eigenlijk allemaal?
    Wat gebeurt er als ik mijn worstelingen laat zien?
    Wat gebeurt er als ik mijn ervaringsgenoten om steun vraag, omdat me maar niet lukt wat ik zo graag wil: me goed voelen?
    Wat gebeurt er, als ik juist steun nodig heb omdat ik weer, en weer, en nog een keer in dezelfde valkuil ben gevallen?

    Besloten forum Ontmoetingsplaats

    Om tegemoet te komen aan de Verlaat Verdriet-ers met (zeer terechte) vragen naar de veiligheid van de besloten Facebook-pagina heeft Juliette Reinders Folmer afgelopen jaar op mijn verzoek een nieuw besloten forum gemaakt. Juliette staat niet alleen in Nederland, maar ook wereldwijd bekend om haar zorg op internet met betrekking tot privacy. Een forum dat door Juliette is gemaakt kan alle toetsen van veiligheid doorstaan, en is dus met recht een veilig en besloten forum te noemen.

    Delen helpt helen

    Van tijd tot tijd heeft dit forum onderhoudswerk van de beheerder nodig.
    Van mij dus.
    Het lag op m’n bordje – maar viel er steeds af.
    Tot vandaag.
    Met ingang van vandaag is het forum weer toegankelijk voor nieuwe aanmeldingen.
    Voor Verlaat Verdriet-ers die behoefte hebben aan een veilig en besloten forum.
    Een forum waar je alles kunt delen met ervaringsgenoten.
    Die je begrijpen.
    Waar je maar een half woord nodig hebt.
    Niet alleen over wat er goed met je gaat.
    Niet alleen over waar je succes mee hebt.
    Maar ook – of eigenlijk juist – over je worstelingen in je verlate rouwproces.
    Je pijn.
    Je verdriet.
    Je teleurstellingen.
    Je boosheid.

    En natuurlijk ook: delen met medestanders als je weer een mooie stap in je proces hebt gezet.
    Als je weer een overwinning (op jezelf) hebt behaald.

    Aanmelden

    Je meldt je aan voor het besloten Verlaat Verdriet-forum Ontmoetingsplaats via forum.verlaatverdriet.nu
    Je bent van harte welkom! 

  • | | | | | |

    Diversiteit: uit de praktijk 1

    DoorTitia Liese

     

     

     

     

     

     

    Ik las erover in de krant – de (politieke) zorgen om diversiteit in Nederland. De zorgen over de manier waarop we medelanders-met-een-kortere-familie-en-cultuurgeschiedenis-in-Nederland dan de Nederlanders die we autochtoon noemen, in de Nederlandse samenleving buitensluiten.
    Zit dat in onze genen?
    Zit dat vermaledijde, beschamende en tegelijkertijd schaamteloze woord APARTHEID in onze cultuur verankerd?
    Dat enige, onvervalst Nederlandse woord APARTHEID, dat de hele wereld kent?
    Is dat wat wij, Nederlanders, van nature doen?
    Leven op basis van buitensluiten?

    In de praktijk

    Ik heb het me vaak afgevraagd  in mijn Verlaat Verdriet-werk. Zelden, echt zelden, meldt zich iemand met roots – of delen van roots – uit andere dan de Nederlandse cultuur. Heel soms iemand met Indische of Surinaamse roots. Maar uit een van de andere ± 200 nationaliteiten in ons land? Nooit!

    Als ik mijn verwondering daarover uitspreek, krijg ik vaak als antwoord ‘Maar in andere culturen rouwen ze heel anders dan wij’ (sic!).
    Dat lijkt me zeer wel mogelijk, maar ondertussen lijkt het me geen afdoende verklaring voor de totale afwezigheid van deze Verlaat Verdriet-ers. Want, kort door de bocht gezegd: ik geloof er niets van, dat de gevolgen van jong ouderverlies op de langere termijn niet zouden spelen bij deze volwassenen (indien wel: dan valt er zowel voor ons – Verlaat Verdriet-ers – als voor de hele Nederlandse samenleving een heleboel van deze mensen te leren!).

    Symposium en glossy

    Ik lees de zorgen rond diversiteit in de krant.
    Ik vraag me weer af: hoe komt het toch, dat ik nooit Verlaat Verdriet-ers zie of spreek die niet al generaties lang in Nederland wonen?
    In de voorbereidende fase van de organisatie van het symposium en het uitbrengen van de bij het symposium behorende glossy zie ik het al gebeuren: het symposium en de glossy gaan een wit feestje worden.
    En dat, terwijl niemand van ons – organisatoren – de bedoeling heeft het een wit feestje te laten worden. Integendeel!

    Samen

    Dus kom op, Verlaat Verdriet-ers van alle kleuren uit alle land- en windstreken – het is niet alleen aan ons, maar ook aan jullie om op deze dag te zorgen voor diversiteit. Voor veelkleurigheid!

  • | | | | | | | | | | | |

    Opmerkingen en dooddoeners

    DoorTitia Liese

     

     

     

     

     

    Opmerkingen en dooddoeners

    Zo lang geleden? Heb je daar nu nog last van?
    Je hebt je moeder/je vader niet eens gekend, dan kan je haar/hem toch niet missen?
    Moet je niet eens ophouden altijd maar in het verleden te wroeten?
    Je leeft nu!
    Je was nog zo jong, daar kan je toch helemaal geen last van hebben?
    Vroeger hield je nog wel van je vrouw, en toen was je moeder ook al lang dood.
    Vind je zelf ook niet dat je er in bent blijven hangen?
    Kom op zeg, kijk eens vooruit!
    Als je weet waar het aan ligt, kan je het ook zelf oplossen!

    Als Verlaat Verdriet-er ken je ze vast wel: de opmerkingen die je van mensen in je omgeving te horen kunt krijgen (ook van hulpverleners!). De opmerkingen die je dicht doen slaan als je probeert te vertellen wat het vroege verlies van je ouder voor jou in je leven van nu betekent. ‘Ik zeg niets meer, nooit meer’.

    Symposium

    Zoals je hebt kunnen lezen, zijn we bezig een Verlaat Verdriet-symposium te organiseren (n.b. staat nu gepland voor november 2016. Deze de datum wordt mogelijk verzet naar januari 2017. Daar moeten we in het platform nog een keer over brainstormen!).
    De voorbereidingen voor dit symposium zijn ondertussen in volle gang. Ook vandaag hebben we weer overleg gehad.

    Verzamelen

    ‘We kunnen iets moois doen met al die opmerkingen die Verlaat Verdriet-ers altijd te horen krijgen’, stelde Laura onlangs voor.
    Een mooi voorstel van Laura. En een mooi plan.
    Echt een mooi plan, waar ik (en niet alleen ik) om moet gniffelen, ook nu ik onze vraag aan jou in mijn blog voorleg.
    Nee, ik ga nog even niet vertellen wat we van plan zijn.
    Ja, we willen graag zoveel mogelijk van deze opmerkingen en dooddoeners verzamelen en nodigen jou, als Verlaat Verdriet-er – graag uit jouw ervaringen met deze dooddoeners en – meestal ongewild kwetsende – opmerkingen met ons te delen.
    Welke opmerkingen en dooddoeners heb jij in de loop van de tijd te horen gekregen?
    Welke opmerkingen en dooddoeners hebben jou gekwetst?
    Welke opmerkingen en dooddoeners deden jou dichtslaan?

    Uitnodiging

    Schrijf de opmerkingen en dooddoeners die jij je herinnert op en mail ze ons symp@verlaatverdriet.nu

    Ontwikkelingen

    We houden je graag per blog, Nieuwsbrief en Facebook op de hoogte van de ontwikkelingen rond het symposium.
    Volg ons, als je er benieuwd naar bent wat dit Verlaat Verdriet-symposium ook jou straks te bieden heeft.