• |

    Het verlangen naar de uitweg

    DoorTitia Liese

    ‘Wat zwaar voor je’ was de reactie van veel mensen om me heen in het afgelopen jaar. Het jaar waarin ik steeds meer de mantelzorger werd van Michel. In plaats van onze gelijkwaardige relatie werd hij steeds meer afhankelijk van mijn zorg.
    En toch voelde het niet als zwaar. Want zwaar: dat was mijn leven met de periodes van (rand)depressiviteit en alcohol-afhankelijkheid. De lange jaren van – innerlijke – eerzaamheid voor ik besefte (en in staat was) iets te doen met het vroege verlies van mijn moeder en de gevolgen die dat voor me had gehad.

    Intens en intensief

    De zorg voor mijn partner was intens en intensief. Maar zwaar: nee. Zo voelde ik het niet. Hoe kan dat toch? Hoe komt het toch dat ik die intensieve zorg niet als zwaar voel? Ik heb er veel over nagedacht.
    ‘Ik heb een uitweg’ realiseerde ik me. Mijn werk is mijn uitweg. Daar is een toekomst. Met mijn werk kan ik verder. Ook na het overlijden van Michel.

    Nog een verschil

    ‘Er is nog een verschil’, realiseerde ik me ook. Een groot verschil. De mensen om me heen. Die er voor me zijn. Me steunen. Helpen. Met wie ik kan delen. Deel.
    ‘Ze waren er al’ realiseerde ik me. Ze waren er al lang. Maar nu kan ik het helemaal voelen. ‘Ik kan ontvangen’ . Ik voel elke dag weer hoe ook het laatste glasplaatje – die afstand, hoe gering ook geworden – als het ware is opgelost.

    Uitweg

    Wat bijzonder om in mijn hele lijf te ervaren wat het betekent je verbonden te voelen. Met mensen. Met het leven.
    Ik wist het al. Maar nu weet ik het echt heel zeker: er is een uitweg. Het verlangen naar de uitweg is uitweg geworden.
    Wat een rijkdom kun je voelen in een groot verlies.

  • | |

    Verwerken. Vertrouwen. Helen.

    DoorTitia Liese

    ‘Hij is aan het weggaan’ drong jaren geleden ineens tot me door. Zolang ik hem – Michel, ruim 30 jaar mijn LAT-partner – heb gekend kocht hij elke zaterdag een bloemetje voor zichzelf. Altijd stond er een klein vaasje met een klein boeketje op zijn salontafel.
    Ineens drong het tot me door. Ik heb al een tijd lang geen bloemetje op tafel zien staan. De man die nooit ziek was kreeg, naarmate de datum van zijn pensionering naderde, steeds meer en steeds ernstiger fysieke klachten. Ineens zag ik wat er gaande was. ‘Hij is aan het weggaan.’

    In de nacht van 6 op 7 oktober 2020 overleed Michel. In zijn slaap. De week daaropvolgend stond vooral in het teken van zijn uitvaart. De crematieplechtigheid die we op een hele mooie, persoonlijke manier hebben vormgegeven, samen met Maroesjcha Branderhorst. Op dinsdag 13 oktober vond de uitvaart plaats. In besloten kring.

    Doe ik het? Of doe ik het niet?

    In het afgelopen jaar heb ik me zo vaak af moeten vragen: kan ik de workshop door laten gaan? Ook voor de workshop die gepland stond voor 15, 16 en 17 oktober. Doe ik het? Of doe ik het niet?
    ‘Het kan’ besloot ik. Ik kan doen waar mijn hart ligt. Mijn Verlaat Verdriet-werk. Ik kan de workshop door laten gaan. Ik ga het doen.

    Workshop Verlaat Verdriet

    Afgelopen dagen ben ik, samen met de drie deelnemers, aan het werk gegaan. Zo ontstond in deze 2,5 dag – opnieuw – een bijzonder samenzijn. Een samenzijn waarin dingen konden gebeuren – en gebeurden – die voor de deelnemers tevoren niet of nauwelijks denkbaar zijn geweest. Een extra bijzondere workshop omdat de kans bestaat dat uit deze workshop iets heel moois voort zal gaan vloeien.
    Maar daarover later.

  • |

    ‘Het is niet anders’

    DoorTitia Liese

    Hoe vaak heb ik het mijn partner in het afgelopen jaar niet horen zeggen. ‘Het is niet anders.’

    In zijn eigen huis

    ‘Ga je maar melden bij het hospice. Dan kun je aan de morfine.’ kreeg mijn partner begin november 2019 te horen op de afdeling cardiologie van ziekenhuis St. Jansdal in Harderwijk. Ruim 11 maanden later is hij, afgelopen dinsdagnacht, in zijn slaap overleden. In zijn eigen bed. In zijn eigen huis.

    Mantelzorg

    Een jaar waarin hij, in steeds grotere mate, zorgafhankelijk werd. Steeds meer afhankelijk werd van mijn zorg. En ik, in steeds grotere mate, zijn mantelzorger. Wat best een uitdaging is als je al meer dan 30 jaar een LAT-relatie hebt. Want, al woonden we nog zo dicht bij elkaar, we hadden wel allebei ons eigen huis. Ons eigen leven. Onze eigen wereld.

    Inzet en zorg

    Met inzet en zorg van mij, van zijn zoons, zijn buren, de huisartsen die hem vanaf januari aan huis bezochten en verzorgden, de wijkverpleegkundigen van thuiszorg. Wat heb ik mij gedragen gevoeld door deze hulp. Maar ook, en vooral, van de aandacht en de liefde van mensen in mijn omgeving. Mijn familie. Vrienden. Ze steunden me. Zijn er vanaf het allereerste begin voor me geweest.

    Ingeslapen

    Afgelopen dinsdagnacht, 7 oktober 2020, is hij rustig en vredig ingeslapen. ’s Avonds rond 22 uur was ik, als gewoonlijk, bij hem voor de gebruikelijke voorbereidingen voor de nacht. Hij was er slecht aan toe, de laatste 2 dagen.
    ‘Wil je dat ik vannacht bij je blijf?’ heb ik hem gevraagd. ‘Nee, ga maar naar huis.’ antwoordde de man die graag in z’n eentje was.

    Ik ben naar huis gegaan. Toen ik de volgende ochtend niet het gebruikelijke appje van hem kreeg ‘Ik ben er weer. Koffie?’ ben ik naar hem toe gelopen.
    Vanaf buiten was het al te zien.
    Hij lag te stil.

    Voorbereidingen voor de crematie

    En dan nu de voorbereidingen voor de crematie. Maroeschja met wie we de crematie op een hele mooie, persoonlijke manier vorm geven. Stephanie die meteen is gekomen. Een prachtige rouwkaart heeft gemaakt. En alle andere mensen die me steunen.

    Een ander proces

    In het afgelopen jaar heb ik me zo vaak gerealiseerd: hoe anders is het ziekteproces van mijn moeder en haar overlijden toen ik 8 was geweest en de weg die ik nu met hem ben gegaan. Die ik verder kan gaan. Er is een uitweg. Ik kan handelen. Besluiten nemen. Vorm geven. Er is een toekomst.

    De mensen om me heen.
    Mijn Verlaat Verdriet-werk dat steeds beperkter werd kan weer helemaal aan bod komen.
    Ik kan verder gaan op mijn eigen manier.
    In mijn eigen leven.

    Vormgeven

    Soms zijn de dingen niet anders.
    Maar je kunt er wel je eigen vorm aan geven.

  • | | |

    Boek Gat in je ziel in prijs verlaagd

    DoorTitia Liese

     

     

     

     

     

     

     

     

    ‘Verlaat Verdriet meer bekendheid geven.’
    Wij – Titia Liese en Stephanie Braggaar zijn het aan de telefoon roerend met elkaar eens. Samen hebben we de verschijning van het boek Gat in je ziel. Helen door schrijven mogelijk gemaakt.
    In de eerste jaren van het bestaan van het boek hebben we de prijs gehanteerd van € 20,-

    Twee goede doelen

    Indertijd hebben we deze prijs vastgesteld om met de opbrengst van het boek de internetaanwezigheid van 2 goede doelen financieel te ondersteunen. Namelijk Remember me when I’m gone.
    TIP: Neem vooral de moeite een kijkje te nemen op dit wereldwijde project Herinneringsboek dat in bijna 100 talen is vertaald Remember me
    En ZEER.
    TIP: Neem vooral ook een kijkje op de zeer informatieve website ZEER

    POD

    De eerste oplage van Gat in je ziel is inmiddels zo goed als uitverkocht. We stappen daarom over op POD – Printing on Demand.

    Nieuw doel

    Met ingang van nu richten we ons op het meer en breder bekendheid geven aan Verlaat Verdriet. Verlaat Verdriet-ers zelf zijn dus voor de komende jaren ons nieuwe, directe doel.
    Dat doen we door de prijs van Gat in je ziel drastisch te verlagen. Daarmee hopen we de verkoop van het boek een goede stimulans te geven. Zodat steeds meer mensen kennis kunnen nemen van de heel veel voorkomende, vaak ingewikkelde, problematiek waar volwassenen mee worstelen die in hun jeugd hun ouder(s) verloren.

    Het boek

    Inhoud

    Gat in je ziel is een verzameling zorgvuldig uitgekozen blogs van Titia Liese. In ruim 80 thematische blogs lees je over tal van Verlaat Verdriet-thema’s. Bekende thema’s. Overbekende thema’s. Onbekende thema’s. Thema’s waar niet over wordt gesproken. Thema’s waar je zelf nooit aan hebt gedacht. Ze komen allemaal aan bod in dit Gat in je ziel.

    Voor wie

    • Verlaat Verdriet-ers. Voor mensen dus die in hun jeugd een ouder, of beide ouders, verloren door overlijden;
    • Gezins- en familieleden in je huidige gezin. En/of in je gezin van herkomst;
    • Hulpverleners/therapeuten;
    • Ieder die geïnteresseerd is in Verlaat Verdriet en verlate rouw.

    Prijs

    Gat in je ziel kost met ingang van heden € 10, ex verzendkosten.

    Bestellen

    Bijzonderheid

    Zelf hoeven we geen geld te verdienen aan dit boek. De opbrengst stellen we nog steeds beschikbaar.

    Van harte

    We nodigen je van harte uit ook jouw bijdrage te leveren aan het breder bekendheid geven aan Verlaat Verdriet en verlate rouw bij Verlaat Verdriet.

    Verrijk je leven

    Koop Gat in je ziel.
    Lees Gat in je ziel.

    Verrijk het leven van iemand anders

    Koop Gat in je ziel.
    Geef Gat in je ziel kado.

    Bestellen

    Gat in je ziel