• | | |

    Doodsangst met betrekking tot het coronavirus

    Vandaag ontving ik een blog van Ineke Knot in verband met het corona-virus. Ik deel deze blog graag met jullie.

    Doodsangst

    “Hi allemaal. Dit is een heel persoonlijke blog en tegelijkertijd een hele universele. Het gaat over doodsangst en is een direct resultaat van mijn eigen onrust met betrekking tot de coronavirusuitbraak. Als je ook maar enigszins bang bent nu hoop ik dat deze blog je bemoedigt: je bent niet alleen. Er zijn andere mensen die ook bang zijn en ik ben daar een van. Tegelijkertijd is er een manier om bang te zijn waarbij je ook oog houdt voor de mensen om je heen. Misschien bemoedigt de blog je om iemand te laten weten dat je bang bent, en stel je ze daarmee in de gelegenheid om er voor je te zijn. Of misschien ben je helemaal niet aangedaan of angstig, maar misschien geeft deze blog je dan wat meer inzicht en compassie voor anderen die daar wel last van hebben.”

    Mijn vader overleed toen ik 14 was

    Ik ben bang voor de dood. Zo, daar staat het, zwart op wit. Het is niet onbegrijpelijk dat ik bang ben voor de dood. Mijn vader overleed toen ik 14 was en pas recentelijk ben ik erachter gekomen wat de echte impact daarvan was…………

    Lees de blog van Ineke

    https://www.inekeknot.nl/nl/2020/doodsangst/

  • | | |

    Liefde delen in tijden van Corona

    Liefde delen in plaats van virus. In plaats van paniek. Je ziet het overal om je heen gebeuren.
    Zoals zoveel mensen heb ik me de afgelopen dagen afgevraagd: en wat kan ik nu doen? Even plotseling als heel veel andere mensen geconfronteerd met een leeg geveegde agenda. Wat kan ik in deze tijden voor andere mensen betekenen?

    Zoals gewoonlijk bleek het antwoord heel simpel te zijn. Ik kan er zijn voor Verlaat Verdriet-ers. Voor de Verlaat Verdriet-ers voor wie ziekte, dood, onzekerheid, angst, paniek oude thema’s raken. Dan kan het goed zijn als je deze gevoelens kunt delen. En dat kan. Per telefoon, als je wilt.

    Voor hen wil ik er zijn

    In verband met mijn privé-omstandigheden ben ik niet in de gelegenheid een telefonisch spreekuur in te stellen. Stuur een mail naar titia@verlaatverdriet.nu Dan maken we een afspraak voor een – gratis – telefonisch consult. Je bent van harte welkom!

    PS

    Ken je een van de vele Verlaat Verdriet-thema’s?
    …….. Als mensen om je heen in paniek raken. Onzeker worden. Niet weten wat te doen. Dan stroopt een Verlaat Verdriet-er de mouwen op. Kijkt om zich heen. Steekt de handen uit de mouwen. En handelt (dit is dezelfde mensensoort die in paniek kan raken over ‘iets’ waarvan ze zou kunnen denken dat er ‘iets’ zou kunnen gebeuren 🙂 ! ).

  • | | |

    Moederskind of Vaderskind

    Moederskind of Vaderskind

    Hoe diep verborgen oordelen ook in je zitten – ze zijn er. En ze hebben invloed. Vaak veel meer invloed dan je denkt. Dat kan positieve invloed zijn. En dat kan negatieve invloed zijn. Juist de negatieve invloeden merk je vaak niet op (hooguit merk je dat je ergens boos over bent. Of verdrietig. Kwaad. Verontwaardigd. Angstig. Noem maar op. Zonder dat je goed begrijpt waar dat verdriet, die boosheid, die angst vandaan komen).

    Negatieve oordelen

    Ik moet daar vaak aan denken als het gaat over Moederskind en Vaderskind. Bestaat dat? Moederskind? Vaderskind? Een Moederskind. Een Vaderskind. ‘Ik was een Moederskind.’ ‘Ik was een Vaderskind.’
    Een niet onbelangrijk thema voor Verlaat Verdriet-ers!

    Wat is dat dan?

    Zelf denk ik dat je bij Moederskind van nature je diepste gevoelens van veiligheid ontleende aan je moeder. Je basale gevoel van veiligheid. Van geborgenheid.
    Dat je bij Vaderskind van nature je diepste gevoelens van veiligheid ontleende aan je vader. Je basale gevoel van veiligheid. Van geborgenheid.

    Gewoon. Zonder oordeel. Zoals het was.

    Oordelen

    Een Moederskind? Een VaderskindMoederskindje. Vaderskind. Voel je al een verschil terwijl je dit leest?

    Vaderskind kun je over het algemeen wel zijn. Of je nu een vrouw bent. Of een man. Dat kun je gewoon vertellen. Met een gevoel van trots. ‘Ik was een Vaderskind‘. Maar ook over Vaderskind bestaan negatieve oordelen.

    Maar een Moederskind? Hoe snel treden daarover oordelen in werking? Moederskind. Moederskindje? Papkindje? Vertel je dat als vrouw: ‘Ik was een Moederskind? Vertel je dat als man: ‘Ik was een Moederskind?

    Verlies van je ouder

    Voor een Verlaat Verdriet-er is het van belang je bewust te worden van de oordelen die bestaan over Moederskind en Vaderskind. Oordelen – die ook in jou zitten!

    Stel: je verloor je vader. Je was een uitgesproken Vaderskind. Dan verloor je ook de ouder aan wie jij je basale gevoel van veiligheid ontleende. Wat betekende dit voor jou? Wat betekende dit voor de relatie met je moeder na het overlijden van je vader?

    Stel: je verloor als kind je moeder. Je was een uitgesproken Vaderskind. Je vader verloor niet alleen zijn vrouw, je vader verloor ook zichzelf. Aan wie kon jij nog je gevoel van veiligheid ontlenen?

    Stel: je verloor je moeder. Je was een uitgesproken Moederskind. Dan verloor je ook de ouder aan wie jij je basale gevoel van veiligheid ontleende. Wat betekende dit voor jou? Wat betekende dit voor de relatie met je vader na het overlijden van je moeder?

    Stel: je verloor als kind je vader. Je was een uitgesproken Moederskind. Je moeder verloor niet alleen haar man, je moeder verloor ook zichzelf. Aan wie kon jij nog je gevoel van veiligheid ontlenen?

    Eer je vader en eer je moeder

    Eer daarom als Verlaat Verdriet-er je vroeg overleden vader. Zeker als je een Vaderskind was. Of je nu man bent. Of vrouw. Zoon bent. Of dochter.
    Eer daarom als Verlaat Verdriet-er je vroeg overleden moeder. Zeker als je een Moederskind was. Of je nu vrouw bent. Of man. Dochter bent. Of zoon.

  • | |

    Column van Loes Reijmer in de Volkskrant: Verlies

    Column

    In de Volkskrant van zaterdag 28 december 2019 lees ik een prachtige column van Loes Reijmer: VERLIES. Als kind van 13 verloor Loes Reijmer haar vader als gevolg van kanker. Deze column heeft ze geschreven in het kader van Terugblikken: de uitnodiging van de Volkskrant aan columnisten om een persoonlijke terugblik op het afgelopen decennium te schrijven.

    Ik kan deze column niet helemaal voor je overnemen. Een foto plaatsen van de column kan – in verband met auteursrechten – niet zomaar, vrees ik. Ook de link, zo lang hij werkt, geef ik graag aan je door. De intro van de column neem ik graag voor je over. Advies: probeer deze Volkskrant te pakken te krijgen – haar column is heel mooi geschreven en echt de moeite waard.

    Verlies

    ‘Heel zwaarmoedig denk ik niet te zijn. Of helemaal niet, eigenlijk. Maar toen me werd gevraagd een persoonlijke column te schrijven over de jaren twintig, ‘wat je hoopt of vreest’ mailde de chef behulpzaam, bleef het hoofd maar vol verlies. 
    Dat krijg je als op jonge leeftijd een van je ouders doodgaat. Mijn vader overleed toen ik 13 jaar oud was. Hij had kanker, was heel ziek, maar zelfs op het moment dat de huisarts binnenkwam om euthanasie te verlenen wist ik zeker dat mij dit niet ging overkomen.
    Ouders zijn lief, irritant, geweldig, stom, je zet ze op een voetstuk en je schaamt je er kapot voor, maar ze zijn er boven alles gewoon altijd. 

    Gewoon en altijd – een paar uur later wist ik wel beter………