• | |

    Iets over woorden en over daden

    DoorTitia Liese

    Woorden en daden

    Herken je het? Een tijd waarin je het gevoel hebt dat je tot stilstand bent gekomen? Je voelt dat er iets gaande is in je. Dat er iets aan het veranderen is. Maar wat? Hoe? Waarom? Wanneer? Je voelt je ongemakkelijk. Komt niet tot daden. Wordt ontevreden over jezelf. Hoe zit het met woorden? Hoe zit het met daden?

    Dan ineens gebeurt er iets. Iets van buitenaf. Waardoor je als het ware een stroomstoot(je) krijgt. Er komt iets bij je binnen. Iets in je resoneert. Er gebeurt iets. In je lijf. In je hoofd. Er lijkt iets zichtbaar te worden. Puzzelstukjes vallen op hun plek. Een nieuwe weg wordt zichtbaar. Nieuwe perspectieven.

    Mijnen en mijlpalen

    Mij overkwam dat in het afgelopen jaar. Al een hele tijd worstelde ik met wat ik ‘Het Mijnenveld‘ heb genoemd. Als ik ergens iets vanaf weet dan is het van het mijnenveld waar Verlaat Verdriet-ers hun weg in moeten zien te vinden in hun verlate rouwproces. Als ik ergens verstand van heb dan is het van de complexiteit van het mijnenveld. Het mijnenveld waarin je hele leven als het ware samenkomt. Altijd weer had ik daarover een soort van ‘schuldgevoel’ (ook al weet ik beter dan wie dan ook hoeveel bewustwording juist dat mijnenveld teweeg brengt als we in de workshop Verlaat Verdriet stilstaan bij mijn ’theorie’. En dus ook bij het mijnenveld). Dat er een weg Er in is: zoveel is wel duidelijk. Maar hoe vertel ik Verlaat Verdriet-ers dat er ook een weg Er uit is? Onlangs gebeurde het. De ommekeer. Een verspreking. Maar een hele mooie verspreking. In plaats van Mijnenveld werd het woord Mijlpalen genoemd. Ineens had het mijnenveld niet alleen maar een INGANG. Het mijnenveld kreeg ook een UITGANG. Mijlpalen! Zo sterk dat het bij mij ook onmiddellijk visueel werd. Daar gaat nog iets van komen. Let maar op!

    Geen theorie, maar een model

    ‘Jij hebt geen theorie’ zei de wetenschapper gisteren tegen me tijdens ons gesprek. ‘Jij hebt een model. Ik ben nou eenmaal wetenschapper. Dus nee: jij hebt geen theorie. Jij hebt een model. En dat is veel beter. Een theorie ligt vast. Een model kan veranderen.’ Ik wist het. Maar ik kon het zelf geen woorden geven. Gelukkig deed hij dat, de wetenschapper (die mij overigens meteen ook even ging uitleggen wat er gebeurt bij jonge kinderen die een ouder verliezen. Maar dat even terzijde). Er gebeurde echt iets in me. Er openden zich nieuwe wegen. Waar precies naartoe: dat weet ik nog niet. Hoe precies: dat weet ik ook nog niet. Wanneer precies: nou het is al begonnen.

    2024

    Leef mee.
    Denk mee.
    Doe mee.
    Ga mee.
    Je bent van harte welkom!

    Zien

    Lezen

    Workshop Verlaat Verdriet 

  • | |

    Verlaat Verdriet, en complicaties rondom je geboorte

    DoorTitia Liese

    In oktober jl, in Codiponte tijdens onze schrijfretraite De weg van liefde, ontstond het plan. Gisteren kwamen we bij elkaar. Anne – 9 jaar toen ze haar moeder verloor, neonatoloog. Jolanda – 14 maanden toen ze haar moeder verloor, orthopedagoog. Marian – 3,5 jaar toen ze haar moeder verloor, 19 jaar toen ze haar vader verloor, persoonlijk begeleider. Ikzelf (Titia) – 8 jaar toen ik mijn moeder verloor, Verlaat Verdriet-specialist.

    Complicaties

    Mijn eigen geboorte verliep verre van ongecompliceerd. Op het allerlaatste moment met de keizersnede uit mijn moeder gerukt, meer dood dan levend. De eerste dagen van m’n leven in een ‘zuurstofkastje’. Maar nee, ik wist het zeker in de eerste 20 jaren van mijn Verlaat Verdriet-werk. Ik moet niet doen alsof het bij mij allemaal een beetje erger is dan bij andere Verlaat Verdriet-ers omdat mijn eigen start zo moeizaam was.

    Aandachtspunt

    Het bleef in al die jaren wel een aandachtspunt bij me. De vele Verlaat Verdriet-ers met wie ik in de loop van de jaren heb gewerkt. De signalen die ik dacht te zien. Te horen. Er was niet alleen voor mij een complicatie. Ik zag meer. Hoorde meer. Ik zag overeenkomende kenmerken. Gebruikelijke kenmerken van Verlaat Verdriet-ers, maar dan nog veel sterker. Ik hoorde ze. Steeds meer werd me duidelijk: er is wel degelijk iets aan de hand. Complicaties rondom je geboorte. Voor je geboorte. Tijdens je geboorte. In de eerste 1000 cruciale dagen van je leven.

    Kenmerken

    Ik zag en hoorde de gevoelens van je altijd een buitenstaander voelen. Geen deelnemer te zijn. Ten diepste altijd het gevoel te hebben: er is niemand voor mij. Ik sta er helemaal alleen voor. Diepe angsten voelen die je niet goed thuis kunt brengen, ondanks alles wat je in je verlate rouwproces al hebt gedaan. De manier van aandacht trekken. Altijd de negatieve optie kiezen, ook al wil je heel graag anders. Je verantwoordelijk voelen voor dingen waar je helemaal niet verantwoordelijk voor bent. Zoals bijvoorbeeld het overlijden van je moeder tijdens, of vlak na je geboorte. Doorgegeven angsten in de vrouwenlijn als het gaat om zwangerschap en bevalling. En: hoe kun je moeder zijn als je het moederschap van je moeder niet of nauwelijks hebt meegemaakt.

    Een Verlaat Verdriet-ster schreef me: ‘Ook ben ik op dit moment erg bezig met mijn geboorte en het ongeveer 2 maanden alleen liggen in de couveuse. Wat dat met mij gedaan moet hebben. Helemaal alleen liggen huilen en vechten. En vechten doe ik nu denk ik nog steeds, met mijn man, onze kinderen en mezelf.‘

    Dat is waar we ons gisteren gedachten over hebben gemaakt. Op welke manier kunnen we een handreiking maken voor bewustwording van de mogelijke invloed van complicaties rondom geboorte op Verlaat Verdriet en verlate rouw.

    Uitnodiging

    Gaat dit ook over jou?
    Heb je het gevoel dat je een bijdrage kunt en wilt leveren aan dit initiatief?
    Stuur een mailtje naar Titia Liese : Titia@verlaatverdriet.nu 

  • | | |

    HELP! Ik ben dus niet zo uniek!

    DoorTitia Liese

    ‘Ik ben niet de enige.’ Voor veel Verlaat Verdriet-ers is het een opluchting te merken dat ze niet de enige zijn die in hun jeugd hun ouder(s) verloren. En niet de enige die daar nu nog mee worstelen. Ook al besefte je zelf misschien allang dat je (waarschijnlijk) niet de enige was die jong je ouder(s) verloor: ook dan had je mogelijk diep van binnen nog steeds het gevoel dat je toch de enige was. Dat je toch de enige bent.

    Eenzaamheid

    Voor heel veel Verlaat Verdriet-ers een opluchting. Maar niet voor allemaal. In één van de eerste workshops ooit, een workshop voor dochters zonder moeder, riep een deelneemster op de laatste dag  ‘HELP! Ik ben dus niet zo uniek! Wat een schok voor me, om hier te ontdekken dat ik helemaal niet zo uniek ben als ik altijd heb gedacht. Dat ik helemaal niet zo bijzonder ben’. Ze moest er zelf hartelijk om lachen. Maar de ontdekking deed ook pijn En die pijn kon je ook horen in haar lach. Ineens kon ze het voelen. ‘Er wordt iets van me afgenomen. Iets waar ik goed beschouwd stevig aan was gehecht. Wat me ook heel dierbaar was. Mijn gevoel anders te zijn dan anderen. Een uniek exemplaar te zijn van de menselijke soort.’ Tegelijkertijd besefte ze welk prijskaartje daar altijd aan had gehangen. EENZAAMHEID. Het gevoel er niet bij te horen. Geen deel te zijn van een groter geheel. Geen deelnemer te zijn. Er niet toe te doen. Altijd een buitenstaander.

    Overeenkomsten

    Haar ontdekking indertijd deed ook iets met mij. Ineens zag ik de overeenkomsten met mijzelf. Hoe ik ook altijd dacht anders te zijn dan anderen. Totdat ik, dankzij mijn jarenlange Verlaat Verdriet-werk, ontdekte dat dit een Verlaat Verdriet-patroon is. Dat wij, Verlaat Verdriet-ers, helemaal niet zo uniek zijn. Integendeel. Dat we heel veel overeenkomsten hebben. Niet alleen als mens, maar ook in de (overlevings-)patronen die we hebben ontwikkeld. Ik ontdekte hoe eenzaam het idee anders te zijn dan anderen – uniek te zijn – je maakt als mens. Als individu. Ik realiseerde me hoe hoog de prijs is van de existentiële eenzaamheid die wij betalen voor onze vermeende uniciteit (en dan bedoel ik hier niet alleen Verlaat Verdriet-ers!).

    Identiteit

    Wat mij, in de loop van mijn Verlaat Verdriet-werk ook steeds duidelijker is geworden, is de hardnekkigheid van deze patronen. Zoals die gevoelens van anders zijn. Er niet bij te horen. Geen deel te zijn. Een buitenstaander. Gevoelens die zich in de loop van je jeugd – en van je verdere leven – in je hebben vastgehecht in de vorm van hardnekkige overtuigingen. Die deel uit zijn gaan maken van je identiteit. Van wie je bent geworden. Die steviger in je verankerd zijn geraakt naarmate je jonger was toen je je ouder verloor.

    Vragen

    Durf je het aan in de spiegel te kijken? Je hardop af te vragen:

    • Ben ik echt zo anders?
    • Is mijn verhaal echt zo uniek?
    • Ben ik mijn verhaal?
    • Wil ik voor altijd de tol van eenzaamheid blijven betalen?
    • Durf ik patronen los te laten?
    • Wat heb ik nodig om dit te kunnen veranderen?

    Lezen

    Teruggaan om verder te kunnen

    Zien en horen Rouw kent geen tijd

  • | | |

    Als ze er niet is: Wieke Kapteijns

    DoorTitia Liese

    Als ze er niet is

    Zojuist kreeg ik een tip in verband met de documentaire Als ze er niet is. Ik geef de tip graag aan je door.
    Vanavond, zondag 5 november 2023, EO

    Wieke Kapteijns

    Na het overlijden van zijn moeder bleef Wieke Kapteijns achter met een zwijgzame vader, twee jongere zussen en een beeld van zijn moeder dat door de tijd heen steeds verder vervaagde. Met deze documentaire probeert hij een reconstructie te maken van de vrouw die zijn moeder ooit was.  Aan de hand van objecten, foto’s, homevideo’s en found footage ontstaat langzaam een beeld. Bovendien ontdekt hij voor het eerst wat hij eigenlijk mist.

    Reconstructie van een moeder

    Met de film Als ze er niet is probeert Wieke Kapteijns het beeld van zijn overleden moeder te reconstrueren. Terwijl hij opgroeide, werd er thuis met zijn twee jongere zussen weinig over haar gepraat. Ook zijn vader zweeg. Het beeld van zijn moeder vervaagde in de loop der jaren.

    Kapteijns begint zijn film met de vraag: ‘Wat is eigenlijk een moeder?’ Hij gaat bij mensen in zijn omgeving te rade. Hij vraagt naar hun ervaringen met hun moeders, en naar hoe zij het begrip ‘moeder’ definiëren. Hij zoekt naar beelden van moeders in de kunst. Pas daarna volgen gesprekken met zijn vader en een voorzichtige stap naar de vele foto’s, filmpjes en spullen die er van zijn moeder zijn.

    Lees meer

    Lees met hele interview met Wieke Kapteijns Reconstructie van een moeder

    Recensie

    CineMagazine