• | | | | | | | | |

    Verlate rouw bibliotheek

    DoorTitia Liese

    Drie boekentips in de Verlate rouw bibliotheek ik graag aan je door:

    Judith Guest
    Het grote verdriet
    ISBN 90-269-8148-1

    Roman over een jong gezin dat ontredderd achterblijft na het overlijden Keith, vader van drie kinderen en echtgenoot van Annie. Liefde en verlies, angst en gemis, woede en onmacht stapelen zich op en ontwrichten het leven voor de vier overgebleven gezinsleden steeds verder. Als het eens zo hechte gezin dreigt te ontsporen, beseft Annie dat ze haar verdriet onder ogen moet zien. Alleen met elkaar kunnen ze het redden.    

    Anna Enquist
    De verdovers
    ISBN 9-78029-578592

    ‘Doktersroman’ waarin elk van de hoofdpersonen op haar/zijn manier worstelt met de gevolgen van het vroege verlies van een ouder. 

    Donna Tart
    Het puttertje
    ISBN 9-789023-485032

    Theo Decker, een dertienjarige jongen uit New York, overleeft op wonderbaarlijke wijze een aanslag waarbij zijn moeder om het leven komt. Een boek over verlies, obsessie, overlevingskracht en de meedogenloze speling van het lot. 

  • | | | | | | | |

    Dochters en Moeders, voorbeeld uit de praktijk

    DoorTitia Liese

    Dochters en Moeders.

    Meestal zie je het andersom geschreven staan: Moeders en Dochters.
    In mijn werk ontmoet ik meestal de Dochters, en over het algemeen niet de Moeders.
    Dochters en Moeders, dus.

    De Dochter verloor haar vader.
    De Moeder verloor haar man.

    Verstrikkingen

    Dochter en Moeder verloren dezelfde persoon. Maar je vader verliezen door de dood -terwijl je nog op moet groeien – is heel iets anders dan je man en de vader van je kind(eren) verliezen door de dood.
    In veel gevallen betekent dit verlies het startpunt van een – in de loop van het opgroeien van de dochter – ingewikkelde relatie tussen Dochter en Moeder, met veel verstrikkingen. Zeker als de Dochter enigst kind was.
    Vaak voortdurend als de Dochter allang volwassen is, en in veel gevallen zelf moeder is geworden.

    Verlies

    De Dochter ervoer de ruptuur van het onomkeerbare verlies van degene die de bedoeling had haar te beschermen, haar te inspireren en haar te gidsen op haar weg naar volwassenheid.
    De Moeder ervoer de ruptuur van het onomkeerbare verlies van haar partner. De man met wie ze samen haar kind(eren) op zou voeden, een thuis en een veilige haven zou bieden.

    Toekomsthorizon

    Tot de dood een einde maakte aan deze toekomsthorizon.
    De Dochter verloor haar beschermer en degene die haar zou ondersteunen bij het vinden en het innemen van haar plaats in het leven.
    De Moeder verloor de man op wie ze had willen kunnen rekenen bij het opvoeden van haar kind(eren).

    Eilandje

    Beiden, Dochter en Moeder, kwamen na het verlies van de partner/de vader op hun eigen eilandje terecht.
    Gevangen in het trauma van de ruptuur.
    Verstard.
    Verhard.
    Geharnast tegen de hardheid van het leven.
    Intens verlangend naar liefde en aandacht.
    Niet meer in staat uit te reiken naar elkaar.
    Elkaar beschermend.
    Elkaar ontziend.
    De Moeder verlangend naar begrip van haar Dochter.
    De Dochter verlangend naar delen met haar Moeder over haar overleden vader. Verbinding zoekend met de vader die geleefd heeft. Die zijn genen aan haar heeft doorgegeven. Op wie ze lijkt. Of misschien niet lijkt.

    De Moeder afwijzend. ‘Dat moet je nu toch eens verwerkt hebben.’ ‘Heb ik het soms niet goed gedaan?’ ‘Ik wil niet de schuld krijgen.’

    Dochters en Moeders

    Elkaar niet meer kunnen bereiken.
    Allebei eenzaam.
    Allebei kwetsbaar.
    Allebei zichzelf met geweld staande houdend.
    Gebonden in kou en afstand, in plaats van verbonden in nabijheid, liefde en warmte.

  • | | | | | | | | | | | |

    Kom hier, dat ik u kus

    DoorTitia Liese

    In de afgelopen dagen las ik het boek Kom hier, dat ik u kus van de Belgische schrijfster Griet op de Beeck. Dit boek geef ik graag als Leestip aan je door.

    Kom hier, dat ik u kus is werkelijk een heel mooi boek. Ongetwijfeld herkenbaar en invoelbaar voor heel veel Verlaat Verdriet-ers. In een prachtige, rijke taal geschreven. Mooie, fijnzinnige, humoristische en soms uitgesproken scherpe, verdrietige en boze beschrijvingen van mensen, van gebeurtenissen en van ervaringen uit het leven van een volwassen vrouw, die als negenjarig kind haar moeder verloor.
    Een absolute aanrader!

    Griet op de Beeck
    Kom hier, dat ik u kus.
    ISBN 978 90 446 2310 9

    Mona verliest als kind van negen haar moeder als gevolg van een auto-ongeval. Kom hier, dat ik u kus laat het leven zien van Mona, als kind, als vierentwintig jarige, en als vijfendertig jarige. Een verhaal over waarom we worden wie we zijn, geschreven met humor, scherpte en eerlijkheid. Over ouders. Over een stiefouder. Over kinderen. Over verantwoordelijkheid. Over schuld. Over eenzaamheid. Over geheimen. Over ziekte. Over zwijgen. Over de gevaren van sterk zijn. Over vergeten. Over niet kunnen vergeten. Over jezelf durven redden. En natuurlijk ook nog over de liefde.

    Citaten uit Kom hier, dat ik u kus

    Deel 1, bladzijde 63
    Ik lig in mijn donkere kamer, en ik probeer gewoon te luisteren naar de geluiden. De wind buiten. Een deur beneden die wordt dichtgetrokken. Ik ben niet alleen, dat zeg ik hardop, en dan nog een keer. Ik weet niet of andere mensen dat ook hebben, maar soms voelt het alsof er iets bijt in mijn keel, iets wat vasthoudt en niet meer los wil laten. Nu is het zo’n soms. 

    Deel 2, bladzijde 165/166

    ……..  Het is in het beklemtonen dat iets niet erg is, dat het ons niet bang maakt, dat we er niet triest van zijn geworden, dat we vaak net de heftigheid van de ware emotie verraden, ook al geloven we het schimmige zelfbedrog terwijl we aan het formuleren zijn. Dat beweerde Charlie toen Alexander onlangs verzekerde dat de dood van onze moeder hem niet had getekend, ik vond het iets om over na te denken. 

    Deel 3, bladzijde 381

    Ik denk: ik wil begrijpen wat de liefde is, onthouden dat dat alles is, of toch bijna. Ik wil redden wat er te redden valt, mijzelf bijvoorbeeld, ik wil weten wat ik waard ben, kiezen voor wat klopt en goed is, geloven dat dat mag. Ik denk: dat is het, ik wil durven, eindelijk. Ja. 

     Lees meer over Griet op de Beeck

  • | | |

    Dood & verlies

    DoorTitia Liese

    Een week of twee geleden schreef ik in de Nieuwsbrief ik het volgende: …………… een realisatie die ik in mijn hele lijf kon voelen. Ineens voelde ik het verschil. De dood van mijn moeder gaat over mijn moeder. Het verlies van mijn moeder gaat over mij. De dood van een ouder gaat over de ouder. Het verlies van de ouder gaat over de Verlaat Verdriet-er.

    Voor sommige mensen een wat verbazingwekkende mededeling merkte ik: twintig jaar Verlaat Verdriet-werk en dan doe je zo’n, toch niet echt wereldschokkende, ontdekking? En daar schrijf je dan ook nog over in je Nieuwsbrief?

    In het afgelopen jaar merkte ik steeds vaker op dat ik ‘het verlies van je ouder’ en ‘het vroege verlies van je ouder(s)’ was gaan denken en schrijven, in plaats van ‘de vroege dood van je ouder(s)’ of ‘het vroege overlijden van je ouder(s)’. Ik merkte het op, steeds weer, maar stond eigenlijk niet genoeg stil bij de werkelijke betekenis van die verandering.

    Dat gebeurde dus vlak voor het schrijven van de nieuwsbrief, toen ineens was die realisatie er wel.
    En zie: vervolgens overkwam me gisteravond nog een nieuwe realisatie: dit inzicht De dood van mijn moeder gaat over mijn moeder. Het verlies van mijn moeder gaat over mij ging niet van mijn hoofd naar mijn lijf, maar kwam uit mijn lijf en ging naar mijn hoofd.

    Twee weken geleden ben ik begonnen aan een trauma-therapie. Na 20 jaar Verlaat Verdriet-werk was het tijd geworden ook tijd & aandacht aan mijzelf te besteden, met name aan mijn lijf.
    Aan het einde van de eerste sessie zei de therapeute tegen me: Je lijf heeft veel mogelijkheden om je te beschermen, maar jouw lijf kent er maar twee: 1. overleven en 2. naar binnen schieten & de verbinding verbreken.

    Daarover later in een nieuwe blog.