• | |

    Misschien wel mooier dan het origineel …

    DoorTitia Liese

    Misschien wel mooier ……

    ‘Kennen jullie de Japanse manier om gebroken keramiek te herstellen? Bijvoorbeeld een dierbare schaal die in scherven is gevallen?’

    Overlevingspatronen

    We zijn samen aan het werk in de Verlaat Verdriet basis-workshop van december 2021. Intensief. Intens. ‘Wie ben ik zonder (mijn) overlevingspatronen?’ Een vraag – een van de vele vragen – waar Verlaat Verdriet-ers een antwoord op zoeken. ‘Ben ik dan nog iemand?’ ‘Besta ik nog als ik (mijn) overlevingspatronen los laat?’ ‘Kan ik dan nog bestaan?’ ‘Kennen mijn naasten mij dan nog?’ ‘Willen mijn naasten mij dan nog?’

    Mooier dan het origineel?

    Een van de deelnemers vertelt over zijn ontdekking van de Japanse manier om gebroken voorwerpen van keramiek te herstellen. Met lijm. En vloeibaar goud. Hij laat een foto zien. Keramiek. Zichtbaar gebroken geweest. Met de grootst mogelijke toewijding opnieuw in elkaar gezet. Hersteld. Op een prachtige manier. Met lijm. En met vloeibaar goud.

    We kijken elkaar aan. Zou het? Kan het zo zijn? Herstelt een verlaat rouwproces mij? Kan een verlaat rouwproces mij herstellen? Mooier dan het was? Mooier dan het origineel?
    JA! komen we samen tot de conclusie. Het kan. We hebben er vertrouwen in. Een verlaat rouwproces herstelt ons. We worden mooier dan het was.

    Lees meer

    De Japanse manier van keramiek herstellen Kintsugi.
    Maxine Harris De herschepping van het ik.
    Basisworkshop Verlaat Verdriet.

     

  • |

    Helaas, geen samenkomst op 23 december 2021

    DoorTitia Liese

    Helaas,
    opnieuw gooit corona roet in het eten voor de foto-expositie van fotografe Rosa van Ederen in Museum of Humanity.

    16 x ver(t)rouwen

    Deze keer betreft het de samenkomst op 23 december 2021 die Rosa en ik hadden bedacht. Met deze samenkomst nodigden we Verlaat Verdriet-ers – en andere geïnteresseerden – uit om de tentoonstelling in Museum of Humanity te bezichtigen. Kennis te maken met Rosa. Van Rosa te horen waarom, en hoe, haar foto-expositie tot stand is gekomen. Kennis te maken met Titia Liese, Verlaat Verdriet-deskundige. En met liefde bereid in het licht van ’16 x ver(t)rouwen’ meer te vertellen over de gevolgen van jong ouderverlies op de langere termijn.

    Alternatief

    De foto-expositie van Rosa zal verlengd gaan worden. We beraden ons op een alternatief in 2022. Leef met ons mee. Volg ons in de blogs van Titia. (Ben je nog niet geabonneerd op de blogs van Titia, meld je dan aan via HOME op www.verlaatverdriet.nu ) of via Facebook . Maak kennis met Rosa van Ederen en haar werk als fotografe via haar site.

    Zodra weer meer weten over een alternatief voor de geannuleerde samenkomst van 23 december 2021 laten we je dat graag weten.

     

  • | | |

    Al werkend doe je verrassende ontdekkingen

    DoorTitia Liese

    Vijftien jaar geleden besloot ik: ‘ik stop met informatie zoeken over jong ouderverlies in de literatuur’. Tot die tijd las ik, maar vond nooit wat ik nodig had. ‘Ik stop er over te lezen. De informatie die ik nodig heb voor mijn Verlaat Verdriet-werk moet ik daar zoeken waar die informatie beschikbaar is. Bij mijzelf. Bij mijn mede-verlaat Verdriet-ers’.

    Onderzoek

    Ik onderzocht mijn eigen verhaal. Mijn eigen ervaringen. Nauwkeurig. En kwam tot verrassende ontdekkingen. Ik luisterde naar de verhalen van de Verlaat Verdriet-ers met wie ik al lang werk. Naar hun ervaringen. Onderzocht hun ervaringen. Nauwkeurig. En kwam tot verrassende ontdekkingen. Zo kreeg in de loop van vele jaren mijn visie op de impact van jong ouderverlies op de langere termijn vorm.

    Titia, wacht even

    Het is vrijdagmiddag, nu enige maanden geleden. We zijn aan het werk in de basisworkshop Verlaat Verdriet. ‘Titia, wacht even’ roep een van de deelnemers plotseling. Ik deel, als gewoonlijk tijdens de basisworkshop, de theorie over Verlaat Verdriet die ik heb ontwikkeld. We zijn al even op weg. ‘Wat jij nu zegt is precies wat Deb Dana schrijft in haar praktijkboeken over de polyvagaal-theorie en de werking van de nervus vagus.

    Jong ouderverlies

    Ik ben verrast. Ga na de workshop meteen op zoek naar de genoemde boeken. Bestel ze. Begin met lezen. En ja: het klopt. Het klopt precies op wat ik heb ontdekt. Op mijn bevindingen. Op wat ik al jaren zeg over de impact van jong ouderverlies. En ik ben verrast hoe bevindingen die ik nu lees al jaren geïntegreerd zijn in mijn Verlaat Verdriet-werk. In de Verlaat Verdriet-workshops die ik geef, in De kunst van het verbinden (momenteel niet beschikbaar). In schrijf-retreat De weg van liefde, in BeeldTaal. En in Rouw kent geen tijd.

    Informatie

    Ben je benieuwd naar Deb Dana over de polyvagaaltheorie en de werking van de nervus vagus? Deb Dana.
    Ben je benieuwd naar mijn visie op de impact van het onomkeerbare verlies van je ouder(s) in je jeugd? Rouw kent geen tijd.

  • | | |

    Levenslang gevoelig voor stress

    DoorTitia Liese

    ‘Als je in je jeugd een ouder bent verloren – of je beide ouders! – blijf je gevoelig voor stress. De ruptuur van het onomkeerbare verlies van toen is een kwetsbare plek geworden, die levenslang met je meegaat.’

    Ontdekking

    Ik hoor het mezelf zeggen. Tegen Verlaat Verdriet-ers. Tegen andere mensen. Ik weet niet hoe vaak. Elke keer weer.
    In de afgelopen week kwam ik er achter dat ik op de een of andere manier ben gaan denken dat wat ik zo vaak ik tegen andere mensen zeg niet voor mijzelf zou gelden. Want: zelf ben ik geheeld.

    Van buiten-af

    In korte tijd stapelden zich afgelopen week een aantal invloeden op ‘van buitenaf’. Te voorzien. En niet te voorzien. Voorzien. En niet voorzien.
    Afgelopen week was het een jaar geleden dat mijn partner overleed.
    Ook afgelopen week kwam mijn buurman me vertellen dat hij zijn huis heeft verkocht. Dat betekent voor mij dat er nu echt ‘van buitenaf’ op mijn huis wordt geaasd.
    Een nabij persoon, die mij erg aan het hart gaat, verzeilde afgelopen week in problemen.
    Iemand op wier kundigheid ik blindelings moest vertrouwen deed niet wat ik van haar nodig had.

    Onrust

    Ik sliep steeds slechter. Sliep in, werd wakker. En lag uren wakker in m’n bed. Niet omdat ik lag te piekeren, maar omdat mijn lijf niet meer wilde gaan slapen. Ik voelde me onrustig. Kon me niet concentreren. Vergat woorden voor ik ze uit kon spreken. Voelde overal spanning in m’n lijf. Was doodmoe. En werd nog steeds meer doodmoe.

    Gevoelig

    Ik weet het.
    ‘Als je in je jeugd een ouder bent verloren – of je beide ouders! – blijf je gevoelig voor stress. De ruptuur van het onomkeerbare verlies van toen is een kwetsbare plek geworden, die levenslang met je meegaat.

    Ook bij mij.
    Ja, ik ben geheeld. Maar met een kwetsbare plek.
    Goed om weer eens te ervaren hoe dat ook al weer voelt.
    Voor ik er weer van alles over ga zeggen.