• | |

    Een levens veranderend weekend in Codiponte

    DoorTitia Liese

    ‘Oooooooh! hoor ik Pomme luid-op naast me verzuchten. Wat een geweldige plek! Wat een bijzondere omgeving! Die bergen, daar wil mijn hart onmiddellijk naartoe! Die ruimte! Die rust! Het dorp! Ik kan niet wachten dit allemaal te gaan zien! Te gaan ervaren!’ Vrijdag namiddag 22 maart 2024. Pomme Termond en ik zijn samen aangekomen in Codiponte.

    Het overkwam mij zelf, zo’n vijf jaar geleden toen ik aankwam op de Concia van Maartje en Davide in Codiponte. ‘Er gebeurt iets hier met mij. Iets wat ik nu nog niet onder woorden kan brengen. Alsof verleden, heden en toekomst samenvallen. In mij. Op de Concia. In Codiponte.’

    Het overkwam Maartje en Davide, zo’n twintig jaar geleden toen ze besloten de Concia, toen nog een een bouwval, aan te kopen. Met hun komst, hun visie en hun energie een enorme boost zijn gaan geven aan de revitalisering van het zo goed als verlaten dorp in de vallei tussen de Apennijnen en de Apuaanse Alpen. Maartje, afkomstig uit Nederland. Davide afkomstig uit Milaan. Samen met hun toen nog kleine dochter vertrokken uit Milaan. In de allereerste plaats door echte medebewoners te worden van Codiponte. Dorpsgenoten van de bewoners van deze plaats met z’n lange, rijke geschiedenis.

    Het overkwam Carin, twee jaar geleden. ‘Hier voel ik me thuis’ was het eerste wat Carin zei toen we aan waren gekomen op de Concia. Nog in dezelfde dagen van ons verblijf op de Concia werd ook Carin eigenares van een pand op ons pleintje. De restauratie van haar pand is nu in volle gang. Binnen enkele maanden vestigt Carin zich in haar huis op het pleintje van CodiponteCastello, en opent ze daar een kleine boekbinderij annex een winkeltje met streekproducten uit de Lunigiana.

    Een levens veranderend weekend

    We hebben zo het een en ander te bespreken dit weekend. Het weekend dat ons leven gaat veranderen. Het leven van Maartje en Davide. Het leven van Pomme. Mijn leven. En in de nabije toekomst het leven van heel veel andere mensen die we graag een hun eigen levens veranderende ervaring gunnen op ons pleintje. In Codiponte. Waar oud zeer kan helen. We maken kennis met elkaar. Maartje en Davide met Pomme. Pomme met Maartje en Davide. Wij vieren, Maartje, Davide, Pomme en ik met elkaar. Want als ons aller antwoord JA is gaan we samen in ons project op het pleintje van CodiponteCastello een soort van huwelijk in meervoud aan.

    Casa Bodoni wordt internationaal centrum voor levensverhalen

    We eten samen (natuurlijk, we zijn in Italië!). We praten – en bepraten – samen een heleboel (Nederlands. Engels. Italiaans.) Vanaf het allereerste moment is er de openheid tussen ons vieren die we nodig hebben voor een mooie samenwerking. Een nieuwe toekomst. Voor ons. Voor het pleintje op Codiponte Castello. En voor Codiponte. We hebben een korte twee-en-halve dag voor deze kennismaking. Maar het werkt! We gaan het doen! Samen. Insieme. Casa Bodoni wordt internationaal centrum voor levensverhalen. Volg de blogs in de komende tijd. We nemen je graag mee in dit bijzondere avontuur. 

    Lees meer

  • | | |

    Centro Biografico op CodiponteCastello vele stappen dichterbij

    DoorTitia Liese

    ‘Ik ben op zoek naar een mooi project met maatschappelijke relevantie waar ik in kan investeren’ kreeg ik eind 2023 te horen in een spraakbericht. Zelf bleef ik even helemaal sprakeloos. Wat een bijzonder bericht in m’n telefoon. Wat een bijzondere reactie op mijn oproep twee dagen eerder in mijn blog over plannen en ideeën voor 2024: ‘Ik ben op zoek naar een co-investeerder in mijn project in Codiponte Casa Bodoni. Centro Biografico. Centrum voor levensverhalen.’

    Een hele grote stap

    Bericht van Pomme. Pomme Termond. ‘Ik ben op zoek naar een mooi project waar ik in kan investeren en las jouw oproep. Ik ben op zoek naar jou.’ Een hele grote stap in het (bijna) onbekende. Via een wederzijdse vriendin waren we al verbonden. Maar persoonlijk kenden we elkaar nog niet. Afgelopen januari ontmoetten we elkaar. Wat een bijzondere ervaring. Duizend puzzelstukjes passen in elkaar. Alsof het zo moet zijn!

    Stappen dichterbij

    Morgen vertrekken Pomme en ik samen naar Codiponte om een paar dagen door te gaan brengen bij Maartje en Davide. Voor Pomme een kennismaking met Maartje en Davide. Met Codiponte. Met Casa Bodoni. Ons gezamenlijk project op het pleintje van CodiponteCastello. Plannen maken voor de restauratie van een historisch pand tot een internationaal ontmoetingscentrum voor mensen en hun levensverhalen. In Codiponte. Waar oud zeer kan helen.

    ‘Pomme (Franse naam, betekenis Appel) hoort hier al’ merkte Davide op. Een grapje. Maar wel een heel grappig grapje. Elk jaar, in september, vindt in Codiponte op Italiaanse wijze het dorpsfeest plaats. Appeltjesfeest heet dit feest in Codiponte sinds jaar en dag. Een van de duizend puzzelstukjes van de puzzel die we komende dagen samen verder gaan leggen. Centro Biografico in Codiponte vele stappen dichterbij.

    Codiponte
    Casa Bodoni
    Een bijzonder avontuur
    Davide, Maartje, Pomme, Titia
    Insieme

    Lees meer

     

  • | | |

    De bijzondere kracht van erkennen

    DoorTitia Liese

    ‘Nee. Ik heb me nooit een Verlaat Verdriet-er gevoeld.’ zegt de spreker tijdens Verlaat Verdriet-symposium Ontmoeting met Ap Dijksterhuis op zaterdag 2 maart j.l. Eigenlijk begint de man die op zijn vierde zijn vader verloor door overlijden zijn lezing met deze constatering. ‘Nee, ik heb mij nooit een Verlaat Verdriet-er gevoeld. Misschien een verlaat misser. Maar nooit een Verlaat Verdriet-er.’ We zagen het gebeuren op deze dag. Hoe de man die zich nooit een Verlaat Verdriet-er had gevoeld zich in de loop van de dag een Verlaat Verdriet-er ging voelen. Een Verlaat Verdriet-er werd. We zagen wat er met hem gebeurde. Hoe hij deel werd van ons allemaal. Je zag hem bijna denken: ‘Ik hoor ergens bij. Ook al zou ik er misschien uit mezelf nooit op zijn gekomen. Ook al is het niet direct een groep waar je graag bij wilt horen. Maar als het dan toch zo is, dan is het oké.’ Hij keek rond. En zag dat het goed was.

    De kracht van erkennen

    Soms kijk ik zelf ook met verwondering naar mezelf. Zo ook op deze dag van het symposium. Ben ik dat? Ben ik die vrouw die knuffelt en omhelst? Die omhelsd wordt, en geknuffeld? Ben ik dat teruggetrokken en verlegen meisje? Die teruggetrokken en verlegen vrouw die het liefst zo onopvallend mogelijk door het leven ging? En daar ondertussen diep van binnen altijd verdrietig en bozig om was? Die zich altijd diep eenzaam voelde? Die teveel dronk omdat ze bang was dat ze anders helemaal nooit iets durfde te zeggen? Aan de buitenkant te zien functioneerde, maar zich van binnen altijd een stuurloos wrak voelde?

    De kracht van ervaringsgenoten

    Dat is de kracht van erkennen. Van samen zijn met ervaringsgenoten. Je kunt delen. Je begrijpt elkaar met een half woord. Gaat samen meteen een diepte in. Kunt je tranen laten zien. Met elkaar gieren van de lach. Dat is de kracht van erkennen. Er valt iets van je af. Je voelt dat je deel bent van een groter geheel. Alleen dat al is helend.

    Delen helpt meteen

    Je ervaart meer

    • Rust
    • Vertrouwen
    • Ruimte voor verandering
    • Zelfvertrouwen

    Elfjes

    De wand met Elfjes die geschreven werden in de schrijfworkshops waarmee we deze bijzondere dag afsloten getuigde op een eigen manier van het lichte, en de kracht van dit samenzijn. Zoals bijvoorbeeld:

    Erkennen
    Samen zijn
    Vreugde en verdriet
    Nieuwe wereld opent zich
    Toekomst 

  • | | |

    De weg van liefde in Codiponte 2024

    DoorTitia Liese

    Er zijn meer wegen naar liefde. De weg van liefde in Codiponte is er voor zeker een van.

    Huis verkocht

    Soms hangen dingen zo samen dat ze je verhinderen verder te kijken naar de toekomst. Want je weet ‘het’ niet…..
    Inmiddels is het bijna twee jaar geleden dat ik het huis heb verkocht waarin ik, nu nog steeds, woon. Vanaf de verkoop van mijn huis heb ik het geweten:1 oktober 2024 is de einddatum van het contract dat ik met de koper van mijn huis ben aangegaan. Natuurlijk waren er steeds weer mensen die me er steeds weer even op wezen. ‘Titia, twee-en-half jaar is zo voorbij. Waar ga je heen? Waar ja je wonen? Heb je al een andere huis op het oog? Welk ander huis heb je al op het oog?’

    Verlaat Verdriet-werk

    Vanaf het moment waarop ik mijn huis heb verkocht heb ik het geweten. Dan houdt mijn Verlaat Verdriet-werk op, zoals ik het ruim twintig jaar heb gedaan. Dan kan ik geen workshops meer doen in mijn huis.

    En oktober 2024? Moet ik dan verhuizen? Kan ik dan De weg van liefde 2024 nog wel op het programma zetten? Nee – dat kan niet als ik dan moet verhuizen.

    Vooruitzichten

    Tijd dus om weer eens op het gemeentehuis te gaan praten. Hoe staat het met de vooruitzichten? Staat er al iets gepland voor het najaar van 2024? Vanmiddag sprak ik de verantwoordelijke wethouder. Vooralsnog staan er geen plannen voor veranderingen gepland. Ik kan – en mag – voorlopig nog in mijn vertrouwde huis blijven wonen. Voorlopig kan ik nog op de vertrouwde manier mijn workshops blijven geven. Ook al dacht ik twee jaar geleden: over twee-en-half jaar is het ook wel welletjes geweest met mijn Verlaat Verdriet-werk in die vorm: voorlopig wil ik nog heel graag een paar jaar verder op deze manier. En ja: ik heb het in de eerste vijfenzeventig jaar van mijn leven niet zo druk gehad als ik het nu heb.

    De weg van liefde 2024

    Wat ook heel fijn is: ik zal in oktober 2024 niet hoeven te verhuizen. Ik kan dus weer een nieuwe datum plannen voor De weg van liefde. En dat ga ik doen! In de tweede helft van deze maand ben ik een paar dagen in Codiponte om Pomme Termond te introduceren bij Maartje en Davide. In Codiponte. Op ons pleintje van CodiponteCastello. Bij de Codipontse mensen. Als dat niet fijn is! En als ik toch verblijf bij Maartje en Davide op La Concia, dan ga ik ook een nieuwe datum plannen met Maartje voor De weg van liefde 2024. Ik houd je graag op de hoogte.

    Lees meer