• | |

    Ik ben mijn ankerpunt kwijt

    DoorTitia Liese

    Ik ben een weekje op Terschelling. In de Aquamarijn. Het huisje dat Michel voor ons – voor mij – heeft gebouwd. Michel, mijn partner die in oktober 2020 overleed.

    Ik red me wel

    Zeker: ik red me wel.
    Doorgaan: dat lukt me.

    We leefden in sterk gescheiden werelden. Hadden allebei ons eigen leven. Woonden nooit samen, hoewel dicht bij elkaar. Hij zijn huis. Ik mijn huis. Hij zijn leven. Ik mijn leven. Hij zijn werk. Ik mijn werk. Hij zijn cultuur. Ik mijn cultuur. Wij samen onze cultuur. Onze omgangsvormen. Onze relatie. Meer dan 30 jaar.
    ‘Ik ben geen treurende weduwe.’ ‘Ik mis Michel niet in mijn huis.’ ‘Mijn leven gaat ‘gewoon’ door.’

    Op Terschelling

    Ik ben nu ruim een half jaar verder. Op Terschelling deze week. In het huisje dat Michel met zoveel liefde heeft gebouwd. Het huisje dat er nog steeds ‘gewoon’ is. Waar tegelijkertijd zoveel is veranderd. En nog steeds aan het veranderen is.

    Ik ben mijn ankerpunt kwijt

    Nu pas kan ik woorden geven aan soorten van gevoelens die in de afgelopen maanden steeds onder de oppervlakte bleven. ‘Ik ben mijn ankerpunt kwijt.’ Het belangrijkste, meest betrouwbare ankerpunt dat ik heb gehad na het verlies van mijn moeder toen ik 8 was.

    Nu pas, na al die maanden na zijn overlijden, kan ik het tot in het diepst van mijn vezels voelen. Ik ben mijn ankerpunt kwijt. Mijn basisgevoel van beschermd zijn. Van veiligheid.
    Michel: wat ben ik blij dat je er voor mij bent geweest. Meer dan 30 jaar. Dank je wel. Dank voor je aanwezigheid. Voor wat je voor me hebt betekend. Mijn ankerpunt.

  • | | |

    Verlangen naar De weg van liefde

    DoorTitia Liese

    Gisteren plaatste ik de blog van Ada Van verlaat verdriet naar uitgestelde vreugde. De blog over de biografische retreat in Codiponte: De weg van liefde

    Verlangen

    Sinds ik gisteren het bericht heb geplaatst gaat het verlangen door me heen: wat zou ik graag weer Verlaat Verdriet-ers uitnodigen voor deze bijzondere retreat. Genieten van tijd. Zorg. Ruimte. Aandacht. Genieten van de helende werking van tijd en ruimte om met jezelf bezig te zijn. Met je Verlaat Verdriet. Met schrijven. Te genieten van de liefdevolle gastvrijheid van Maartje en Davide. Van hun liefdevolle zorg, zowel voor de ‘inwendige mens’ als voor de ‘uitwendige mens’. Rust te vinden in Villa Sorgente, op La Concia . Samen de weg van liefde te gaan.

    Het is op dit moment – in verband met Corona en reizen –  nog te onzeker om een datum te plannen. Hoe graag ik ook zou willen. Maar wat kan ik beloven? Eens te meer realiseerde ik me dat ik eigenlijk in deze tijd een week in Codiponte zou zijn. Een van ons werd verkouden en moest afgelopen week getest worden op Covid. De test was negatief. Maar het vliegtuig zou hij waarschijnlijk niet ingekomen zijn. Niet fijn voor je ticket, laat staan voor de rest.

    Invitati

    Wat zou ik je graag uitnodigen voor deze bijzondere retreat.
    Zo graag, dat ik me heb voorgenomen weer regelmatig beeldmateriaal van De weg van liefde en Codiponte te plaatsen op FB.
    En dan te hopen wat we misschien, na de zomer naar Codiponte kunnen gaan.

    Invitati (je bent van harte welkom).

  • | |

    Hoe blijf je overeind als je ouders er niet meer zijn?

    DoorTitia Liese

    Vanochtend kreeg ik een artikel toegestuurd uit het Brabants Dagblad van zaterdag j.l.

    Hoe blijf je overeind als je vader en moeder er niet meer zijn?

    Op zijn negentiende verliest jour­nalist Gijs van der Sanden (34) zijn vader en vier jaar later zijn moeder. Over zijn rouw schreef hij een boek: De dingen die je vergeet.

    Een plekje gegeven 

    Soms was het bijna alsof het nooit was gebeurd. Ik had mijn verdriet een ‘plekje’ gegeven, zei ik tegen mezelf

    Lange tijd dacht ik dat ik het verdriet van mijn ouders’ dood aardig had aanvaard, om in de termen van Kübler-Ross te blijven spreken. Ik kon een vinkje zetten achter alle fasen. Ik had gewenst dat het nooit was gebeurd, ik had geschreeuwd, ik had gedacht: misschien komen ze als door een wonder ooit weer terug. Ik had gehuild. En na verloop van tijd – haast zonder dat ik er erg in had – zette ik weer het vuilnis buiten, ging ik naar feestjes en schreef ik stukken voor de krant. Met vrienden en familie sprak ik nog maar zelden over mijn ouders. Soms was het bijna alsof het nooit was gebeurd. Ik had mijn verdriet een ‘plekje’ gegeven, zei ik tegen mezelf.

    Artikel BD

    Lees het artikel in het Brabants Dagblad

    Hoe blijf je overeind als je ouders er niet meer zijn?

    Boek

    Gijs van der Sande: De dingen die je vergeet

  • | |

    BeeldTaal Speciaal ’20-’21: FAMILIEFEEST

    DoorTitia Liese

    Beste Verlaat Verdriet-er,

    BeeldTaal Speciaal

    Het succes van de serie BeeldTaal Speciaal -afleveringen die ik tijdens de eerste lock-down gratis beschikbaar heb gesteld heeft mij geïnspireerd. Ook tijdens de nieuwe lock-down stel ik een nieuwe serie  afleveringen beschikbaar.

    Je kunt je – nieuw of opnieuw – abonneren op BeeldTaal Speciaal. Je ontvangt tussen 16 december 2020 en 19 januari 2021 gratis 5 nieuwe afleveringen van BeeldTaal Speciaal.

    Helen door schrijven

    Abonneer je via beeldtaal@verlaatverdriet.nu en ontvang gratis 5 afleveringen per mail van BeeldTaal Speciaal 2020-2021.
    Helen door schrijven.
    Je bent welkom van dit nieuwe gratis aanbod gebruik te maken.

    VERLICHTING

    Vandaag – 23 december 2020 – de tweede aflevering van BeeldTaal Speciaal 2020/2021: FAMILIEFEEST.