• | |

    Verlaat Verdriet-workshop

    We zijn donderdagavond de 10e maart, voor mij als gewoonlijk, met z’n drieën aan het werk gegaan: twee deelneemsters en ik.
    Al aan het begin van de avond vertel ik E. en T. wat er bij mij gaande is. We kunnen er open over spreken. Als er vragen zijn mogen die wat mij betreft op elk moment gedurende, of ook na, de workshop gesteld worden. Ik beloof dat ik de komende dagen niet zal doen alsof er niets met me aan de hand is. Tegelijkertijd vraag ik E. en T. er op te vertrouwen dat ik me niet stoerder voordoe dan ik ben als ik in deze dagen mijn eigen leven wat in de zijlijn parkeer, zodat de workshop over hen gaat, en niet over mij.
    Samen ronden we zaterdag, aan het einde van de middag, de workshop op een mooie manier af. Er hebben zich weer zoveel prachtige, pijnlijke en ontroerende momenten voor gedaan. Wat een prachtige vrouwen! Wat een inzet! Wat een intense, intensieve en mooie workshop!
    Ik zie de toewijding waarmee T. (Tamar) deze dagen aan het werk is. Ik hoor het vele werk dat ze sinds jaren heeft verzet om de weg naar zichzelf terug te kunnen vinden. Voorzichtig steekt een oud verlangen bij mij de kop weer op: iemand vinden, ten minste twintig jaar jonger dan ik, aan wie ik – in het vertrouwen dat het in goede handen terecht komt – de rijkdom van mijn geestelijke Verlaat Verdriet-erfenis na kan en mag laten. Ik besef te goed dat ik andermaal op een punt in mijn leven ben aangekomen waarin dit verlangen actueel geworden is.
    In de laatste uren van de workshop vraag ik Tamar (die meerdere opleidingen tot therapeut heeft gevolgd, hoewel ze nu in een heel andere werksoort werkzaam is), of ze ooit heeft overwogen Verlaat Verdriet-processen te begeleiden. Wat aarzelend zegt ze daarop: Ja.
    Ik vraag haar of ik er in de komende tijd op terug mag komen. Ook daarop zegt ze Ja. We spreken af dat ik snel contact met haar op zal nemen.
    Nu is het tijd geworden me voor te bereiden op de workshop van morgen, overmorgen en dinsdag. Zo kort aaneengesloten heb ik nog nooit twee workshops gegeven…… Gelukkig komt Els morgen al in de vooravond om me bij de workshop te assisteren. We hebben intussen al een flink aantal keren samen workshops gegeven en zijn goed op elkaar ingespeeld. Ook de praktische verzorging van de maaltijden en dergelijke loopt samen met Els altijd op rolletjes. Heerlijk dat ze er bij wil zijn.

  • | |

    Workshop Verlaat Verdriet

    Vanavond begint de Verlaat Verdriet-workshop van 10-12 maart 2011. Ik heb in de week voorafgaand aan de workshop met mezelf afgesproken: als ook maar een van de deelnemers haar of zijn moeder heeft verloren door borstkanker, dan weet ik zeker dat ik pas na de workshop de uitslag wil horen van de punctie die op 1 maart is bij mij is gedaan. Ik weet te goed wat er met me kan gaan gebeuren als ik te horen krijg dat er inderdaad kanker in mijn borst is gevonden: dan kan ik het niet meer in de zijlijn van mijn leven parkeren. En als ik dat niet kan, ben ik niet vrij om me af te stemmen op de deelnemers aan de workshop en wat zij nodig hebben. Er gaat dan te veel ruis van mijn eigen leven een te grote rol spelen, terwijl ik de onzekerheid wel een plaats op de achtergrond kan geven. Tenminste: als ik er in slaag om eerlijk te spreken over de situatie waarin ik mijzelf op dit moment bevindt.
    Natuurlijk heeft een van de deelneemsters haar moeder verloren door borstkanker (ongeveer de helft van het aantal Verlaat Verdriet-ers die ik in de afgelopen decennia heb ontmoet heeft een ouder verloren door kanker, het lag dus voor de hand dat het zo zou zijn). Mijn besluit om de afpraak voor de uitslag te verzetten van de 10e naar de 17e maart is een goed besluit geweest, waar ik helemaal achter sta.

  • Dreiging

    Vanochtend vroeg telefoon. Ziekenhuis. Oncologieverpleegkundige. Ik schrik me helemaal lam. Er ligt een briefje met jouw naam op mijn bureau met een afspraak voor de 17e maart. ‘Dat duurt veel te lang’ zegt ze. Zolang kun je niet wachten. Het duurt even voor ik mezelf bij elkaar gepakt heb, begrijp waar ze het over heeft (de uitslag van de punctie) en haar kan zeggen dat het mijn eigen keuze is geweest. En dat ik die keuze handhaaf. Zo lang in onzekerheid? vraag ze. Dat is toch niet goed! Maar je moet het zelf weten, als het jouw eigen keuze is.
    Ik realiseer me vaag dat het misschien betekent dat de uitslag bij haar al bekend is. Maar in de eerste plaats voel ik waardering voor zoveel zorgvuldigheid. Ook al betekent het dat ik nu helemaal en totaal van slag ben. Ik voel me ademloos en sta te trillen op mijn benen. Zolang alles volgens mijn controlesysteem werkt heb ik het nodige (zelf)vertrouwen en gaat het goed met me. Totdat iemand mijn controlesysteem omver gooit door een simpel telefoontje. Dan slaat de paniek toe. En hoe! Ik word met harde hand in de realiteit gezet. Er hangt wel degelijk een dreiging bover mijn hoofd. En ik ben er bang voor ook.

  • |

    Wie zal er dood zijn bij de volgende vergadering?

    Dit jaar is het op zaterdag 5 maart Tante Grietje-dag, de zestiende jaarvergadering van de vereniging van eigenaren van camping Tante Grietje op Terschelling. Een soort van begin van het nieuwe seizoen. De twaalf eigenaren van de dertien caravans op camping Tante Grietje in Lies zijn weer naar Nunspeet getrokken om elkaar vliegen af te vangen, verwijten te maken, in de haren te vliegen en dan, als jaarlijks terugkerend ritueel, ter afsluiting gezamenlijk vast te stellen dat we toch ongelofelijke bofkonten zijn met onze super- plek op Terschelling. Ik kijk het gezelschap rond. Zijn we er in 2012 allemaal weer bij? Wie zal er niet bij zijn? Wie zal er dood zijn? Ik???