• |

    Ervaren, vertrouwen en overgave

    Ervaren, vertrouwen en overgave

    ‘Deze kameel loopt al minstens 2-duizend jaar in de woestijn. Ik ben hier sinds 2 uur. Zou ik deze kameel moeten gaan vertellen wat hij wel of niet moet doen?’
    De eerste stap in ervaren, vertrouwen en overgave is gezet.

    Ik bevind me op dat moment in de buurt van Nuweiba, in de steenwoestijn van de Zuid Sinaï. Sinds ongeveer een uur zit ik, voor het eerst van mijn leven, op een kameel. Het eerste avontuur van het opstijgen op een kameel heb ik al achter de rug.
    Zojuist heeft 1 van de 5 Bedoeïen die onze tocht begeleiden het touw om de kameel te leiden in mijn handen geduwd. En zelf het touw losgelaten.
    Daar zit ik.
    In de woestijn.
    Op een kameel.
    Even voel ik paniek. Wat moet ik in ’s hemelsnaam doen met een kameel?
    Dan gaat plotseling door mijn hoofd, zin voor zin en even duidelijk alsof ik het heb uitgesproken, ‘Deze kameel loopt al minstens 2-duizend jaar in de woestijn. Ik ben hier sinds 2 uur. Zou ik deze kameel moeten gaan vertellen wat hij wel of niet moet doen?

    Feel the desert

    Geen seconde heb ik geaarzeld toen Albertine Richaerts begin dit jaar de uitnodiging stuurde om eens te gaan kijken op de site van Angie Barth, de Nederlandse vrouw die sinds een jaar of 8 woont en werkt in Nuweiba (Zuid Sinaï). De plaats waar ze, in samenwerking met haar Bedoeïen-staf, onder meer kamelentochten in de woestijn organiseert.
    Geen seconde heb ik geaarzeld om me aan te melden voor de kamelentocht van afgelopen 15-22 oktober.
    Geen seconde heb ik er spijt van gehad.

    Door de woestijn

    Drie tijdloze dagen waarin licht & donker en zon & schaduw de invulling van de dag bepalen.
    Drie dagen reizen die al duizenden jaren op dezelfde manier gaat. In het trage, maar eindeloos volhardende tempo van de (zwaar) beladen kamelen.

    Veilig

    In de loop van deze fascinerende, overweldigende en bijzondere woestijntocht is het heel wat keren door m’n hoofd gegaan: wie iets heeft uit te zoeken in ervaren, vertrouwen en overgave is hier op de juiste plek. En in de juiste handen.
    Wat heb ik me veilig gevoeld in dit avontuur.
    De attente en respectvolle zorg van Angie en haar Bedoeïen.
    De liefdevol door de mannen bereide maaltijden.
    Het vers gebakken brood bij elke maaltijd.
    Slapen op m’n matje in m’n slaapzakje onder de prachtige sterrenhemel.
    Wat heb ik me gedragen gevoeld door de prachtige, sterke, ervaren en geduldige kameel.
    Wat heb ik heerlijk in m’n hangmat gelegen in ons hutje op het strand tijdens de rustdagen. Overdag, maar ook als ’s ochtends vroeg om 5 uur de zon opkwam boven de bergen van Saudi Arabië.

    Welkom

    Mocht je ooit overwogen hebben om een dergelijke tocht te ondernemen, of nu geïnspireerd zijn geraakt om te gaan en wil je meer weten over deze tocht en/of over de veiligheid van het gebied (geheel ten onrechte heeft dit gebied geen positief reisadvies) stuur me een mail of neem telefonisch contact met me op 0341- 260 289.
    Je bent van harte welkom, ik vertel je er graag over!
    Of lees eerst nog meer over het mooie en bijzondere aanbod van Angie.

    Foto: Geerte Cammeraat

  • | | |

    Deborah Ligtenberg: Moederziel alleen

    Deborah Ligtenberg

    Deborah Ligtenberg interviewde de drie dochters-zonder-moeder Carla, Anouk en Carla voor Libelle en schreef drie prachtige verhalen (zie mijn blog van 8 september 2017: Moederziel alleen 

    Vorige week sprak ik Deborah aan de telefoon. Ze beloofde me haar artikelen Moederziel alleen in PDF te mailen.
    Hier zijn ze.
    Deborah – dank je wel!

    Moederziel alleen

    17-39 Mijn leven, als je op jonge leeftijd je moeder verliest, Carla, Anouk, Carla

  • | | | | | |

    Moederziel alleen, artikel in Libelle 39, 2017

    Moederziel alleen: artikel in Libelle 39, 2017

    Moederziel alleen: Deborah Ligtenberg interviewde voor Libelle 39 (7-13 september 2017) drie dochters die als kind hun moeder verloren: Carla (52 jaar, 12 jaar toen ze haar moeder verloor door zelfdoding), Anouk (42 jaar, 7 jaar toen ze haar moeder verloor door kanker) en Carla (43 jaar, 9 jaar toen ze haar moeder verloor door kanker.
    Zelf verloor Deborah haar moeder op haar tiende. 

    Drie verhalen

    Deborah schreef drie prachtige verhalen, die veel meer diepgang hebben dan meestal het geval is. Vanuit haar eigen ervaring kent Deborah de thema’s die spelen bij het vroege verlies van een moeder, en dat is in alles merkbaar in deze artikelen.

    Carla

    .……..’Ik ben aan haar verplicht om mezelf wél te doorgronden en te ontdekken wat ik wil. Dat het nu lukt, geeft een heel fijn gevoel. Door het vroege verlies van mijn moeder was ik mezelf kwijt, maar ik ben weer terug bij wie ik daarvoor was: het blije meisje dat wil genieten van het leven.’ 

    Anouk

    ……..‘Mensen zijn vaak bang voor de dood en praten met moeite over ziekte. Ik niet. Ik weet hoe belangrijk het is om er open over te zijn, want dat maakt minder eenzaam.’

    Carla

    …….’ Het doorleven van mijn verdriet heeft mij verbinding met mijzelf en anderen gebracht. De reis was prachtig. Ik dacht na over wat ik ben kwijtgeraakt, maar ook over wat ik heb overwonnen. Ik voel me sterk, rustig, en ben blij met wat ik heb. Ik hoop dat mijn moeder trots op me is.’
    (Op de foto boven deze blog: Carla).

    PS

    In het PS ter afsluiting van het artikel in Libelle:
    Jaarlijks verliezen ruim zesduizend minderjarige kinderen een of beide ouders. Uit onderzoek blijkt dat mensen die op jonge leeftijd een ouder verliezen later drie keer meer kans hebben op depressies.
    Verlaat Verdriet (www.verlaatverdriet.nu) is er voor mensen die jong een ouder verliezen. 
    Meer lezen: Gids voor Verlaat Verdriet. Titia Liese, Uitgeverij Funale 

  • | | | | | |

    Volkskrant: interview met Loes Haverkort

    Interview met Loes Haverkort

    In Volkskrant Magazine van 20 mei 2017 een interview met actrice Loes Haverkort (36). De vader van Loes Haverkort kreeg op haar 11e de eerste serieuze waarschuwing en op haar 13e een zware hartaanval. Hij overleed toen ze 20 was.

    Citaat uit Interview

    Ik heb voor dit interview je vriendin Marieke de Kleine gesproken met wie je de toneelschool hebt doorlopen. Met haar heb je later een verhitte discussie gehad omdat zij stelde dat het leven maakbaar was. Was je daar zo gekwetst door in verband met het overlijden van je vader? ‘Ja. Ik kon het niet verkroppen dat je daarin kon geloven. Want dan had mijn vader nog geleefd! Zo diep zat dat. Daarom ging ik er zo heftig in. Zij wilde me duidelijk maken dat het leven maakbaar is. Nee, zei ik, neem het leven maar zoals het is, het gaat zoals het gaat. Zo voorkom je teleurstellingen. Dat liep hoog op. We schreeuwden tegen elkaar, tot huilens aan toe. Maar gelukkig heeft dat gesprek er wel echt voor gezorgd dat ik moest gaan geloven dat het leven maakbaar is, omdat ik anders stil zou blijven staan. Dat ik anders niet meer zou handelen, dat ik alleen nog maar zou afwachten tot het leven mee weer een bepaalde kant opstuurde.’

    Bezorgd

    Floris zei dat je heel bezorgd bent. Door het overlijden van je vader ben je heel bang om mensen te verliezen. Hij zei: ‘Soms schiet ze ’s nachts wakker om te kijken of ik het nog doe……’

    Lees meer

    Volkskrant Magazine