• | | |

    Wie is Titia Liese?

    Wie is Titia Liese?

    Al sinds ik rond mijn 40e noodgedwongen mijn eigen proces aan ben gegaan, ben ik gefascineerd door de levenslange invloed van jong ouderverlies. Niet alleen gefascineerd door de complexe problematiek van deze levenslange invloed, maar ook door de grote krachten die vrijkomen als je de moed opbrengt het proces aan te gaan. Zo gefascineerd en geïnspireerd dat Verlaat Verdriet mijn (levens)werk is geworden.

    Onomkeerbaar verlies

    In mijn Verlaat Verdriet-werk ben ik altijd voor inhoud gegaan. Ik zoek altijd de verdieping.
    Wat is er gebeurd.
    Wat heeft de ruptuur van het onomkeerbare verlies van je ouder met je gedaan.
    Waar ging het mis.
    Welke invloed heeft dat gehad op wie je als volwassene bent geworden.
    Hoe heb je je staande gehouden.
    Waar zit je kwetsbaarheid.
    Waar zit je kracht.

    Levensthema’s

    De levenslange invloed van het vroege verlies van een ouder raakt alle grote levensthema’s: pijn, verdriet, angst, gemis, eenzaamheid. Liefde, verbondenheid, delen. Verlangen, vertrouwen, doorzetten. Overleven en leven.
    Alle grote thema’s die verbonden zijn aan levenskunst: levenskracht, moed, veranderkracht.

    Plaats, tijd, cultuur

    Welke invloed hebben plaats, tijd en cultuur op het omgaan met verlies en rouw. Welke invloed heeft de nog altijd voortdurende wetenschappelijke en maatschappelijke ontkenning van de gevolgen van jong ouderverlies op de langere termijn op adequate professionele hulp aan Verlaat Verdriet-ers. Op adequate hulp aan de kinderen van nu die een ouder verliezen door de dood.

    Wat betekent eenzaamheid in onze geïndividualiseerde maatschappij. Hoe extra zwaar wegen de ervaren innerlijke eenzaamheid, de leegte en het gemis voor Verlaat Verdriet-ers zolang de problematiek van Verlaat Verdriet-ers niet samenleving-breed wordt onderkend en erkend.

    Identiteit

    Ontheemd zijn in je eigen leven. Zo hebben veel Verlaat Verdriet-ers zich gevoeld na het verlies van hun ouder. Zo voelen veel Verlaat Verdriet-ers zich nog steeds.
    Wie ben je geworden ondanks de dood van je ouder en alle gevolgen van het overlijden voor je kinderleven.
    Wie ben je geworden dankzij het verlies van je ouder.
    Hoe vul je de leegte.
    Ontdek je wie je bent.
    Ontdek je wat je wilt, als aanpassen een hoofd-levensthema voor je is geworden.
    Hoe ga je om met de paniek in je.
    Wat betekent de overgevoeligheid voor stress voor je dagelijkse leven.

    Een leven te winnen

    In beweging komen.
    Angst en machteloosheid overwinnen.
    Je overleden ouder beter leren kennen.
    Jezelf beter leren kennen.
    Op zoek gaan naar wie je overleden ouder was.
    Je overleden ouder weer een plaats geven in je leven.
    De schaduwkanten van je leven onder ogen zien, zodat je ook de zonkant van je leven gaat veroveren.
    Jezelf een waardevolle plaats in het leven toekennen.
    Je hebt een leven te winnen!

    Veranderkracht

    Dat alles boeit me enorm. Maar bovenal inspireert me het verlate rouwproces als veranderproces. Het proces waarin je letterlijk een nieuw ‘ik’ voortbrengt. De veranderkracht. Dat proces van leren vertrouwen.
    Beangstigend.
    Intens verdrietig.
    Pijnlijk.
    Maar ook hoopgevend en van een bijzondere schoonheid.

    Symposium ZEER

    Daarom ga ik altijd door en door. Zoals in 2017 met symposium ZEER.
    Ik geloof daar in. Ik weet zeker dat we Verlaat Verdriet-ers iets heel moois, iets heel waardevols bieden dat tot stand is gekomen dank zij de hartverwarmende inzet van veel vrijwilligers. Vertrouw er op en kom. Symposium ZEER zal één van die bijzondere dagen in je leven zijn die je nog lang met je mee zult dragen.

  • | | | | | | | | | | | |

    Els Pronk

    Met gepaste trots

    Met gepaste trots stellen we de komende tijd de workshopleiders van symposium ZEER op 13 mei 2017 – en hun bijzondere workshops – aan je voor.  Met dank aan alle workshopsleiders die hun medewerking aan het symposium als vrijwilliger verlenen.

    Els Pronk

    Els Pronk, zonder moeder sinds mijn 7e jaar. Geboren N-Hollandse (1955), als 6e in een gezin van 7 kinderen. De oudste zus van 15 jaar verzorgde ons na de dood van mama. Mijn vader hertrouwde na 4 jaar. Alles ging ogenschijnlijk door. Ik werkte, verhuisde, studeerde, trouwde, kreeg 2 dochters. Mijn Verlaat Verdriet openbaarde zich pas toen ik 43 jaar was, nadat mijn ‘zwijg’ vader gestorven was. Het luidde voor mij een geheel nieuwe tijd in, waarbij het nodig was om tijd en rust te nemen om mijn levenspad te onderzoeken en de weg naar mijn moeder te hervinden.

    Volwassen portret

    Workshop

    Schrijven met de foto van toen voor je. Wat zegt dit portret jou in je leven van nu?
    Door als kind de dood van je ouder mee te maken, vormt zich vaak een statisch beeld en blijf je ongewild vanuit een kind perspectief naar je ouder kijken.
    Voel je uitgenodigd bij deze autobiografische schrijfworkshop en laat je verrassen.
    Je hoeft absoluut geen schrijfervaring te hebben of schrijftalent te bezitten. Iedereen kan meedoen.

    Zorg dat je erbij bent

    Zorg dat je erbij bent op 13 mei 2017!
    Meld je aan voor het symposium

    LEES MEER

    Lees meer over Els Pronk en haar werk: www.cursuscentrumdepoort.nl (autobiografisch schrijven ‘Op verhaal komen’ en ‘Mijn ouder(s) en ik’). Contactgegevens: elspronk.nl

    Lees meer over Els en haar workshop Volwassen portret
    Lees meer over de diverse workshops die je kunt volgen bij symposium ZEER.

  • | | | | | | | | | | | | |

    Waar ging het ooit mis?

    Waar ging het ooit mis?

    En nu, nu ik alles doorgewerkt heb, wat er in mijn leven met mij gebeurd is. Waar ging het ooit mis? Het moment. Toen mijn vader vroeg om zijn tweede vrouw ‘Mammie’ te noemen, zoals ik ook mijn moeder noemde. Toen ging bij mij de knop om. Ik kan soms van binnen nog voelen hoe dat gegaan is.

    Verraad

    Ik heb me er bij neergelegd en ik heb het gedaan, maar ik heb het als zo’n verraad ten opzichte van mijn moeder gevoeld dat ik op dat moment dacht; ik doe in mijn hele leven niks meer, want helemaal niets is meer de moeite waard. En daar heb ik jarenlang tegen moeten vechten. Uiteindelijk heeft het me gebracht waar ik nu ben. Daarom kan ik ook voluit zeggen dat het zo de moeite waard is.

    Zwakkeling en kneus

    Jaren en jaren heb ik mezelf een zwakkeling gevonden, een kneus, iemand die nergens echt voor kon gaan, iemand die bij alles wat ze deed mislukte. Als ik nu terugkijk naar wat er in al die jaren met me is gebeurd, dan heb ik wel degelijk keuzes gemaakt in mijn leven, ook al had ik altijd het gevoel dat ik mij door omstandigheden liet leiden.

    Altijd doorgegaan

    Ik ben altijd door gegaan, tegen alle scepsis, ongeloof en minachting in. Ik heb alles opzij gezet om te komen waar ik nu ben en ik heb, ondanks teleurstellingen en tegenslagen, nooit opgegeven. Het kind, het meisje, de jonge vrouw, de vrouw die altijd aan alles twijfelde, en het meeste nog aan zichzelf, is de vrouw geworden die nu met grote letters boven haar hoofd voelt staan: WEET ALLES VAN VERLAAT VERDRIET WAT NODIG IS OM ANDERE MENSEN IN HUN PROCES VAN DIENST TE KUNNEN ZIJN. Een autodidact zou je kunnen zeggen, maar dan wel een autodidact van een speciale soort, die om te beginnen eerst de puinhopen van haar eigen bestaan heeft moeten verkennen, inventariseren en grondig heeft moeten opruimen, die alles wat stond af heeft moeten breken, alvorens het huis steen voor steen weer op te kunnen bouwen. Een degelijk bouwplan ontbrak, dat moest al werkend uitgevonden worden, maar het huis dat nu staat is stevig en nog mooi ook.

    Mezelf recht gedaan

    Steeds was ik uitgegaan van de gedachte dat ik trots zou zijn op mezelf als ‘het grote werk’ eenmaal achter de rug zou zijn. Maar dat ben ik niet. Ik ben niet trots op mezelf. Ik heb een oude belofte ingelost. Ik heb er geen behoefte meer aan om trots te zijn op mezelf. Ik heb mezelf recht gedaan. Zo voelt het en zo is het goed. Van binnenuit doorgaan, linksom, rechtsom, het moet gebeuren en je moet het doen. Buiten is binnen geworden. Het voelt als een missie, ik heb er geen ander woord voor.

    Een verlies van dezelfde orde

    Volwassenen weten van elkaar verschrikkelijk zeker: het ergste wat je kan overkomen is je kind verliezen. Een kind dat een ouder verliest, lijdt een verlies van dezelfde orde. Het is de hoogste tijd dat volwassenen dat zien en erkennen. Een ingrijpend verlies als jeugdervaring, kinderen en rouw, wordt pas werkelijk serieus genomen als Verlaat Verdriet serieus genomen wordt. Nu en in de toekomst.

    Een leven te winnen

    Het geschenk om te worden wie je bent
    Van binnenuit doorgaan
    Linksom, rechtsom
    Totdat binnenkant buitenkant wordt
    Je hebt een – extra – leven te winnen

    SYMPOSIUM ZEER

    Ben je Verlaat Verdriet-er?
    Herken je je in bovenstaand fragment?
    Dan is symposium ZEER op 13 mei 2017 geschikt voor jou.
    Weet dat je welkom bent.
    Meld je aan!

    INTERVIEW

    Bovenstaande tekst is afkomstig uit het interview dat Joyce de Schepper (redactie glossy ZEER) een paar jaar geleden met Titia Liese had.
    In de komende dagen meer delen uit dit interview in de blogs.

    Het hele interview

    Lees het hele interview

    VERMENIGVULDIGEN DOOR DELEN

    Help mee zo veel mogelijk mensen te bereiken voor dit symposium.
    Deel ZEER- berichten in je eigen netwerk!

  • | | | | | | | | | | |

    Wolf Biermann – Tot op de dag van vandaag

     

     

     

     

     

     

     

    ‘Tot op de dag van vandaag wordt uw leven bepaald door een man die u maar één keer bewust hebt gezien. U was nog geen 4 jaar oud en de ontmoeting duurde nog geen half uur.
    ‘Het ingebakken verdriet om mijn vader is de wet waar ik naar leef’

    Wolf Biermann

    In Volkskrant Magazine van vandaag (4 maart 2017) lees ik het interview met de bekende Duitse zanger Wolf Biermann (geboren in 1936).
    Op zeven-jarige leeftijd verloor Biermann zijn vader. Zijn – Joodse – vader stierf in 1943 in vernietingskamp Auschwitz.

    Bezoek aan zijn vader

    Als kind van vier bezocht hij met zijn moeder zijn vader die toen gevangen zat in de gevangenis in Bremen.
    …………..’In de kantine stonden twee stoelen met een lange tafel ertussen. Mijn moeder nam mij op schoot. Toen werd mijn vader binnengeleid. Hij had pyama-achtige kampkleding aan, zijn hoofd was geschoren. Mijn moeder mocht hem niet aanraken’……….

    Vertrouwd

    ‘Vond u het spannend?’ ‘Nee. Geen kloppend hart, geen spoortje verlegenheid. Hij was even vertrouwd en even dichtbij als mama.’

    Hoe kan dat?

    ‘Voordat mijn moeder ging werken bij de stomerij Dependorf vertelde ze me elke avond een verhaaltje over hem voor het slapengaan. En iedere ochtend een goedmorgenverhaaltje. Ze had een geweldige truc: elke ochtend legde ze iets in mijn kraanwagentje, dat in het trappenhuis stond. Een snoepje, een hostie of een koekje, een suikerklontje, een kippenveer, een knikker. Bij het ontbjt vertelde ze dan over de avontuurlijke wijze waarop deze kostbaarheden van Bremen dwars door de Lüneburger Heide, over de Elbe, naar mij toe waren gekomen. De regen trotserend en de dieven te slim af, die mijn cadeau hadden willen stelen. Net zoals de katholieken met de hostie het lichaam van Jezus tot zich nemen, at ik iedere ochtend de hostie met mijn vaders lichaam, in de waarste zin van het woord……..’

    Mijn moeder

    Mijn moeder was naaister, een sterke, slimme, volkse Moeder Courage.’

    Mijn vader

    ‘…………..Ik ben al mijn hele leven in Auschwitz. Vanaf het begin, altijd weer. Iedere schoorsteen herinnert me aan mijn vader’