• | | | | | | | | |

    Data basisworkshop Verlaat Verdriet najaar 2015

    DoorTitia Liese

    Ervaringen van deelnemers

    ‘Ik ben blij dat ik deze stap heb gezet.’
    ‘Een warm bad.’
    ‘Eindelijk heb ik over mijn vader kunnen praten met mensen die me begrijpen.’
    ‘Mijn moeder is echt dichterbij gekomen.’
    ‘Het heeft me veel opluchting gebracht.’
    ‘Dit had ik veel eerder moeten doen.’

    Data basisworkshop Verlaat Verdriet najaar 2015

    Donderdagavond 19.00 uur tot zaterdagmiddag ± 16.00 uur, inclusief verblijf.
    Je bent welkom!

    19, 20 en 21 november – deze workshop is volgeboekt
    17, 18 en 19 december

    Workshop Verlaat Verdriet

    Het volgen van de basisworkshop Verlaat Verdriet biedt je de gelegenheid gedurende 2,5 dag intensief aandacht te besteden aan het vroege verlies van je ouder, te delen met ervaringsgenoten en te leren van de theoretische onderbouwing van Verlaat Verdriet en verlate rouw die Titia Liese in de workshop biedt.
    In de tijd tussen de workshop en de Terugkomdag geef je uitvoering aan voornemens die je tijdens de workshop formuleert en die passen bij jou, bij jouw specifieke situatie, bij jouw wensen en bij jouw mogelijkheden.

    Ik mag verdrietig zijn

    Arm
    Heel even
    Om me heen
    Ik mag verdrietig zijn
    Traan

    Lees meer

    Lees meer over inhoud, plaats en prijs van de basisworkshop Verlaat Verdriet

  • | | | |

    Altijd moe zijn is geen aanstellerij

    DoorTitia Liese

    De Volkskrant 26 september 2015

    Regelmatig kom ik ze tegen: de Verlaat Verdriet-ers met chronische vermoeidheidsklachten.
    In de Volkskrant (Bijlage Sir Edmund) van 26 september 2015 een groot artikel van Ellen de Visser onder de kop ‘Altijd moe is geen aanstellerij‘.

    Citaat: Chronische vermoeidheid wordt vaak als psychische kwaal gezien. Maar nieuwe onderzoeken wijzen erop dat het immuunsysteem van de patiënten ernstig in de war is.

    Intro van het artikel

    Citaat:

    Ruim zes jaar geleden kreeg ze griep, samen met haar man, maar hij herstelde en zij werd nooit meer beter. Spierpijn, zware hoofdpijn, slaapstoornissen, ontstekingen en zo krankzinnig moe, zelfs na een goede nachtrust, dat ze volledig gevloerd was. Ze verdroeg geen prikkels meer, kon niet goed meer lezen, zich niet meer concentreren, niets meer onthouden. Ze bedacht excuses, had ze het niet wat te druk gehad misschien? Toen de klachten bleven, ging ze toch maar naar de huisarts. ‘Hoe gaat het thuis?’ vroeg hij.

    Die vraag werd symbolisch voor de reacties die Yvonne van der Ploeg (52) de jaren daarna ondervond.
    Moe? Dat zijn we toch allemaal wel eens, ze moest maar gaan sporten.
    Een rolstoel? Mevrouw moest eerst maar eens de juiste gedragstherapie gaan volgen. ‘Hoe kon ik uitleggen dat ik na een rit van een kwartiertje een halfuur huilend achter het stuur zat omdat ik niet in staat was om van de auto naar de voordeur te komen? Als ik op mijn werk de telefoon had neergelegd, was ik alweer vergeten wat er tegen me was gezegd.
    Ik dacht echt: ik word dement of debiel.
    Het was beangstigend.’

  • | | | | | | | | |

    Wat schrijven met je doet!

    DoorTitia Liese

     

     

     

     

     

     

    Verlaat Verdriet, wegen naar herstel

    Afgelopen donderdag, 17 september 2015, de Verlaat Verdriet-lezing Verlaat Verdriet, wegen naar herstel in Apeldoorn gehouden. Een heel bijzondere avond!

    Rieteke Klaucke: Wat schrijven met je doet!

    Rieteke Klaucke, één van de drie vrouwen die in Apeldoorn de aanstaande Verlaat Verdriet-lotgenotengroep organiseren – en gaan leiden – beet deze avond op mijn verzoek de spits af met haar ervaringsverhaal Wat schrijven met je doet!

    Wat gebeurde er met me?

    ‘Goh dat is wat voor jou!’
    ‘Wat ?’
    ‘Een lezing voor mensen die jong een ouder verloren door de dood!’
    ‘Ha en waar?’
    ‘In de Haag!’
    ‘Da’s mij te ver!  En wie doet dat dan?’
    ‘Titia Liese.’

    Maar.. eerlijk gezegd, mijn nieuwsgierigheid was toch wel gewekt!
    Een blik op het telefoonnummer en ik wist het al, in de buurt! Nunspeet, dat is heel wat dichterbij dan Den Haag.     Bellen dus.

    ‘Met Titia Liese!’
    ‘Met Rieteke Klaucke, ik las ergens dat u een lezing geeft in Den Haag, maar misschien dat u dat ook wat dichterbij doet?’
    ‘N    ee ik bel niet voor echt voor mezelf hoor, ik heb mijn vader zelfs helemaal niet gekend. Is lang geleden al gestorven,1948. Dus nee hoor, niet nodig!’
    ‘Nee, ik bel voor al die leden van ZorgSaam in Apeldoorn waar ik voor werk. Die kunnen wel zo’n lezing gebruiken, 7500 leden. Dat moet gaan lukken, om dat dicht bij huis te organiseren!’
    ‘Oh, en weet je het zeker dat het niet voor jezelf is?’
    ‘Tuurlijk, mevrouw Liese weet ik het zeker.’

    Mevrouw Liese, die kennelijk vaker met dat ontkenningsbijltje had gehakt, drong een beetje aan, beetje schuren en ja hoor, de twijfel kwam met een enkele traan omhoog.
    Hè wat gebeurde er met me?

    Levensverhaal

    Dat was het begin van mijn traject van familieopstellingen, herkennen, erkennen, aangaan en onderzoeken, om het tenslotte plaats te geven in mijn levensverhaal. Dat levensverhaal waar ik toen aan begon te schrijven, bleef schrijven, oeverloos, cascadeus. Er kwam geen einde aan.Vertellen aan mijn vader wat mij was overkomen, sinds die fatale dag dat ze hem opgaven en hij zelf ook opgaf. Hoe verder ik in mijn proces kwam, dat schrijven dat bleef..

    Inmiddels was ik door Titia opgeleid om lotgenotengroepen Verlaat Verdriet voor Humanitas te begeleiden samen met Grietje Krijgsheld  en Willemien Sanders.

    Door het graven in mijn verleden, waar bronnen waren opgedroogd en men zich mijn vader niet meer herinnerde, veranderde ook mijn verhaal.Toen wist ik het. Het moest een boek worden. Van het oorspronkelijke ik en vader en jij, werd het zij en hij. Korter ook. De nadruk verplaatste zich. De onrust verdween. Het werd een verhaal vanaf een afstand. Na nog 3 versies wist ik het. Het moest een monoloog worden met uitgesproken rollen voor mijn moeder, voor mijn surrogaatouders, voor mijn omgeving, met muziek en foto’s. Groot geprojecteerd en ik in de hoofdrol, met attributen om het verhaal kracht bij te zetten. Om te laten zien wat verwerken met iemand doet.

    Ik ben vrij!

    Het was een struisvogelei om te leggen met Grietje en Willemien als ‘de leestantes’. Hun suggesties of veranderingen zorgvuldig geformuleerd. Marjolijn van den Berg, theaterschrijfster, redigeerde mijn monoloog om mijn woorden kracht bij te zetten en het stuk voor publiek en professionals voor Verlaat Verdriet aantrekkelijk te maken. De titel Closure (wat letterlijk betekent: een gevoel van resolutie of conclusie aan het eind van een artistiek werk) heb ik misschien wel onbewust gekozen. Dat het inderdaad de absolute afsluiting zou worden kon ik niet bevroeden, toen niet. Ik ontdekte, dat – nu het zo ver is om er mee naar buiten te willen gaan – het eigenlijk heel ver van me af staat! Het is verwerkt. Het heeft de plaats gekregen die het verdient, de inspanningen waardig. Het is een document geworden.
    Ik voel het nu zo, alsof de wond niet meer kan worden opengemaakt. Er heeft een heling plaats gevonden, door te schrijven. De woorden vol van emotie, gevoel, het diepe voelen: het is er niet meer. Ingeruild voor plannen, ideeën. Bruisend van zin om van alles te ondernemen. Levendig, optimistisch, dat zware, dat gedragene, heb ik achter me gelaten.
    Ik ben VRIJ!!!.

     

  • | | | | | |

    Verlaat Verdriet-lotgenotengroep in Apeldoorn

    DoorTitia Liese

    ‘Ik ben nog altijd blij dat ik toen heb meegedaan’

    ‘Regelmatig kom ik deelnemers tegen van de vorige lotgenotengroepen. En steeds opnieuw vertellen ze het aan me: ‘Ik ben nog altijd blij dat ik toen heb meegedaan met de groep. Het heeft me zo geholpen’ vertelt Rieteke als ik haar spreek om het initiatief van de lezing en het aanbod van de lotgenotengroep in Apeldoorn aan elkaar te verbinden.

    Nieuwe lotgenotengroep

    Komende herfst wordt je, als Verlaat Verdriet-er, de mogelijkheid geboden deel te nemen aan een nieuwe Verlaat Verdriet-lotgenotengroep in Apeldoorn.

    Je verhaal delen

    Je verhaal kunnen delen: het is zo belangrijk voor Verlaat Verdriet-ers. Terwijl er zo weinig ruimte – en zo weinig begrip – is voor de ervaring van het vroege verlies van je ouder(s) en de gevolgen die dit verlies voor je verdere leven heeft gehad. Andere mensen begrijpen het niet, terwijl je zo graag begrepen wilt worden. De lotgenotengroep in Apeldoorn biedt je de veiligheid – en de ruimte – om je verhaal te delen, biedt je herkenning en erkenning.

    Warm bad

    Je verhaal kunnen delen wordt door Verlaat Verdriet-ers altijd weer ervaren als een warm bad. Je wordt met een half woord begrepen. Er valt een last van je schouders. Je kunt weer verder!

    Ervaren begeleiders

    De groep wordt georganiseerd – en geleid – door Grietje, Rieteke en Willemien. Zij zijn enige jaren geleden speciaal getraind door Titia Liese en Jetty de Vreede om Verlaat Verdriet-lotgenotengroepen te leiden.

    Meer weten?

    De presentatie van deze nieuwe lotgenotengroep vindt plaats tijdens de lezing van Titia Liese op donderdag 17 september a.s. : Verlaat Verdriet, wegen naar herstel.  Wil je meer weten over de mogelijkheden die deze groep je biedt? Kom dan naar de lezing van 17 september 2015 in De Stolp in Apeldoorn.