• | | | | | | | | | | |

    Gids naar de vormgeefster

    DoorTitia Liese

    Vandaag, 15 december 2014, is het zover: het manuscript van de Gids voor verlate rouw na jong ouderverlies gaat naar de vormgeefster.

    Geboorte van de Gids voor verlate rouw

    Eind september j.l. viel het plan een Gids te schrijven plotseling uit de lucht. Ineens was het zover: het idee en vervolgens de uitwerking van het idee.
    De maanden oktober en november 2014 hebben in het teken gestaan van schrijven, controleren, weghalen, aanvullen. Laten lezen door meelezers.

    Hun reacties maakten me blij.

    ‘Geeft de problematiek helder weer, zonder poespas en vertelt ook nog dat het niet hopeloos is.’

    ‘Er ging een wereld voor me open.’

    ‘Zo logisch allemaal.’

    ‘Wat was het heerlijk om het te lezen, zo herkenbaar.’

    ‘Zeer duidelijk, consequent en zeer de moeite waard.’

    ‘Helend en versterkend.’

    ‘Dicht bij de mensen.’

    ‘Echt mooi.’

    Nogmaals controleren. Afspreken met mezelf dat ik ‘er niet meer aan mocht komen’. Iedere afspraak met mezelf verbroken. Er toch weer steeds een beetje aan veranderen. Dit moet er nog in. Dat moet er nog in. Iedere nieuwe verandering een risico op een nieuwe fout. Het niet kunnen laten. Steeds weer. Nog iets. Nog een kleine verandering hier. Nog een kleine verandering daar. Een kleine aanvulling hier. Een kleine aanvulling daar.
    Naar de fotograaf voor een foto op de omslag. Tekst schrijven voor de achterzijde van de Gids.

    Gids voor verlate rouw na jong ouderverlies is een leidraad bij het onderkennen, het herkennen en het erkennen van VERLAAT VERDRIET. Bestemd voor ieder die wordt geraakt door de levenslange invloed van het vroege verlies van een ouder.

    Leeg nest

    Over een paar uur is het zover. Dan gaat de tekst weg. Niet meer strepen. Niet meer aanvullen. Niet meer veranderen.
    Voelt een beetje raar. Een beetje als ‘een leeg nest’. Ook al moet er nog wel het een en ander gebeuren als het manuscript terugkomt van de vormgeefster, voordat alles naar de drukker kan.

    Twintig jaar Verlaat Verdriet-werk

    In de eerste helft van januari 2015 zal, naar verwachting, het boek helemaal klaar zijn. Dat is dan meteen het feestje van mijn twintig jarig Verlaat Verdriet-werk.

  • | | | | | | | |

    Mijn moeder was niet gek

    DoorTitia Liese

    Van diverse kanten kreeg ik de tip in verband met de NPO-televisie uitzending De Wandeling van zaterdag 6 december 2014. Ik geef de tip graag aan je door.

    Dagboeken

    20 jaar lang verhuist journaliste Mirjam van Biemen (39) de dagboeken van haar overleden moeder met zich mee, zonder er ooit een blik in te durven werpen. Nu ze zelf de leeftijd heeft bereikt, waarop haar moeder zelfmoord pleegde, besluit ze een persoonlijke zoektocht naar haar moeder te beginnen. “Wie was ze, wat hield haar bezig en was ze slachtoffer van het huisvrouwensyndroom?”

    Huisvrouwensyndroom

    Een syndroom uit de jaren ’70 waarbij vrouwen ernstig leden onder hun saaie en weinig uitdagende huisvrouwenbestaan, waarbij ze zich nutteloos, eenzaam en onzeker voelden en vaak ook depressief werden.
    “Hoe kwam mijn moeder als gefrustreerde huisvrouw in een negatieve spiraal terecht?” Mirjam duikt in de zielenroerselen van haar moeder Rieneke, die in 1983 overleed in een inrichting in Wassenaar.

    Mama wil weg

    In de radiodocumentaire ‘Mama wil weg’, die op 14 december 2014 op NPO Radio 1 wordt uitgezonden, schetst Mirjam met interviews met familieleden, vrienden en oude buren het beeld van een moeder die helemaal niet gek was maar juist heel bijzonder.
    In haar oude dagboeken en koffers ontdekt ze de diepste wens van haar moeder die zij nooit heeft bereikt, maar haar dochter onbewust wel.

    De Wandeling

    Arie Boomsma wandelt met Mirjam van Biemen in Westduinpark in Den Haag.

    Tip

    Voor het maken van een herinneringsboek / herinneringsdocument kun je de concept-herinneringsboeken Herinneringsboek Moeder / Herinneringsboek Vader downloaden. Deze E-herinneringsboeken geven je structuur bij het maken van een herinneringsdocument.

  • | | | | | | | |

    Lezing in Apeldoorn

    DoorTitia Liese

    Verlaat Verdriet, verwerken en helen

    Vooraankondiging Verlaat Verdriet- lezing in Apeldoorn op woensdagavond 4 februari 2015.

    Inleider

    Titia Liese

    Op het programma staan de volgende thema’s

    • Introductie Inleider
    • Onomkeerbaar verlies als jeugdervaring
      • Jong ouderverlies
    • Kenmerkende patronen bij Verlaat Verdriet
    • Verbinden, hechten, losmaken, loslaten
      • Ruptuur
      • Ontwikkelingsdiscrepantie
    • Overlevingspatronen
      • BOS-patronen
        • Beschermingsmechanismen
        • Overlevingspatronen
        • Schaduwpatronen
    • Veranderkracht: van overleven naar leven

    Bijzonderheid bij deze lezing

    Mogelijk gaat er naar aanleiding van deze lezing een nieuwe Verlaat Verdriet-lotgenotengroep in Apeldoorn van start. Meer informatie over deze mogelijkheid zodra er meer bekend is.

    Voor wie

    Deze lezing is bedoeld voor Verlaat Verdriet-ers, hulpverleners en ieder die op een of andere wijze geïnteresseerd is in de gevolgen van jong ouderverlies in de volwassenheid.

    Waar

    Apeldoorn

    Wanneer

    Binnenkort bekend

    Kosten

    € 10,- per persoon

    Aanmelden

    In verband met de beschikbare ruimte is het raadzaam je tevoren voor deze lezing aan te melden. Stuur een mail met je aanmelding naar lezinginapeldoorn@verlaatverdriet.nu

  • | | | |

    Mijn nieuwe mama

    DoorTitia Liese

    Mirjam tipte mij in verband met een uitzending van Max op 24 november 2014.

    Ik kwam dit onderdeel gisteren tegen bij omroep Max en vond dat nog wel interessant. Misschien jij ook? Het begint bij 31 minuten.

    https://www.npo.nl/tijd-voor-max-hallo-nederland/24-11-2014/POW_00918810

    MIJN NIEUWE MAMA

    Wat betekent het om een wees- of adoptiekind op te voeden?
    Moeders Josje Kershaw en Miranda van Heesch vertellen in hun boek ‘Mijn nieuwe mama’ openhartig over wat het betekent om een wees- of adoptiekind op te voeden.
    Over bijna-depressies, over huizen vol weerbarstigheid, over niet-begrijpende reacties, over hulpverleners die de plank mis slaan, over vooroordelen én over hoe het uiteindelijk toch is gelukt om de vrede in huis te brengen.