• | | |

    Dood & verlies

    DoorTitia Liese

    Een week of twee geleden schreef ik in de Nieuwsbrief ik het volgende: …………… een realisatie die ik in mijn hele lijf kon voelen. Ineens voelde ik het verschil. De dood van mijn moeder gaat over mijn moeder. Het verlies van mijn moeder gaat over mij. De dood van een ouder gaat over de ouder. Het verlies van de ouder gaat over de Verlaat Verdriet-er.

    Voor sommige mensen een wat verbazingwekkende mededeling merkte ik: twintig jaar Verlaat Verdriet-werk en dan doe je zo’n, toch niet echt wereldschokkende, ontdekking? En daar schrijf je dan ook nog over in je Nieuwsbrief?

    In het afgelopen jaar merkte ik steeds vaker op dat ik ‘het verlies van je ouder’ en ‘het vroege verlies van je ouder(s)’ was gaan denken en schrijven, in plaats van ‘de vroege dood van je ouder(s)’ of ‘het vroege overlijden van je ouder(s)’. Ik merkte het op, steeds weer, maar stond eigenlijk niet genoeg stil bij de werkelijke betekenis van die verandering.

    Dat gebeurde dus vlak voor het schrijven van de nieuwsbrief, toen ineens was die realisatie er wel.
    En zie: vervolgens overkwam me gisteravond nog een nieuwe realisatie: dit inzicht De dood van mijn moeder gaat over mijn moeder. Het verlies van mijn moeder gaat over mij ging niet van mijn hoofd naar mijn lijf, maar kwam uit mijn lijf en ging naar mijn hoofd.

    Twee weken geleden ben ik begonnen aan een trauma-therapie. Na 20 jaar Verlaat Verdriet-werk was het tijd geworden ook tijd & aandacht aan mijzelf te besteden, met name aan mijn lijf.
    Aan het einde van de eerste sessie zei de therapeute tegen me: Je lijf heeft veel mogelijkheden om je te beschermen, maar jouw lijf kent er maar twee: 1. overleven en 2. naar binnen schieten & de verbinding verbreken.

    Daarover later in een nieuwe blog.

     

     

     

  • | | | | | | | | | | |

    Bibliotherapie: Zonder Ouders

    DoorTitia Liese

    Gisteren, tijdens de Terugkomdag van de workshop Dubbel Ouderverlies, kreeg ik een boek cadeau van één van de deelnemers: Zonder Ouders, geschreven door Judith van der Stelt.

    Van der Stelt, J.
    Zonder Ouders
    ISBN: 97890-8570-637-3
    Uitgegeven in 2010

    Vijf portretten van mensen die tussen 1922 en 1952 in het Elisabeth Gasthuis (Weeshuis, van 1555 tot 1952) in Culemborg hebben gewoond.

    Citaten

    Uit twee van de portretten:
    Arie Pothuizen, geboren in 1920, woonde van 1923-1939 in het weeshuis.
    Drie jaar toen zijn moeder overleed, 3,5 jaar toen zijn vader overleed.

    Over mijn ouders heb ik nooit meer iets gehoord. Nu denk ik nog wel ‘ns: ik had het aan m’n tánte moeten vragen. Hoe was moeder? Maar ja, dat deed je niet. Je praatte sowieso veel minder vroeger. Ik weet dus niets over mijn moeder, maar ze staat wel naast m’n bed. Ziet u wel? Toen mijn zus voelde dat haar einde naderde, zei ze: moeder moet nu maar bij jou staan, Arie. Door die foto is ze toch een beetje bij me. Het klinkt misschien gek, maar ik vind het een mooie vrouw. Ik zeg altijd: als moeder geleefd had, dan had ik haar op handen gedragen.

    Corrie Pop-van Beurden, geboren in 1925, woonde van 1934-1942 in het weeshuis. Zeven jaar toen haar moeder overleed, 8 jaar toen haar vader overleed.

    Uiteindelijk is het voor ons allemaal een slag geweest dat ons gezin zo uit elkaar is gevallen. Mijn oudste broer zei op zijn sterfbed dat het het ergste was wat hem ooit was overkomen, terwijl hij toch al het overlijden van zijn zoon had meegemaakt en twee vrouwen was verloren. Misschien ligt het aan de leeftijd waarop je zo’n drama meemaakt, dat kan ook. Van mijn jongste broer vonden we na zijn overlijden een brief waarin stond dat hij nooit had willen trouwen en kinderen krijgen, omdat hij geen enkel ander kind aan wilde doen wat hem zelf op zijn veertiende was overkomen. Misschien is dat de reden waarom ik mijn kroost nog altijd graag bij me heb. Dat wilde ik vroeger, en dat wil ik nog steeds. 

     

     

  • | | | | | | | |

    Extra datum basisworkshop Verlaat Verdriet

    DoorTitia Liese

     

     

     

     

    Ik mag verdrietig zijn

    Arm
    Heel even
    Om me heen
    Ik mag verdrietig zijn
    Traan

    Extra datum basisworkshop Verlaat Verdriet

    Op 13, 14 en 15 november 2014 vindt een extra basisworkshop Verlaat Verdriet plaats.
    Deze workshop is volgeboekt.

    Basisworkshop Verlaat Verdriet

    Het volgen van de basisworkshop Verlaat Verdriet biedt je de gelegenheid gedurende 2,5 dag intensief aandacht te besteden aan het vroege verlies van je ouder, te delen met ervaringsgenoten en te leren van de theoretische onderbouwing van Verlaat Verdriet en verlate rouw die Titia Liese in de workshop biedt.
    In de tijd tussen de workshop en de Terugkomdag geef je uitvoering aan voornemens die je tijdens de workshop formuleert en die passen bij jou, bij jouw specifieke situatie, bij jouw wensen en bij jouw mogelijkheden.

    Lees meer

    Lees meer over de basisworkshop Verlaat Verdriet

    Contact

    Neem contact op met Titia Liese via het Contactformulier of telefonisch 0341- 260 289.

    Deelnemers aan het woord

    “Ik kan eindelijk naar de foto van mijn vader kijken.”
    “Ik heb zoveel gehuild, en het heeft me zo opgelucht.”
    “Wat een herkenning, en wat een erkenning voor het verdriet om mijn moeder.”
    “Ik ben er nog niet, maar ik weet nu dat ik op de goede weg ben.”
    “Mij heeft  de workshop weer een hele stap verder geholpen en ik gun dit veel meer mensen die worstelen met Verlaat Verdriet.“

  • | | | | | | | | | | |

    Kleine verlate rouw-gids

    DoorTitia Liese

    Samenwerken: inspireren, bemoedigen en stimuleren

    Al zo’n 20 jaar werken we samen: Marijke Serné – ritueelbegeleider van het aller-, allereerste uur – en ik.
    We hebben in die 20 jaar oneindig veel van elkaar geleerd. We hebben elkaar geïnspireerd, bemoedigd en gestimuleerd. We hebben samen diverse projecten opgezet, waaronder bijvoorbeeld de bijzondere biografische cursus Maak de reis van je leven, die we jaren achtereen op Terschelling hebben gegeven.
    Een paar jaar geleden is Marijke met pensioen gegaan. Ze stopte haar werkzame leven grotendeels, maar onze Verlaat Verdriet-samenwerking bleef – gelukkig – in stand.

    Enige tijd geleden is Marijke geconfronteerd met het feit dat – naar alle waarschijnlijkheid – ook haar het slopende proces van Alzheimer heeft getroffen.
    Ondanks dat feit werken we nog steeds met heel veel plezier samen en inspireren we elkaar. Als het op werk aankomt is Marijke nog steeds volledig aanwezig!

    Kleine verlate rouw-gids

    Zo ook het afgelopen weekend.
    Een weekend waarin we, als vaker, samen aan het werk zijn.
    Oude plannen onder de loep nemen.
    Nieuwe plannen maken.
    Ineens krijgt een bij mij al enige tijd sluimerend idee vorm.
    Wordt een vorm een plan.
    Wordt een plan een uitgeef plan: een kleine gids voor verlate rouw.

    ISBN aanvragen.
    Deze week naar Terschelling om te schrijven.
    Dan redigeren.
    Dan naar de vormgever.
    Dan naar de drukker.
    En tenslotte: een kleine gids die mogelijk ook zijn weg vindt naar jou.