• | |

    Herinneringsboek Moeder, Herinneringsboek Vader

    DoorTitia Liese

    Naar aanleiding van de blog van gisteren maak ik Verlaat Verdriet-ers graag attent op het bestaan van Herinneringsboek Moeder en Herinneringsboek Vader.
    Gisteren (2 april 2018) schreef ik namelijk de blog over Zoeken naar mijn moeders moeder die verdween in het verzet. Het boek van Yoeke Nagel over de levenslange zoektocht van haar moeder, die als 13-jarige in 1944 haar moeder verloor.

    Levenslange zoektocht

    In haar boek maakt Yoeke een van de grote  Verlaat Verdriet-thema’s zichtbaar: de levenslange zoektocht na het vroege verlies van een ouder.
    Wie was je?
    Wat gebeurde er?
    Wat betekende ik voor jou?
    Wat betekende het verlies voor mij?
    Wat heeft het verlies betekend voor mijn leven?

    Zoeken

    In mijn Verlaat Verdriet-werk neem ik altijd de tijd om Verlaat Verdriet-ers te laten zien hoe helend het werkt je ouder een zichtbare plaats in je leven van nu te geven. Je weer te verbinden met de ouder die heeft geleefd. In plaats van – zoals die verbinding zich vaak voordoet – met de ouder die dood is. In plaats van verbonden te zijn met de schaduw van de dood je (weer) voluit te verbinden met het leven.

    Herinneringsboeken

    Naar aanleiding van de genoemde blog van gisteren wil ik je nog eens wijzen op het bestaan van Herinneringsboek Moeder en Herinneringsboek Vader. Twee formats die we – speciaal voor Verlaat Verdriet-ers – hebben ontwikkeld.

    Met het Herinneringsboek onder je arm kun je, als het ware, als een journalist te werk gaan. Op zoek naar feiten. Naar herinneringen. Naar achtergronden. Je ouder plaatsen in de context van haar/zijn familie. In de context van haar/zijn tijd. Feiten van verzinsels onderscheiden.
    Je onderzoekt je eigen herinneringen. Kloppen ze? Zijn ze van jezelf? Heb je ze van horen zeggen? Heeft de tijd je herinneringen vervormd? Of misschien zelfs wel vervormd?

    Vinden

    Als je werkelijk op zoek gaat, vind je altijd meer dan je tevoren dacht.
    De negatieve ‘dingen’ die je mogelijk over je ouder te horen krijgt helpen je je ouder vanuit je volwassen perspectief – als gelijkwaardige – te beschouwen.
    De positieve ‘dingen’ zijn een warm bad. Een welkome aanvulling op je gevoel van eigenwaarde dat mogelijk, net als bij veel andere Verlaat Verdriet-ers, een beetje wankel is.
    Kom in begeweging.
    Ga op zoek.

    Laat het Herinneringsboek je gids zijn.

    Gratis downloaden

    Je kunt de Herinneringsboeken gratis downloaden van deze site.

    Tips

    Wil je meer weten over de gevolgen van jong ouderverlis op de langere termijn?
    Lees Gids voor Verlaat Verdriet – wegen naar herstel.

    Heb je behoefte aan meer structuur in je verlate rouwproces?
    Gebuik het Verlaat Verdriet (Ver)Werkboek.

  • | |

    Een deken van liefde en vriendschap

    DoorTitia Liese

    Deken van liefde en vriendschap
    Graag wil ik het verhaal met je delen over de deken van liefde en vriendschap die Albertine Richaerts heeft gemaakt.  

    De magische leeftijd
    De magische leeftijd – als Verlaat Verdriet-er heb je er vast ervaring mee. De leeftijd die in je ziel gegrift lijkt te staan. De leeftijd die je ouder had toe zij/hij overleed. Voor bijna alle Verlaat verdriet-ers met wie ik heb gewerkt is die magische leeftijd een thema. ‘Als ik die leeftijd maar haal’.  

    Albertine Richaerts
    Voor Albertine Richaerts was 2017 het jaar waarin ze ouder werd dan haar moeder is geworden. Een gedenkwaardig jaar voor haar, waar ze bij stil heeft gestaan. Dat ze heeft gevierd. Zo maakte Albertine een lang gekoesterde wens waar. Ze maakte een tocht door de woestijn. (de moeite waard om even een kijkje te nemen op de website van Angie, de Nederlandse vrouw die daar leeft en werkt en woestijntochten organiseert http://www.feel-the-desert.com/ ).

    Deken van liefde en vriendschap
    Maar Albertine deed ook nog heel iets anders. Ze maakte een deken van liefde en vriendschap. Gisteren stuurde Albertine me een foto van deze deken. Hij is af! Ik vroeg Albertine of ik deze prachtige vorm van verwerken ter inspiratie door mocht geven via mijn blog. Natuurlijk gaf Albertine daar haar toestemming voor. Bij deze dus!

    Verwerken
    Albertine nodigde voor een gezamenlijke dag de vrouwen uit die in haar leven van groot belang zijn geweest – en zijn. Aan deze vrouwen vroeg ze een lapje mee te nemen met het doel van de meegebrachte lapjes een warme deken van liefde en vriendschap te maken. Een prachtige, uitvoerbare vorm van – letterlijk – verwerken.

    Dag van liefde en vriendschap
    Zo kwamen in de afgelopen nazomer de vrouwen die bijzondere betekenis hebben voor Albertine bijeen voor een prachtige dag vol van warmte en liefde. En met de door Albertine gevraagde lapjes.

    Deken
    In de afgelopen wintermaanden verwerkte Albertine deze lapjes tot de prachtige, warme deken van liefde en vriendschap die je hierboven op de foto ziet. Een prachtig ritueel van verwerken dat mogelijk ook jou inspireert.

     

  • |

    De levenslange invloed van de ontbrekende ouder

    DoorTitia Liese

    De levenslange invloed van de ontbrekende ouder

    Clichés: ze zijn met veel. Ook in de wereld van de rouw. Mogelijk juist vooral in de wereld van de rouw.
    Clichés kunnen een zekere waarheid bevatten. Maar meestal verbergen ze een wereld van gevoelens. Gevoelens van ontbrekende liefde. Van verdriet. Van angst. Van boosheid. Van wanhoop. Van leegte. Van verloren strijd. Van eenzaamheid.
    Een wereld die we niet mogen zien. Want we moeten flink zijn en sterk. We moeten bewijzen dat we over veerkracht beschikken. We moeten door. Verder.
    Hoe zit dat met de ontbrekende ouder?

    Diploma

    ‘Je miste je ouder bij je diploma-uitreiking’ is zo’n cliché dat wat mij betreft altijd een leeg cliché is geweest. Een herkenbaar cliché, dat gewoonlijk wel binnenkomt. Ook bij niet Verlaat Verdriet-ers. Want ja: ook niet Verlaat Verdriet-ers kunnen zich voorstellen dat je je ouder miste bij je diploma-uitreiking (en bij je huwelijk, en bij het krijgen van een kind).
    Feitelijk klopt het cliché. Je overleden ouder ontbrak bij de uitreiking van je einddiploma. Maar de wereld van gevoelens achter deze cliché: daar gaat het eigenlijk om.

    De ontbrekende ouder

    Waar het in de ervaren werkelijkheid na jong ouderverlies namelijk om draait is om de ouder die ontbrak op momenten dat je nieuwe stappen moest gaan zetten in je nog jonge leven.
    Je eerste dag naar (een nieuwe) school.
    Je plekje veroveren op je nieuwe school.
    Nieuwe vriendjes en vriendinnetjes maken.
    Een nieuwe juf of een nieuwe meester, een nieuwe leraar of een nieuwe lerares van wie je nog maar af moest wachten wat die voor je zou gaan betekenen.
    Je nieuwe en onbekende lesstof eigen maken.
    Een vervolgschool waar niemand wist van het overlijden van je moeder/je vader.

    Waar het in de ervaren werkelijkheid van Verlaat Verdriet-ers over gaat is over de ouder die er had moeten zijn om je te helpen moeilijkheden te overwinnen. Teleurstellingen te overwinnen. Je eigen weg te leren gaan.
    Die jou raad had moeten geven bij ruzies met vriendjes en vriendinnetjes.
    Met wie je nieuwe kleren kon gaan kopen. (Of misschien juist niet.)
    Die erbij had moeten zijn toen jij je verkeersdiploma haalde. Je zwemdiploma.
    Die erbij had moeten zijn toen jij een sportprestatie leverde. Ook al was je helemaal niet goed in sport.
    De ouder die had moeten zien hoe ongelukkig jij je voelde. Hoe onzeker.

    De altijd aanwezige afwezigheid

    Natuurlijk zou het geweldig zijn geweest als je ouder aanwezig had kunnen zijn op de dag dat je je einddiploma uitgereikt kreeg (Of afstudeerde. Of trouwde. Of je pas ontdekte zwangerschap wilde delen. Of je ouder grootouder maakte op de dag dat jij je eerste kind kreeg).
    De kers op de taart zou dat zijn geweest. (De taart trouwens die je zelf, zonder advies en hulp van je ouder en ondanks het gemis, zo goed en zo kwaad als dat ging in elkaar had geknutseld.)

    De verborgen inhoud van het cliché van de ontbrekende ouder bij je diploma-uitreiking gaat over de wereld van de leegte na het vroege verlies van je ouder. Dat is waar jong ouderverlies en Verlaat Verdriet in de werkelijkheid over gaan: de altijd aanwezige afwezigheid van de ouder die te vroeg overleed. De ontbrekende ouder.
    De ouder die jou tot hulp en steun had moeten zijn bij het ontwikkelen van je zelfvertrouwen. Van je zelfrespect.
    De trotse moeder/de trotse vader die haar/zijn bijdrage had moeten leveren aan de ontwikkeling van je gevoel van eigenwaarde.

    Dat is voor een kind op weg naar volwassenheid de inhoud van de altijd aanwezige afwezigheid van een overleden moeder/een overleden vader.
    Dat is de betekenis van de levenslange invloed van de ontbrekende ouder.

  • | |

    Doorgeeffuik

    DoorTitia Liese

    De doorgeeffuik

    ‘Als ik iets afmaak ga ik dood.’
    Dit antwoord kreeg Joke kort geleden van haar nichtje Mirjam. Joke (50+) is een dochter van een moeder (80+) die als kind in oorlogstijd haar moeder verloor.

    Verlies van moeder

    Mirjam (25+) verloor haar moeder op haar 16e na een langdurig ziekbed.
    Op een dag realiseerde Joke zich dat haar nichtje steeds opnieuw aan iets begon. Maar dat ze, waar ze ook aan begon, nooit iets afmaakte.
    Studie begonnen. Afgebroken.
    Relatie begonnen. Afgebroken.
    Nieuwe studie begonnen. Afgebroken.
    Nieuwe relatie begonnen. Afgebroken.
    Enzovoort. Enzovoort.
    Een vicieuze cirkel.

    Vraag en antwoord

    Op haar vraag aan Mirjam: ‘Wat gebeurt er toch steeds met je? Waarom breek je steeds af waar je aan bent begonnen?’ kreeg Joke als antwoord van Mirjam: ‘Als ik iets afmaak ga ik dood.’

    Levensbedreigend ziek

    De moeder van Mirjam was jarenlang levensbedreigend ziek. Steeds weer was haar moeder bezig iets af te maken om afscheid van het leven te kunnen nemen.
    In een neerwaartse spiraal steeds dichter bij de dood. Tot de dood uiteindelijk daar was toen Mirjam 16 was, en haar moeder overleed.

    Dochter-zonder-moeder

    Joke, zelf dochter van een moeder-zonder-moeder, weet het een en ander van Verlaat Verdriet-patronen. En van de doorgeeffuik. Haar eigen moeder heeft (nog altijd) moeite met het onderkennen, laat staan het erkennen, van de patronen die ze heeft doorgegeven aan haar dochters.
    ‘Ik heb het verwerkt.’ zegt deze ruim 80-jarige moeder. ‘Dus ik heb niets doorgegeven.’ Haar dochter Joke weet beter. Bijvoorbeeld als het over angst(en) gaat.

    Doorgeeffuik

    Hoe zal het gaan met Mirjam?
    Met deze jonge vrouw die nooit iets af kan maken?
    Wat zal zij door gaan geven aan haar (toekomstige) kinderen als zij niet haar eigen angsten, haar eigen relatie tot de dood, het van dichtbij meegemaakte verval van krachten bij haar moeder, het verlies van haar moeder door de dood onder ogen gaat zien?
    De thema’s die ze daarin tegenkomt betekenis te geven als volwassen vrouw?
    Haar kind-angsten in het licht te zetten en ze te overwinnen?

    ‘Als ik iets afmaak ga ik dood’.
    De vrouw die nooit iets af kan maken uit angst voor haar eigen dood gun ik met heel mijn hart dat ze in begeweging komt.
    Dat ze haar angsten iets af te maken uit angst voor de dood overwint.
    Dat ze haar eigen leven kan gaan leven.
    Dat ze haar eigen weg zal kunnen gaan.
    Dat deze dochter-zonder-moeder, gesteund door de huidige kennis van de gevolgen van jong ouderverlies op de langere termijn, de moed op gaat brengen haar eigen (toekomstige) kinderen de doorgeeffuik te besparen.