• | | | | | | | | | | | | | | | |

    Symposium ZEER

    DoorTitia Liese

    Datum symposium ZEER verzet naar zaterdag 13 mei 2017!

    We hebben meer tijd nodig om de organisatie van symposium ZEER en het verschijnen van glossy ZEER financieel goed en verantwoord rond te krijgen.
    Het kostte ons allemaal de nodige moeite om aan uitstel te wennen. De eerste aanmeldingen voor de oorspronkelijke datum zijn al binnen!
    Maar per slot weten we allemaal: zowel het symposium als de glossy kunnen er alleen maar bij winnen!

    Website ZEER

    Website ZEER is in de maak!
    Dat verheugt ons zeer. We kijken er naar uit!
    Zodra de website er is kan de officiële aanmelding voor het symposium van start gaan.
    We houden je op de hoogte!

    Fondswerving

    Ondanks het feit dat alle medewerkers, zowel aan het symposium als aan de glossy, onbetaalde vrijwilligers zijn is er uiteraard sprake van een kostenplaatje. Een kostenplaatje dat gedekt moet worden.
    De extra tijd die we nu hebben gecreëerd moeten we onder meer besteden aan fondswerving om het hele project kostenneutraal te kunnen laten verlopen.

    Vrijwilligers

    Is fondsenwerving jouw ding?
    Wil je jouw bijdrage leveren aan de organisatie van het symposium en het uitbrengen van de glossy?
    Meld je bij ons aan info@verlaatverdriet.nu
    Weet dat je van harte welkom bent!

  • | | | | | | | | | |

    Ik hoor er niet bij

    DoorTitia Liese

    Anoniem, 1627

     

     

     

     

     

     

    Onlangs sprak ik een jonge vrouw.
    Dit is het verhaal dat ze me vertelde:

    ‘Mijn moeder verloor als baby haar moeder.
    Ze was het eerste en enige kind van haar moeder.
    Haar vader – mijn opa dus – hertrouwde al snel.
    Er kwamen nieuwe kinderen.
    Een nieuw, groot gezin.
    Mijn moeder als oudste kind in het nieuwe gezin.
    Een heel gewoon gezin.

    Toen mijn opa en oma vijftig jaar getrouwd waren, liet mijn moeder – altijd degene die overal voor zorgt – bij de fotograaf een mooie foto maken.
    Opa en oma, en alle kinderen.

    ‘Maar mama, jij staat er niet op’, riep ik verbaasd toen ik de foto zag.
    ‘Ik hoor er ook niet bij’ antwoordde mijn moeder, zonder een seconde te aarzelen.’

  • | | | | | | | | | | | |

    Verloren in het kraambed

    DoorTitia Liese

     

     

     

     

     

     

    Stel: je bent het jongste kind van zes.
    Stel: je verloor je moeder in het kraambed.
    Stel: je moeder overleed onmiddellijk na jouw geboorte.
    Stel: je komt als baby thuis. In een huis waar je vijf broertjes en zusjes hun moeder hebben verloren. En je vader zijn vrouw.
    Stel: niemand zegt het ooit, maar toch voel jij dagelijks de zwaarte van de onuitgesproken beschuldiging: jij bent de moordenaar van mijn moeder.

    Stel: je bent het eerste kind van je moeder en je vader en het enige kind van je moeder.
    Stel: je moeder overleed in het kraambed.
    Stel: je moeder overleed onmiddellijk na jouw geboorte.
    Stel: je groeide op in het liefdevolle gezin van de zus van je moeder.
    Stel: je hebt regelmatig contact met je vader.
    Stel: op een dag laat je vader zich ontvallen: ‘Het zou beter zijn geweest als jij niet was geboren.’

    Jij was zo jong

    Dan is het toch niet te hebben, als ‘de buitenwereld’ bij heel jong ouderverlies zegt (of erger nog: denkt):
    ‘Ach, jij was zo jong. Je hebt je moeder niet gekend.
    Dan kun je er ook geen last van hebben.’

  • | | | | | | |

    Licht maken

    DoorTitia Liese

     

     

     

     

     

     

    ‘Ik kan altijd zelf licht maken’ 
    Wintertijd.
    Ze hangen weer: de lichtjes.

    Lang geleden, in een tijd van langdurige depressie, besloot ik in de wintertijd een trosje lichtjes voor mijn raam te hangen.
    Ik zag in een najaar zo’n trosje kerstboomlichtjes hangen voor het raam van een vriendin van me. Het inspireerde me.
    ‘Zo kan je elke dag je eigen lichtje aansteken’     ging door me heen.
    Zo gedacht, zo gedaan.
    Ook ik hing een trosje kerstboomlichtjes voor m’n raam. E    lke dag dat het langdurig somber en donker was deed ik ze aan. Het verbond me elke keer weer met het gevoel: ‘Ik kan elke dag m’n eigen licht maken’. 

    Licht maken

    Elk jaar, als de wintertijd ingaat, hang ik de lichtjes op.
    Elk jaar hangen ze tot de zomertijd weer ingaat.
    Op dagen van regen, somberheid en donkerte maak ik licht.
    ‘Ik kan altijd een lichtje voor mezelf maken’.

    Ritueel

    Een simpel ritueel.
    Het werkt.
    Echt.
    (En wat ook werkt, is het gevoel dat de mensen die gedurende de wintertijd langs mijn huis komen mogelijk ook denken: Hé, kijk! Je kunt altijd een lichtje voor jezelf maken.
    Licht doorgeven: ook mooi!).