• | | | | | | | | | |

    ZEER nieuwe site

    DoorTitia Liese

     

     

     

     

     

     

    Mede namens Carin, Maria en Mary van Platform ZEER stel ik je met veel plezier S. voor.
    S. heeft het bouwen van de ZEER-site op zich genomen – en is daar inmiddels al een heel eind mee gevorderd. Ik nodig je daarom graag uit alvast een kijkje te nemen op www.zeer.nu  Er moet nog wel het nodige gebeuren aan de site, maar de basis is er. Maak de groei van deze site mee!
    S.: dank je voor je inspanningen.
    Voor de klus die je tot nu toe hebt gedaan.
    Voor de klus die er in de toekomst ligt.
    We hopen dat we op je kunnen blijven rekenen!

    ZEER

    ZEER – de website, het symposium, de glossy en de schrijfwedstrijd – is er voor ons allemaal. Is er voor ons en is er door ons: Verlaat Verdriet-ers.

    Wil jij bijdragen aan de site, bijvoorbeeld door jouw verlate rouw-verhaal te delen met ervaringsgenoten?
    Of wil je beeldmateriaal beschikbaar stellen dat voor jouw gevoel van toepassing is op Verlaat Verdriet  en/of verlate rouw?
    Of beschik je over links die voor Verlaat Verdriet-ers van belang kunnen zijn?
    Neem dan contact op info@zeer.nu

    Ideeën

    Heb je anderszins ideeën die een mooie bijdrage kunnen zijn aan de ZEER-site?
    Laat het weten. Van harte welkom!

    Werk-in-uitvoering

    S. veel succes bij je werk-in-uitvoering van de ZEER-site!

  • | | | | | | | | | | | |

    Schurende culturen

    DoorTitia Liese

     

     

     

     

     

     

     

    ‘Kinderen lijken meer op hun tijd dan op hun vader.’
    Lang geleden las ik ergens dit – Arabische – gezegde.
    Het is me altijd bijgebleven.
    Zeker nu, in deze tijd, waarin we zo met onze neus worden gedrukt op schurende – om niet te zeggen botsende – culturen.

    Zijn we ons eerder zo bewust geweest van de persoons-vormende invloed van tijd? Van cultuur?
    Zijn we als samenleving ooit eerder zo geconfronteerd met verschillen in normen? In waarden?
    Zijn we er ooit eerder als samenleving zo omvangrijk mee geconfronteerd hoe diep cultuur mensen vormt? Hoe vèrgaand?

    Cultuurbreuk

    Het moet zo’n vijfentwintig jaar geleden zijn, dat ik in De Volkskrant een interview las met René Hoksbergen. Een interview ter gelegenheid van het feit dat hij, Hoksbergen, de eerste – bijzonder – hoogleraar Adoptie was geworden aan de Universiteit in Utrecht.
    In dat interview vertelde hij, dat het vroege verlies van zijn moeder mee had gezorgd voor deze keuze. ‘Het verlies van mijn moeder was een diepe cultuurbreuk in mijn kinderleven’.
    Voor het eerst bracht voor mij iemand anders onder woorden wat ik zelf al zo lang voelde: het verlies van mijn moeder was een cultuurbreuk in mijn kinderleven.
    Wat in ons gezin gewoon, goed en vanzelfsprekend was in de tijd dat mijn moeder leefde, was na de komst van de tweede vrouw van mijn vader helemaal niet meer gewoon, goed en vanzelfsprekend.

    Je verliest zoveel meer

    Een kind dat een ouder verliest, verliest zoveel meer dan die ouder alleen.
    Je verliest ook veiligheid.
    Geborgenheid.
    Continuïteit.
    Vertrouwen.
    Je verliest ook zorg van je overleden ouder.
    Liefde.
    Aandacht.
    Onvoorwaardelijkheid.
    En je verliest de cultuur van je overleden ouder.

    Besef

    Mozaïek-gezinnen.
    Lappendeken-gezinnen.
    Patchwork-gezinnen.
    Bonus-mama’s.
    Bonus-papa’s.

    Hoeveel mooie woorden hebben we inmiddels bedacht voor samengestelde gezinnen?
    Voor stief-moeders?
    Voor stief-vaders?

    Hoeveel besef hebben we van de gevolgen die al dat verlies van veiligheid, van continuïteit, van vanzelfsprekendheid van normen en waarden heeft voor de vorming van het kind dat al deze grote, ingrijpende verliezen lijdt?
    Hoeveel therapeuten nemen dit gegeven mee in de begeleiding van Verlaat Verdriet-ers? Van volwassenen dus die in hun jeugd een ouder hebben verloren door overlijden?

    Wie staat er werkelijk stil bij de invloed van schurende culturen als het gaat om gezinnen, kinderen en het verlies van een ouder door de dood? (om maar niet te spreken over het verlies van beide ouders)?

  • | | | | | | | | | | | |

    Honderdvierenveertig

    DoorTitia Liese

     

     

     

     

    ‘Nou: zo’n twaalf jaar. Eens per maand’, antwoord ik op de vraag van een deelnemer aan de workshop van de afgelopen dagen.
    ‘Honderdvierenveertig dus’ reageert hij meteen.

    Of het er helemaal honderdvierenveertig zijn: ik betwijfel het enigszins. Er ging ook wel eens een maand voorbij zonder. Maar ook wel eens een maand met twee. Of drie.
    Uiteindelijk zal het toch aardig in de richting gaan van honderdvierenveertig.
    Een respectabel aantal, denk je dan toch. Tenminste: ik wel op het moment dat dat getal wordt uitgesproken.

    Openen

    Afgelopen dagen was het weer tijd voor een workshop. Drie deelnemers deze keer: Twee vrouwen en een man.
    Voor de (misschien bijna) honderdvierenveertigste keer een bijzondere en prachtige ervaring.
    De ruimte, de rust en de veiligheid die ontstaat als ervaringsgenoten hun ervaringen met elkaar kunnen delen.
    De opluchting als, al werkend, steeds duidelijker wordt hoe groot en omvangrijk de gevolgen zijn van jong ouder verlies. Ook op de langere termijn.
    De rust die de erkenning biedt. Ook – en eigenlijk zeker – als je als deelnemer aan de workshop al een lange ervaring hebt in de hulpverlening. Als er altijd gewerkt moet worden aan ‘van alles’, terwijl het vroege verlies van je ouder stelselmatig wordt genegeerd. Je je niet alleen niet gezien en gehoord voelt (wat op zich al pijnlijk genoeg is), maar er dus ook nooit ruimte is om te werken aan dat wat voor jou voelt als de oorzaak van de problemen waar je mee worstelt.
    De liefde die kan stromen als geopend kan worden wat zo lang afgesloten heeft gezeten.

    Toewijding en liefde

    Elke workshop opnieuw heeft z’n eigen dynamiek.
    Z’n eigen vorm.
    Z’n eigen kenmerken.
    Maar elke workshop opnieuw word ik diep geraakt door de toewijding en de liefde van de deelnemers.
    Altijd weer opnieuw is het bijzonder daarvan getuige te mogen zijn.

  • | | | | | | | | | | | |

    Monuta Charity Fund

    DoorTitia Liese

    Anderhalf jaar geleden staken we, vier enthousiaste vrouwen, de koppen bij elkaar. ‘Er moet een Verlaat Verdriet-symposium komen, en we gaan een thematische glossy uitbrengen’, besloten we.

    We zijn aan het werk gegaan.
    Maar: eigenlijk nemen we een onverantwoord financieel risico, zijn we ons bewust. Hoe krijgen we in ’s hemelsnaam onze initiatieven gefinancierd?

    Vrijwilligers

    Voor een heel belangrijk deel wordt ZEER gefinancierd door al het onbetaalde werk dat wordt verzet. Vrijwilligers werk dus. Door mensen die het allemaal belangrijk vinden Verlaat Verdriet en Verlaat Verdriet-ers een goede en zichtbare plek te geven. Onbetaald werk, van alle mensen die op hun manier een bijdrage leveren aan ZEER. Niet alleen de mensen die het voorbereidende werk voor het symposium en de glossy verzetten. Ook de workshopleiders werken allemaal van harte, onbetaald, mee.

    Deelnameprijs

    Voor een ander belangrijk deel (substantieel: onder meer de locatie zal betaald moeten worden!) zal de financiering moeten komen uit de deelname prijs. Zoveel is wel duidelijk.
    Om het rond te krijgen, moeten we een deelnemersprijs op € 90,- vaststellen.
    ‘Geen geld voor zo’n uniek en bijzonder symposium’, vinden sommige mensen. En dat is waar. In aanmerking genomen wat we die dag te bieden hebben is € 90,- geen geld.
    Toch zijn we ons er zeer van bewust dat voor heel veel mensen een deelnameprijs van € 90,- een grote, en voor sommige Verlaat Verdriet-ers onneembare, hobbel betekent.

    We gaan op zoek naar een sponsor en dienen onder meer een aanvraag voor sponsoring in bij het Monuta Charity Fund. Zodat we de prijs voor deelname kunnen verlagen van € 90,- naar € 75,-

    Prijsverlaging

    Vorige week hebben we het prachtige bericht gekregen dat het  Monuta Charity Fund ons het gevraagde bedrag heeft toegekend.
    We kunnen de prijs voor deelname verlagen van € 90,- naar € 75,-.

    Monuta Charity Fund

    Wij zijn er heel erg blij mee. Naar we hopen jullie ook.
    Met dank aan het Monuta Charity Fund!
    (Als dat geen foto wordt met Anita Witsier!)