• | | | |

    Vader en dochter: film van Michael Dudok de Wit

    DoorTitia Liese

    Vader en dochter fietsen samen door de polder.
    Boven aan de dijk nemen ze afscheid.
    Vader stapt in een boot en roeit naar de horizon.
    Het meisje blijft wachten tot hij terugkomt.

    De jaren verstrijken. Vader komt niet terug.
    Het leven van het meisje rolt als een film voorbij,
    tot ze een oude vrouw is geworden.

    Vader en dochter

    Animatiefilm van Michael Dudok de Wit waarmee hij in het jaar 2000 een Oscar won. Op een heel bijzondere manier laat Dudok de Wit de beelden zien van vader en dochter.
    De vader die vroeg verdween uit het leven van het kleine meisje. Het kleine meisje, alleen overgebleven. De opgroeiende vrouw. De volwassen vrouw – zelf moeder geworden – die steeds opnieuw teruggaat naar de plek van het verlies. De ontroerende manier waarop het kleine meisje als oude vrouw teruggaat naar het vroege verlies van haar vader. De heling die plaatsvindt als ze de weg terug helemaal heeft afgelegd. Teruggaan, om verder te kunnen zichtbaar en hoorbaar gemaakt in beeld en klank.

    Prentenboek

    In 2002 verscheen een selectie uit de filmbeelden voorzien van tekst in prentenboekvorm.

    Meer over Michael Dudok de Wit

    Michael Dudok de Wit 

    Vader en dochter

    Film Vader en dochter

    Prentenboek Vader en dochter 

    Teruggaan om verder te kunnen

    Teruggaan om verder te kunnen nodigt je uit kennis te maken met Verlaat Verdriet en verlate rouw. Te onderzoeken wat Verlaat Verdriet betekent voor jou. Wat teruggaan om verder te kunnen – verlate rouw – voor jou kan betekenen. Je hebt een leven te winnen!

    Kijken

    Boekpresentatie Teruggaan om verder te kunnen

    Bestellen

    Boek Teruggaan om verder te kunnen

  • | | | |

    Vader en dochter: film van Michael Dudok de Wit

    DoorTitia Liese

    Vader en dochter fietsen samen door de polder.
    Boven aan de dijk nemen ze afscheid.
    Vader stapt in een boot en roeit naar de horizon.
    Het meisje blijft wachten tot hij terugkomt.

    De jaren verstrijken. Vader komt niet terug.
    Het leven van het meisje rolt als een film voorbij,
    tot ze een oude vrouw is geworden.

    Vader en dochter

    Animatiefilm van Michael Dudok de Wit waarmee hij in het jaar 2000 een Oscar won. Op een heel bijzondere manier laat Dudok de Wit de beelden zien van vader en dochter.
    De vader die vroeg verdween uit het leven van het kleine meisje. Het kleine meisje, alleen overgebleven. De opgroeiende vrouw. De volwassen vrouw – zelf moeder geworden – die steeds opnieuw teruggaat naar de plek van het verlies. De ontroerende manier waarop het kleine meisje als oude vrouw teruggaat naar het vroege verlies van haar vader. De heling die plaatsvindt als ze de weg terug helemaal heeft afgelegd. Teruggaan, om verder te kunnen zichtbaar en hoorbaar gemaakt in beeld en klank.

    Prentenboek

    In 2002 verscheen een selectie uit de filmbeelden voorzien van tekst in prentenboekvorm.

    Meer over Michael Dudok de Wit

    Michael Dudok de Wit 

    Vader en dochter

    Film Vader en dochter

    Prentenboek Vader en dochter 

    Teruggaan om verder te kunnen

    Teruggaan om verder te kunnen nodigt je uit kennis te maken met Verlaat Verdriet en verlate rouw. Te onderzoeken wat Verlaat Verdriet betekent voor jou. Wat teruggaan om verder te kunnen – verlate rouw – voor jou kan betekenen. Je hebt een leven te winnen!

    Kijken

    Boekpresentatie Teruggaan om verder te kunnen

    Bestellen

    Boek Teruggaan om verder te kunnen

  • | |

    In je hele lijf ervaren

    DoorTitia Liese

    Zondagmiddag 18 december 2022. Ik zit in de Nunspeetse kerk De Ontmoeting. Gewoonlijk ga ik niet naar de kerk. Ik ben niet godsdienstig. Maar nu ben ik er wel. Het Nunspeets Kleinkoor zingt, als ieder jaar op de zondag voor Kerstmis ‘O magnum mysterium – a festival of lessons and carrols.’ Er is een lijntje tussen het kleinkoor en mij. En eigenlijk ook tussen mij en de mensen in deze kerk.

    Stille nacht, heilige nacht

    Het koor zingt Silent night. Ineens ben ik op een heel andere plek. In een heel andere tijd. Vierentwintig december 1957. Veertien dagen geleden ben ik acht jaar geworden. Ik lig in m’n bed. Wakker geworden van geluiden buiten. Er staan mensen buiten. Ze praten. Maar ze doen ook iets. Ik hoor ongewone geluiden voor de nacht. Wat is er aan de hand? Dan hoor ik blazers. De muziek van Stille nacht, heilige nacht. Ik trek de dekens over m’n hoofd. Verstijf. Waarom gebeurt dit? Het is toch nacht? Is dit omdat mijn vader burgemeester is? Maar anders gebeurt dit toch ook niet? Ik verstop me nog dieper in m’n bed. Opgelucht haal ik adem als ik hoor dat ‘ze’ weer weggaan. Twee dagen later, tweede Kerstdag 1957, vertelt mijn vader me dat mijn mammie is overleden.

    Zondag 18 december 2022. Stille nacht, heilige nacht. Ik ben weer teug in De Ontmoeting, op m’n stoel. Tranen staan in m’n ogen. En tegelijkertijd voel ik voor een moment een totale vrede in mijn lijf.

    PS: jaren later is me verteld dat leden van de plaatselijke harmonie met een paar blazers op Kerstnacht Stille nacht, heilige nacht kwamen spelen voor het huis van iemand van wie bekend was dat die terminaal ziek was.

  • | | |

    Het wonder: J.M.A. Biesheuvel

    DoorTitia Liese

    Vader, je bent nu dood, maar deze geschiedenis herinner je je nog wel: Het was een wonderschone dag toen jij en ik op stap; op vakantie gingen.’

    Het wonder

    Ik lees in Zonnegloren (geschenk van de boekhandel/CPNB in het kader van Zomerlezen) het korte verhaal van Maarten Biesheuvel: Het wonder. Bij het lezen van de eerste regels van dit korte verhaal gaan mijn gedachten meteen naar Verlaat Verdriet-ers die in hun jeugd hun vader verloren. Hoe graag was je niet, net als Maarten Biesheuvel, op je 14e samen met je vader op vakantie gegaan!

    Maar vooral denk ik aan de Verlaat Verdriet-ers die hun vader verloren voor hun geboorte. Of heel kort na hun geboorte. Regelmatig komen er Verlaat Verdriet-ers naar mijn Verlaat Verdriet-workshops die hun vader niet, of nauwelijks, hebben gekend. Hun vader overleed al voor hun geboorte. Of hij overleed kort na hun geboorte. In een tijd waarin ze niet, of nauwelijks, talig waren. Voor hen waren er geen woorden voor de afwezigheid van hun vader. En meestal ook geen beelden. Op mijn vraag: ‘Hoe noemde jij je vader?’ hebben ze geen direct antwoord.

    Woorden

    Hun leven ging na het overlijden van hun vader gewoon door. Zo was hun leven. Zonder vader. Hun leven. Gewoon. Tot er iets begint te knagen.
    Wat is missen, als je missen niet kunt definiëren? Als je een gevoel van leegte ervaart in je leven? Van gemis? Van verlangen? Je voelt iets, maar je kunt er geen woorden aan geven. En dan, ineens, geeft iemand woorden aan wat jij geen woorden kunt geven. In een simpele zin als: ‘Vader, je bent nu dood, maar deze geschiedenis herinner je je nog wel: Het was een wonderschone dag toen jij en ik op stap; op vakantie gingen.’  Ineens weet je: dit heb ik nooit gehad. Dit zegt iets over het gemis dat ik altijd in me voel. De leegte. Het verlangen.