• | | | | | | | | | |

    Mary, Mary, Mary

    DoorTitia Liese

    Eén van de deelneemsters aan de Verlaat Verdriet-workshop van de afgelopen dagen, vertelt hoe ze keer op keer geraakt wordt door de song Mary van singer-songwriter Bertolf Lentink.
    Bertolf is de schoonzoon van een vroeg overleden schoonmoeder, die hij alleen als foto in de vensterbank kent. Postuum vraag hij in de song zijn (schoon)moeder de hand van haar dochter.

    Link en tekst

    Thuisgekomen stuurt de deelneemster van de workshop me direct de link van de song toe.
    Ik geef lied en tekst graag aan je door (ik hoop dat ik de tekst hier, op deze plek mag plaatsen!)

    Mary

    Too bad I never got to know you
    I never got to check how much she’s like you
    For all I know is the picture in the window
    But I can’t even tell that your eyes are blue

    She says that you might’ve liked me
    And that we would’ve had something to talk about
    I wanna take your little girl and make her happy
    But how can I be sure that I’m allowed

    So Mary, Mary, Mary
    Let me ask you for your daughter’s hand
    To marry, marry, marry me
    Oh, could you make it rain if you understand

    We visited your stone day after Christmas
    We had to wipe the snow off to clearly see
    And as she laid her head down on my shoulder

    I saw all I know ‘bout you is her grief

    So Mary, Mary, Mary
    Let me ask you for your daughter’s hand
    To marry, marry, marry me
    Oh, could you make it rain if you understand

    So Mary, Mary, Mary
    Let me ask you for your daughter’s hand
    To marry, marry, marry me
    Oh, could you make it rain if you understand
    Could you make it rain if you understand
    Oh, could you make it rain
    If you understand

  • | | | | | | | | |

    Ik wil erbij zijn!

    DoorTitia Liese

     

     

     

     

     

     

    Wie ik ook vertel over onze plannen voor het Verlaat Verdriet-symposium, de glossy en de schrijfwedstrijd: unaniem wordt er enthousiast op gereageerd. ‘Wat een gaaf plan. Ik wil erbij zijn’

    Enthousiasme voor het Verlaat Verdriet-symposium

    Wij: Carin, Joke, Maria, Mary en ik bevinden ons op dit moment nog in de voorbereidende fase, maar wat een enthousiasme ervaar ik als ik vertel over de plannen die we aan het maken zijn voor het Verlaat Verdriet-symposium en alles wat we daar rondom heen willen organiseren!

    Ook voor jou

    En wat vind ik het leuk jou – als Verlaat Verdriet-er –  daar nu deelgenoot van te maken. Ook al kunnen we op dit moment nog niet heel erg concreet zijn over datum en invulling (dat komt, naar ik hoop en verwacht, na onze volgende bijeenkomst op 17 maart a.s.).
    Want: ook voor jou organiseren we dit symposium!

    Hulp en ondersteuning

    Deelnemers aan de workshops en andere activiteiten: ze bieden hun diensten ten behoeve van dit symposium aan.
    L. heeft een prachtig idee voor een film;
    J. hoort van dit plan en geeft al snel aan: ‘Mooi plan – ga ik over nadenken’.
    S. biedt aan ons te ondersteunen bij de PR via de social media;
    E. biedt haar grote kennis aan van LinkedIn. Bovendien zegt ze: ‘Ik heb veel ervaring met fondswerving. Laat weten waar ik jullie in kan helpen. Dit symposium moet er komen’;
    C. duikt meteen in haar adressenlijst voor PR via de media. Laat maar weten als je meer van me nodig hebt;
    J. biedt meteen aan: als je behoefte hebt om te sparren – ‘We rijden allebei de helft om elkaar te ontmoeten. Ik help je graag.’ J. heeft een kleine twintig jaar geleden het boekje ‘Is mama nu een engel’ gemaakt. ‘Het is er nog’, zegt ze. ‘Als je wilt, mag je het gebruiken’;
    M. maakt prachtige illustraties. ‘Tuurlijk wil ik meewerken’, zegt ze meteen.
    E. is meteen bereid plaats te nemen in de jury voor de schrijfwedstrijd. ‘Ik kom naar jullie toe als je me nodig hebt’, zegt ze zonder aarzeling.

    De Verlaat Verdriet-ers die ik vraag om vanuit hun (ervarings)deskundigheid een bijdrage te leveren aan dit symposium hoeven daar niet over na te denken: ‘Doe ik graag’ is de reactie van allemaal.

    Spreken onze plannen je aan?

    Spreken onze plannen je aan?
    Wil jij, als Verlaat Verdriet-er ook jouw deskundigheid inzetten voor dit symposium?
    Laat het ons weten! Mail je aanbod naar symposium@verlaatverdriet.nu

  • | | | | | | | | | |

    Gids als gesproken boek: nieuwe fase

    DoorTitia Liese

    Gids voor Verlaat Verdriet als gesproken boek

    ‘Het boek is klaargemaakt voor de opnamestudio. We kunnen starten!‘
    Gisteravond kwam Lydia bij me langs met de Gids voor Verlaat Verdriet. Het boek is dus klaargemaakt voor de studio. Voor mij in de studio, moet ik eigenlijk zeggen, want ik mag het zelf gaan voorlezen.
    Lydia is (nog even) coördinator van CBB, afdeling     Passend lezen. In mijn blog van 7 januari 2016 schreef ik over deze speciale uitgave: Gids voor Verlaat Verdriet als gesproken boek. 

    Van papieren boek naar gesproken boek

    De Gids voor Verlaat Verdriet gaat dus een nieuwe fase in: van papieren boek naar gesproken boek. Lydia geeft me het boek in handen. Een heel speciaal moment, om mijn eigen boek – dat klaar is gemaakt voor de studio – in mijn handen gelegd te krijgen. Iemand, ik weet niet wie en verzuim in mijn opwinding dat te vragen, heeft aanwijzingen voor gebruik in de studio in het boek geschreven. Ik zie het. Ik lees het. Maar ik heb nog geen idee hoe het daar gaat werken. Spannend!

    Onzichtbare verbinding

    ‘Denk eraan dat je leest voor één iemand, die naar je luistert’ zegt Lydia.
    ‘Iemand die naar jou luistert.
    Iemand die van jou de tekst van de Gids te horen krijgt.
    Het boek dat jij zelf hebt geschreven.
    Met jouw stem.
    Voor één iemand die naar je luistert.
    Iemand die jij niet kunt zien.
    Iemand die jij niet kunt horen.
    Iemand die geraakt zal worden door wat jij met je boek te vertellen hebt.
    Iemand die tijd nodig heeft om door te laten dringen wat je zegt’

    Ik schrik een beetje. Dat had ik me niet gerealiseerd.
    Ik spreek vaker voor groepjes en groepen mensen. Over Verlaat Verdriet. En over de gevolgen van jong ouderverlies op de langere termijn. Ik heb daar normaal gesproken geen moeite mee.
    Maar dit is echt iets anders.
    Me richten op één iemand. Die ik niet kan zien.
    Iemand, hoogstwaarschijnlijk een Verlaat Verdriet-er,  met wie ik een – onzichtbare – verbinding aan zal gaan.

    Andere blik

    Ik lees mijn boek nog eens helemaal door, met een heel andere blik en een ander gevoel dan ik tot nu toe gedaan heb.
    Is het voor de lezer wel duidelijk, wat ik heb geschreven?
    Hoeveel verandert er voor iemand die niet met haar/zijn ogen leest, maar met haar/zijn oren?

    De week van de Gids

    Zo is deze week voor mij de week van de Gids voor Verlaat Verdriet geworden. Want ook deze week ben ik begonnen het boek voor te bereiden voor de Franse vertaling. Ook hier lees ik het boek vanuit een heel ander perspectief. Wat moet er veranderd worden? Wat moet er aangepast worden? Ook dat is deze week een heel bijzondere sensatie geweest!

    Zeventien maart 2016

    Op 17 maart 2016 zal ik weten hoe het voelt mij boek voor te lezen.
    Dan heb ik de eerste afspraak in de studio in Ermelo voor opname.
    ‘Komt helemaal goed met dat boek van jou’ zegt Lydia.
    Ik geloof haar.
    Graag!

  • | | | | | | | |

    Lezing in Arnhem, een verslag

    DoorTitia Liese

     

     

     

     

     

     

    ‘Ik ben verbijsterd over wat je vanavond allemaal hebt verteld’. Na afloop van de lezing op 24 februari 2016 in Arnhem komt iemand naar me toe. ‘Ik ben 51 jaar’, vertelt deze vrouw. ‘En zo lang zoekend geweest. Wat is er toch met me aan de hand? Ik heb verschillende therapieën gevolgd. Niemand die hier ooit aandacht aan heeft besteed.’

    Spannend

    Alleen al dit korte gesprekje na afloop van de lezing maakt het voor mij de moeite waard deze avond naar Arnhem gekomen te zijn.
    Een beetje spannend was het wel (weer).
    Hoeveel mensen zouden er komen?
    Niet alleen ik heb me druk gemaakt voor de organisatie van deze avond, ook Beate en Joek hebben hun deel aan het welslagen van deze avond bijgedragen. Maar: zoals gezegd: spannend is het ook deze keer weer geweest. Een mooie lokatie, maar: een prijzige zaal. Krijg ik het voor elkaar uit de kosten te komen?

    Aanmeldingen

    Anderhalve week tevoren staat de teller van de aanmeldingen op vier. Vier aanmeldingen! Zes weken geleden zijn we al begonnen met fly-eren. Met benaderen van kranten en omroep. Geen reactie. Nieuwe acties. Elke week opnieuw geprobeerd. Geen reactie. Opnieuw fly-eren. Facebook. Nieuwsbrief. Noem maar op.
    Op de laatste dagen voor de lezing komen de aanmeldingen binnen.
    Als ik naar Arnhem rijd, staat de teller op zestien. Da’s in ieder geval meer dan vier. 

    Dan komen de mensen binnen. Er heeft een kort – en tamelijk verminkt – artikeltje gestaan in het huis-aan-huis-blad. De dertig afgesproken stoelen raken vol. Er komen nog meer belangstellenden binnen. Ondanks het feit dat de zaal niet gemakkelijk te vinden blijkt te zijn. (De verleiding voor de Verlaat Verdriet-ers die naar Rozet zijn gekomen om daar benden in die grote hal te denken: Nou, dan maar niet moet groot geweest zijn. Hulde dus aan de mensen die zich niet hebben laten afschrikken. Gelukkig komt Beate op het idee beneden bij de ingang te gaan staan om de mensen door te verwijzen naar de zalen op de bovenverdieping.)
    Er komen nog meer mensen. Mensen die uit moeten wijken naar een zitplaats op één van de tafels achter in het zaaltje. Ongeveer vijfendertig mensen zijn er uiteindelijk gekomen. Een mooi aantal!

    Herkennen en erkennen

    ‘Ik vind het lastig je steeds over ‘wij’ te horen praten en over ‘Verlaat Verdriet-ers’, merkt één van de aanwezigen al snel op.
    In de loop van de avond blijkt dat gevoel zeker niet door iedereen gedeeld te worden. De herkenning en de erkenning geeft andere aanwezigen juist het bevrijdende gevoel niet de enige te zijn.
    Niet de enige te zijn die jong een ouder is verloren.
    Niet de enige te zijn die daar als volwassene nog de gevolgen van draagt.
    Niet de enige te zijn die daar nog mee worstelt.
    Niet de enige te zijn die daar graag veel eerder iets over had gehoord.
    Niet de enige te zijn die nog veel meer wil leren over de gevolgen van het vroege verlies van hun ouder.

    Gat in m’n ziel

    Het is de moeite waard om lezingen te geven. Voor mij, op mijn beurt, is het weer heel prettig, inspirerend en stimulerend om dat te ervaren.
    Er komen meer lezingen, op verschillende plaatsen in Nederland. Houd de blog’s in de gaten als je wilt weten waar en wanneer.
    Let wel op: de titel van de Verlaat Verdriet-lezingen – tot nu toe Teruggaan, om verder te kunnen  – is met ingang van 1 maart 2016: Gat in ’n ziel.