• | | | | | | | | |

    Ongewenst boffen

     

     

     

     

     

     

    ‘Het lijkt wel alsof ik de bof heb.’ 

    Vorig weekend voelde ik me steeds zieker worden.
    Pijn in m’n hoofd.
    Pijn in m’n kaak. Dan links, dan rechts, dan midden, dan weer links, dan weer rechts. De hele dag door.
    Geen warme dranken verdragen. En ook koude liever niet.
    Zondagochtend werd ik wakker met een rotgevoel.
    ‘Het lijkt wel of ik de bof heb’, schoot er door me heen. ‘Kan niet, ik moet woensdag naar Hoorn voor de lezing.’

    Niet ingeënt

    Wij, van voor 1956, werden niet ingeënt tegen kinderziektes. We moesten ze gewoon krijgen, want dat was beter voor ons.
    Ik herinner me hierover een anekdote uit mijn jeugd.
    Het was de bedoeling dat je de kinderziektes kreeg: bof, rode hond, mazelen, waterpokken.
    Wat er ook gebeurde: ik kreeg ze niet. Althans: ik werd er niet ziek van.

    Besmetten

    In arren moede heeft mijn moeder me uiteindelijk een dag in de box gezet. Met de even oude – wel zieke – dochter van een vriendin. In de hoop dat ik het dan ook maar kreeg.
    Ik moet er nog ergens een foto van hebben.
    Twee verhitte moeders.
    Gebogen over een box met twee hartstochtelijk huilende dochters.
    Huilen, dat lukte in ieder geval aantoonbaar wel!

    Ongewenst boffen

    Na het weekend knapte ik snel op. Opluchting: de lezing in Hoorn kon gewoon doorgaan.
    Gisteren begon de pijn in mijn kaak en mijn oor weer op te spelen.
    Toch maar even naar de huisarts.
    ‘Waarschijnlijk een virus. Mogelijk verwant aan bof’, constateerde de dokter.
    ‘Niks aan doen. Gewoon wachten tot het over is.’ 

    Zo zie je, hoe je ook ongewenst kunt boffen!

     

  • | | | | | | | | | | |

    Lezing in Hoorn, terugblik

     

     

     

     

     

     

    Gisteravond vond de Verlaat Verdriet-lezing Gat in m’n ziel plaats in Hoorn (NH). Een avond georganiseerd in samenwerking met Margreet en Marjo. Net als vorige week bij de lezing in Groningen: wat is het fijn zo’n avond samen te organiseren. Wat voel ik me welkom.
    Wat is het fijn als er vanzelfsprekende handen zijn die helpen bij wat nodig is:
    zorgen dat dat wat nodig is er ook werkelijk is (flip over, koekjes enzovoort);
    Klaarzetten van tafels en stoelen;
    Mensen verwelkomen;
    Koffie en thee verzorgen;
    Eigen ervaring en kennis van Verlaat Verdriet delen met aanwezige ervaringsgenoten;
    Financiën regelen;
    Opruimen.
    Zo’n avond start dan ook voor mij met een warm gevoel van verbondenheid.
    Van samen dat dragen wat gedaan moet worden om Verlaat Verdriet meer in de wereld te zetten.
    Van rust.
    Margreet en Marjo: ook van deze plaats nogmaals heel veel dank!

    Je kunt je moeder niet missen

    Ruim twintig mensen zijn bij deze lezing aanwezig. Met name Verlaat Verdriet-ers. Elke lezing opnieuw is een bijzonder avontuur. Elke lezing opnieuw vinden er speciale voorvallen plaats. Zo ook met de vrouw wier moeder vijf minuten na haar geboorte stierf.
    Wat is het toch verschrikkelijk onwaar: die hardnekkige veronderstelling dat je geen last zou kunnen hebben van het verlies van een ouder als je die ouder niet hebt kunnen leren kennen, omdat zij of hij kort na je geboorte is overleden. Als je geen herinneringen hebt.
    ‘Je kunt je moeder/je vader helemaal niet missen. Je hebt haar/hem niet gekend.’
    Wat is dat toch verschrikkelijk onwaar!

    Gat in je ziel.
    Dat is waar!

    Voorkomen

    ‘Hoe kun je nou voorkomen dat kinderen er later last van krijgen?’, vraagt één van de aanwezigen, werkzaam in het onderwijs.
    Je kunt het niet voorkomen, zoveel is mij al heel lang duidelijk. Hoe graag volwassenen ook willen geloven dat je het kunt voorkomen: je kunt het alleen voorkomen als je zou kunnen voorkomen dat kinderen een ouder/ouders verliezen door de dood. En dat lijkt me tamelijk onhaalbaar.

    Wat je wel kunt voorkomen, is dat volwassenen die in hun jeugd een ouder hebben verloren door de dood, op volwassen leeftijd maar door blijven modderen met onbegrepen problemen.
    Wat je wel kunt voorkomen is blijven focussen op iets wat je niet kunt voorkomen, in plaats van adequate hulp aan Verlaat Verdriet-ers te bieden.
    Jong ouderverlies wordt pas werkelijk serieus genomen als Verlaat Verdriet serieus wordt genomen!

    Wij gaan door met de strijd!

  • | | | | | | | | | | |

    Genieten van Groningen

     

     

     

     

     

     

    Ik logeer een nachtje bij Els. Ze haalt me van de trein.
    Het is – zo nu & dan – een prachtige dag. Alle herfsttinten. De zon.
    Als we in de auto zitten, merk ik het al. Het lijkt wel alsof ik een totaal nieuwe stad zie. Ik ben er zelfs enigszins confuus van!

    Genieten in Groningen

    ‘Heb je zin de stad even in te fietsen’ vraagt Els de volgende ochtend.
    Kan het? Heb ik tijd?
    Al snel beslis ik: ‘Graag!’
    We pakken de fiets en rijden de stad in. Opnieuw ervaar ik dat ik een hele nieuwe stad zie.
    We lopen een eindje door de stad.
    We lunchen op een plek, vlak bij waar ik heb gewoond.
    Waar ik jaren lang vrijwel dagelijks liep. Fietste.
    We fietsen terug naar het huis van Els.
    Weer zie ik een totaal andere stad.
    Ja: veertig jaar verandering maakt de stad anders dan toen.

    En toch.
    En toch. 

    Het zijn niet die veranderingen die alles anders maken.
    Ik ervaar de stad totaal anders.
    Wat het anders maakt, is dat ik voluit van de stad geniet.
    Ik voel me verbonden.
    Verbonden met mezelf.
    Verbonden met m’n omgeving.
    Dat maakt echt alles anders!

  • | | | | | | | | | | |

    Lezing

    Vorige week woensdag, 2 november 2016, de Verlaat Verdriet-lezing in Groningen Stad. Georganiseerd in samenwerking met ervaringsgenoten. En dat is zo fijn!
    Els Pronk, ervaringsgenote en onder meer medewerkster van cursuscentrum De Poort, zorgde voor de samenwerking met De Poort: de prettige ruimte die voor ons beschikbaar was en de PR via De Poort.
    Irene zorgde voor de PR, met name via de social media.
    Theo zorgde voor alle randvoorwaarden van die avond: de opstelling van de zaal, thee/koffie, en na afloop het opruimen.
    Els, Irene en Theo: dank jullie wel!

    Groningen

    En dan in Groningen! Ik kom, ook al ben ik inmiddels zo’n 40 jaar geleden vertrokken uit Groningen, toch ook altijd weer thuis.
    Tussen de Groningers.
    Tussen het Gronings.
    Rond de dertig mensen kwamen naar de lezing.
    Verlaat Verdriet-ers.
    Verlaat Verdriet-ers met de overgebleven ouder.
    Elke keer weer een heel bijzondere ervaring om mijn lezing te kunnen doen. Te zien wat het met de aanwezigen doet om te horen wat ik in de loop van vele jaren heb geleerd over de levenslange invloed van het vroege verlies van een ouder. Om die kennis te kunnen delen!

    Opluchting

    ‘Ik kom je bedanken voor de erkenning die jij geeft aan de overgebleven ouder’. Na afloop stapte één van de aanwezigen naar me toe. Moeder van volwassen kinderen.
    Haar erkenning van mijn erkenning doet omgekeerd weer veel met mij. Ik realiseer me eens te meer hoeveel er nog te zeggen en te schrijven valt over de ouder die – veel te jong en ongewenst – overblijft als alleenstaand ouder.

    Loopgenoten

    In de zaal ook een aantal Verlaat Verdriet-ers die ik al ken. Die elkaar al kennen. Bijvoorbeeld via De Loopgenoten. Een mooie gelegenheid om een nieuwe datum te plannen voor een wandeling. Die wandeling gaat plaatsvinden op zondag 27 november 2016. Aanmelden voor deze wandeling doe je via schonemma@ziggo.nl

    Hoorn

    Vanavond de Verlaat Verdriet-lezing in Hoorn. Ook deze lezing hebben we samen georganiseerd: Marjo, Margreet en ik.
    Nog een uurtje, en dan neem ik de trein.
    Ik kijk er naar uit om ook deze avond weer te kunnen delen!