• | |

    Dat is al zo lang geleden, dat kan het niet zijn.

    DoorTitia Liese

    ‘Dat is al zo lang geleden, dat kan het niet zijn’

    Vanochtend sprak ik een Verlaat Verdriet-er aan de telefoon.
    Vrouw. 40+. Verloor jong haar beide ouders. Directeur/eigenaar van een goedlopend bedrijf.

    Zoektocht

    Zoekt. Wat is er toch met mij aan de hand?
    Komt in haar zoektocht onder meer terecht bij een maatschappelijk werkster.
    Vertelt haar thema’s. Thema’s die je op een kilometer afstand herkent als Verlaat Verdriet-thema’s, zoals
    Altijd het gevoel hebben: er klopt iets niet met mij. Maar wat?
    Onrust. Altijd een gevoel van onrust.
    Steeds op zoek naar een gevoel van veiligheid. Van geborgenheid.
    Innerlijke eenzaamheid.
    Het gevoel nergens bij te horen.
    Er van buiten stoer en sterk uitzien, maar van binnen diepe onzekerheid voelen.

    Verlies beide ouders

    ‘Zelf denk ik dat dit iets te maken heeft met het vroege verlies van mijn beide ouders.’ zegt deze Verlaat Verdriet-er.

    ‘Nee,’ zegt de maatschappelijk werkster beslist. ‘Dat is al zo lang geleden, dat kan het niet zijn.’

    HELP

  • | |

    Ik heb dit al eens meegemaakt

    DoorTitia Liese

    ‘Ik heb dit al eens meegemaakt.’
    De realisatie beneemt me even helemaal de adem.

    December 2019

    Decemberweer. Korte dagen. Nat. Koud. Sinterklaas. Mijn verjaardag. Aankomend kerst. Kerstbomen. Lichtjes. 

    Mijn partner is in de laatste tijd van zijn leven aangekomen.
    Naderend eind. Hij 68. Ik net 70.
    Na ruim 30 jaar onze LAT-relatie in Nunspeet. Naast een gedeeld leven op Terschelling.

    Hoe doe je dat? Wat gebeurt er? Wat gebeurt er niet? Wat wil je? Wat wil je niet? Wat kan? Wat kan niet? Hoe geef je dit alles vorm?

    December 1957

    Decemberweer. Korte dagen. Nat. Koud. Sinterklaas. Mijn verjaardag. De verjaardag van mijn broertje. Aankomend kerst. Kerstboom. Kaarsjes. Muziek.

    Mijn moeder is in het laatste tijd van haar leven aangekomen.
    Naderend eind. Zij 49, ik net 8.

    Wat weet ik? Wat weet ik niet? Wat ervaar ik? Wat ervaar ik niet? Wat voel ik? Wat voel ik niet? Wat wil ik? Wat wil ik niet?
    Op tweede kerstdag overlijdt mijn moeder. Mijn leven zonder moeder is begonnen.

    Ik heb dit al eens meegemaakt

    Toen met het bewustzijn van het kind van 8 dat ik was.
    Nu met het bewustzijn van de volwassene die ik ben.

    Gat in je ziel

    Lees ook mijn blog De kerstengel en mijn moeder in mijn boek Gat in je ziel.

     

  • | | |

    Het verhaal van de voorzitter van de diepvriesvereniging 1

    DoorTitia Liese

    Dag Elle,

    ‘Vakliteratuur.
    Doorlezen!
    Dit is vakliteratuur.
    Doorlezen!’ dacht ik steeds snel als ik de afgelopen anderhalve dag weer een moment had waarop ik bedacht dat ik misschien eigenlijk iets anders zou moeten doen dan jouw boek lezen.
    Als mede-Verlaat Verdriet-er wil ik graag meteen reageren naar jou. Persoonlijk. Van ervaringsgenoot naar ervaringsgenoot.

    Wat een geweldig boek heb je geschreven. (Bijna) alle voorkomende Verlaat Verdriet-thema’s in één boek. Alleen dat al is een eervolle vermelding waard! Wat een rijkdom aan herkenning. Aan erkenning van de gevolgen van jong ouderverlies. Toen, als kind. Nu, als volwassene.

    De beloofde recensie van de Verlaat Verdriet-deskundige in mij komt later. Dat kan niet met een boek de dag nadat ik het heb uitgelezen. Dat kan pas als het boek geland is. Als ik iets meer distantie voel.

    Voor nu: ik gun jouw boek heel veel lezers. Ik gun heel veel lezers jouw boek. (En voor de volledigheid: ik zou jouw boek TANTE erbij doen!)

    PS: mocht het waar zijn dat de mooiste kunst wordt gemaakt door mensen die het diepste leed (hebben) ervaren, dan hoor jij voor mij bij de mensen die vanuit hun leed iets heel waardevols hebben voortgebracht.
    Dank Elle, voor Het verhaal van de voorzitter van de diepvriesvereniging.

    Elle van Lieshout

    Het verhaal van de voorzitter van de diepvriesvereniging
    ISBN: 9789089673121

    Tante
    ISBN: 9789089672315

  • | |

    Het leven gaat verder 2

    DoorTitia Liese

    Het leven gaat verder

    Er vinden in deze onzekere tijd in mijn privé-leven ook hele bijzondere gebeurtenissen plaats. Gebeurtenissen in mijn Verlaat Verdriet-werk die ik graag met je wil delen. In mijn blog van gisteren Het leven gaat verder 1 – over Ein Loch in meiner Seele – schreef ik er over. Het boek dat Bert Pekelder in Duitsland recent heeft uitgebracht. Waarin hij 3 boeken van mij heeft samengebracht. Namelijk Gat in je ziel, Gids voor Verlaat Verdriet en Teruggaan, om verder te kunnen.

    Verlaat Verdriet-theorie

    In de loop van mijn Verlaat Verdriet-werk heb ik theorie ontwikkeld die de gevolgen van jong ouderverlies op de langere termijn inzichtelijk maakt. Begrijpbaar. Die orde schept in de chaos.
    Verlaat Verdriet-ers die bij mij een workshop hebben gevolgd kennen mijn theorie. Mijn schema’s. Mijn uitleg. En zijn unaniem van mening: het klopt. Het klopt helemaal wat je zegt. Wat fijn om dit te kunnen zien. Te begrijpen. Een plek te kunnen geven. Wat een herkenning. Wat een erkenning.

    YouTube

    Jaren geleden is het al tegen me gezegd. Je zou je bespreking van je theorie op moeten nemen op filmpjes. Plaatsen op YouTube. Het zou niet alleen Verlaat Verdriet-ers, maar ook heel veel andere mensen helpen meer inzicht te krijgen in de gevolgen van jong ouderverlies op de langere termijn. JA – denk ik dan. JA, ik wil dat. Maar HOE doe ik dat.

    Gesprek bij de koffie

    Al jaren denk ik erover na. En altijd kom ik weer terug bij het heel bijzondere gesprek dat ik lang geleden, op een zaterdagnamiddag 15 jaar? 20 jaar? geleden heb gehad met René. Geen Verlaat Verdriet-er, maar op zo’n bijzondere manier geïnteresseerd in mijn Verlaat Verdriet-werk. Ik weet dat René inmiddels een goedlopend bedrijf heeft. Hij maakt, onder andere, filmpjes voor bedrijven voor YouTube. Maar ja. Te groot voor mij. Te duur voor mij. Altijd weer schuif ik het terzijde. Onmogelijk.

    Proefopname

    In alle turbulentie van de afgelopen maanden, waarin toch ook tijd en ruimte is geweest voor bezinning neem ik ineens een besluit. Ik bel René. En doe dat ook echt.
    ‘We kunnen in ieder geval samen een kopje koffie drinken om te onderzoeken wat je wensen zijn. En wat ik voor je zou kunnen betekenen.’ zegt René prompt.
    Zaterdagmiddag was hij bij mij. We hebben elkaar gesproken. We gaan het doen. In januari gaan we een eerste proefopname maken. De afspraak is gemaakt.

    Het leven gaat verder

    JA.
    Het leven gaat verder. Naast verdrietige, beangstigende, onzeker-makende gebeurtenissen is daar ook het andere leven. Het leven dat verder gaat.