• | | |

    Cassette

    DoorTitia Liese

    Ik vond cassettebandjes in een doos op zolder
    en wilde weten of er nog iets moois op stond.
    Toen hoorde ik ineens de stem van mijn vader,
    alsof de woorden kwamen uit zijn mond.

    Hij zong een liedje over edelweiss en alpen;
    ik denk dat hij het zomaar zelf verzonnen heeft.
    Ik zat verstard en luisterde geschrokken
    omdat mijn vader al sinds jaren niet meer leeft.

    Tot nu toe had ik enkel maar een boek met foto’s
    en ook een envelop waarop zijn handschrift staat.
    Ik ben verbaasd dat een cassette heeft onthouden
    dat hij ademhaalde, zong en heeft gepraat.

    Zijn stem was het eerste dat ik ben vergeten
    en toch herken ik hem bij elk gezongen woord.
    Het valt me op dat hij een heel klein beetje sliste.
    Toch gek, dat heb ik toen hij leefde nooit gehoord.

     

    Ted van Lieshout

     

    Met toestemming van de auteur geplaatst
    Uit: Hou van mij, Leopold 2009

  • |

    Laatste borstkankerblog 2011

    DoorTitia Liese

    Het is de afgelopen dagen zo prachtig weer geweest. Ik heb veel kunnen schrijven, en ondertussen heb ik ook veel buiten kunnen zijn. Zondag de 16e oktober zou ik naar huis. M’n bootkaartje geeft het aan, maar het weer is te mooi en ik wil m’n blogs afmaken. Ik ga maandag wel naar huis. Hoewel: dinsdag gaat er ook een boot. Die neem ik. Ik gebruik de twee extra dagen om deze blogs af te maken – en dat lukt. Dit is de laatste blog van kanker 2011.

  • | |

    Zwemmen in zee

    DoorTitia Liese

    De eerste schrijfcursus Op verhaal komen is geëindigd. De eerste dagen veel regen en onaantrekkelijk weer om naar buiten te gaan. In de loop van de week is het weer steeds mooier geworden – heerlijk. We hebben samen een mooie en bijzondere week gehad. Wat is er veel gebeurd! Wat zijn deze drie vrouwen veel aangegaan. Wat is het heerlijk om dit te doen! Op de tweede dag is A. naar me toe gekomen. ‘Jij zwemt toch altijd in zee, hoorde ik van Els? Doe je dat nu ook?’ Ik hoef me geen seconde te bedenken. ‘Ja. Ga je mee?’ ‘Ja.’ De volgende ochtend om half negen fietsen we met z’n tweeën naar het strand. Aan de oostkant komt de zon op, aan de westkant staat de maan nog boven de zee. Het is stil, en o zo mooi. We kleden ons uit en duiken de zee in. Koud! Ik ga er snel weer uit, maar al op weg naar huis spreken we af: morgen weer, en overmorgen ook. Onderweg naar huis trakteert de Terschellingse natuur ons nog op een grazende ree. Het kan niet op vanochtend. Ik ben blij met dit zwem-idee van A.. In april dook ik, een week na de operatie, de koude zee in en dat deed me goed. Nu is het half oktober, een half jaar later dus. En weer kan ik de koude zee in duiken.

  • | |

    Vergeetmijnietjes

    DoorTitia Liese

    Terug naar Terschelling. Ik heb er nu drie hapto-sessies opzitten, en het heeft me heel erg goed gedaan. Over het geheel genomen voel ik me goed en tamelijk stabiel. Ik heb me wel zeer gerealiseerd dat het pas een half jaar geleden is dat ik de borstamputatie heb ondergaan. Da’s toch nog tamelijk recent. Het schrijven van de blog’s is een beetje op de achtergrond geraakt. Maar ik wil ze afmaken. Het voelt niet goed om dat halverwege te laten zitten. Daarvoor heeft het schrijven van de blog’s me veel te goed gedaan. Maandag beginnen Els en ik met drie cursisten aan de schrijfcursus Op verhaal komen. Zaterdagavond komt Els, zondagavond verwacht ik Marijke die voor ons komt koken. Het weer is niet zo heel erg goed. Ik kan dus binnen aan de laptop zitten, lezen wat ik heb geschreven en schrijven.

    Ik heb een tijdje geleden al bedacht dat ik zo heel erg graag heel veel Vergeetmijnietjes wil zaaien in mijn Teschellingse tuin, zodat in het voorjaar m’n tuintje een grote blauwe vergeetmijnietjeszee is. Steeds als ik er aan denk schuift er een beeld naar voren. Allemaal camping-genoten staan voor m’n tuintje en zeggen: ‘Ach, die ame Titia. Zoveel mooie Vergeetmijnietjes, en nu kan ze het zelf niet meer zien.’ Ik raak dat beeld maar niet kwijt en kan er niet toe komen zaadjes te kopen. Hoezo, kanker 2011 afronden? Nee – het is niet vanzelfsprekend gezond te zijn.