• | | | | | | | |

    Philippe Geubels

    DoorTitia Liese

     

     

     

     

     

     

    Vandaag kreeg ik van verschillende kanten bericht in verband met een interview met de Belgische komiek Philippe Geubels.

    Philippe Geubels emotioneel in Het Huis: “Pas nu besef ik hoe straf het is wat mijn vader gedaan heeft”

    Stand-upcomedian Philippe Geubels is dinsdagavond te gast in Het Huis.
    Voor één keer laat hij zijn grappen en grollen 24 uur achterwege en laat hij in zijn ziel kijken.
    Wanneer hij over de dood van zijn moeder vertelt, wordt de komiek emotioneel.

    Philippe Geubels vertelt in Het Huis over zijn beroep als komiek.
    Een beroep dat volgens hem niet zo vanzelfsprekend is.
    Hij vindt het vreselijk als mensen denken dat grappig zijn vanzelf gaat.
    “Ik vind het denigrerend als mensen zeggen: Je moet maar iets zeggen en dan lachen ze.”

    Emotioneel

    In de jeugdkamer wordt Philippe emotioneel wanneer hij over zijn moeder vertelt, die stierf toen hij jong was.
    “Ik heb er eigenlijk zelf geen herinneringen aan”, zegt hij. “Ze heeft een virus gekregen en veel koorts gemaakt, te veel, en is dan gestorven.
    Ik denk dat dat mijn karakter wel gevormd heeft.”

    Zijn vader stond er dan even alleen voor met drie kinderen. “Dat is iets wat ik zelf nu pas besef, nu ik een dochter heb, hoe straf dat eigenlijk is wat hij toen gedaan heeft.”

    Lees meer

    Nieuwsblad BE
    https://www.een.be/het-huis

     

  • | |

    Ik was pas vijf

    DoorTitia Liese

    Radiodocumentaire van Sara Kolster en Laura Stek, waarin Sara (nu 38) op zoek gaat naar de betekenis die het overlijden van haar zusje voor haar als kind als kind van vijf had.
    Wie zag mij?
    Wie hoorde mij?
    Wie ziet mij?
    Wie hoort mij? 

    In deze documentaire gaat ze zowel in gesprek met haar eigen nog heel jonge kinderen over dood en verlies, als met mensen van vroeger: haar ouders, vriendin, kleuterjuf.
    Ze bezoekt betekenisvolle plaatsen van toen.
    Al zoekend reconstrueert ze haar ervaringen van toen tot een verhaal van toen.
    ‘Wat heeft het vroege verlies van mijn zusje met mij gedaan.’
    Toen.
    En nu.

    Vijf

    Sara was eigenlijk maar heel kort vijf. Haar driejarige zusje Anna stierf twaalf dagen na Sara’s verjaardag. De eerst volgende herinnering is de geboorte van haar nieuwe zusje, dat was twee jaar later. Blijkbaar is er een gat in haar herinnering ontstaan. Nu ze haar eigen vijf-jarige dochter Yuki ziet opgroeien wordt Sara steeds nieuwsgieriger naar haar eigen kleine versie.

    Er werd bij Sara thuis niet veel gesproken over de dood van Anna. Daar wil Sara nu verandering in brengen. In de documentaire spreekt Sara met haar ouders, oom en tante, zusje en kleuterjuf over hun herinneringen. Kunnen zij vertellen hoe Sara op de dood van haar zusje reageerde? Tussendoor praat Sara met haar dochter Yuki, die opvallend scherpe vragen en observaties heeft. Ook interviewt Sara kinderen die een broertje of zusje hebben verloren. Hoe ziet hun gevoelsleven eruit? Kunnen zij Sara iets leren over haar als vijfjarige?

    NPO

    Op 1 januari 2017 wordt deze documentaire uitgezonden door de NPO. 21 uur.
    Radio 1.

     

  • | | |

    Herman van Veen: Anne

    DoorTitia Liese

    Anne deelt het lied Anne van Herman van Veen met ons.

    Bij het lied ‘Anne’ van Herman van Veen moet ik iedere keer huilen.
    Papa luisterde dat lied erg graag zei mama.
    Hij moest er soms van huilen omdat het precies beschreef wat hij voelde, vertelde mama mij.
    Mama heeft het ook namens papa in mijn poëziealbum geschreven, omdat hij dit zelf niet meer kon.
    Ik mis hem echt nog steeds heel erg!

    Anne,
    6 jaar toen ze haar vader verloor,
    nu 22 jaar. 

     

    Herman Van Veen – Anne

    Er waren mooie baby’s bij, 
    maar niet zo lief als jij, 
    Anne. 

    Van al dat wit 
    en zoveel licht 
    gingen van schrik 
    je ogen dicht, 
    Anne. 

    Even kreeg ik kriebels in mijn keel 
    maar je had geen pink teveel, 
    Anne. 

    Ik stond te blozen 
    was zo blij, 
    jij moest er haast 
    van lachen, 
    Anne. 

    Anne, 
    de wereld is niet mooi, 
    maar jij 
    kan haar een beetje 
    mooier kleuren 

    Anne, 
    je hebt nog heel wat voor de boeg, 
    maak je geen zorgen, 
    daarvoor is het nog te vroeg, 
    veel te vroeg. 

    De wijzers van de klok gaan snel, 
    dat merk je later wel, 
    Anne. 

    Van de pot naar de w.c. 
    gaat een, twee, huppekee, 
    Anne. 

    Je hebt net je bromtol uitgepakt 
    of je bent alweer een jaar 
    ouder. 
    Voor ik goeiemorgen zeg, 
    ben jij op je brommer weg, 
    Anne. 

    Anne, 
    de wereld is niet mooi, 
    maar jij 
    kan haar een beetje 
    mooier kleuren. 

    Anne, 
    je hebt nog heel wat voor de boeg, 
    Maak je geen zorgen, 
    daarvoor is het nog te vroeg, 
    veel te vroeg. 

    Er waren mooie baby’s bij, 
    Maar niet zo lief als jij, 
    Anne. 

    Alleen de ogen van je moeder 
    waren net zo mooi als jij, 
    Anne.

  • | | | | | | | | | |

    Documentaire van Renée Span

    DoorTitia Liese
    Gisteren ontving ik een tip van M. in verband met een documentaire van Renée Span:
    Ik keek van de week de documentaire van de BOS omroep van Renée Span. Hij is zo mooi, ze vertelt over haar zoektocht naar haar vader; herkenbare thema’s voor de Verlaat Verdriet-ers.

    Renée Span

    Filmmaakster Renée Span heeft maar één foto waar zij en haar vader samen op staan. Niet veel later, als ze bijna zeven is scheiden haar ouders. Daarna ziet ze haar vader, een op dat moment succesvolle Friese muzikant, nooit meer. Het leven zonder vader lijkt Renée prima af te gaan, maar als ze op haar 21e hoort dat Frans is verdronken, voelt ze zich toch ontworteld. Inmiddels is de filmmaakster 45, en tegen haar wens in kinderloos gebleven. Juist nu ze die wens probeert los te laten, begrijpt Renée niet dat haar vader destijds zo ‘gemakkelijk’ afstand van haar nam.

    Aanwezigheid

    Is de aanwezigheid van een vader onmisbaar, om een sterk en geaard persoon te worden?
    Wat is de invloed van het gemis van wortels in je leven?

    Deze vragen vormen het begin van de filmische en persoonlijke zoektocht die Renée Span besluit te maken. Ze gaat langs oude vrienden van haar vader, duikt in de archieven, vindt onbekende familieleden en gaat te rade bij de mensen in haar directe omgeving.
    Het resultaat is een intieme poëtische documentaire, een visueel mozaïek van videomateriaal, 8mm-films, foto’s, brieven, krantenartikelen, gesprekken en gebeurtenissen in haar eigen huidige leven.

    Zichtbaarheid

    Naarmate het beeld van haar vader scherper wordt, neemt ook haar eigen zichtbaarheid steeds meer toe.