De afgelopen dagen ben ik met V. aan het werk geweest in een individuele workshop Heel je leven. V. heeft zoveel werk verzet, en ook nog zoveel mooi werk! Met een goed gevoel over deze dagen spreken we in de nabije toekomst een Terugkomdag af. ’s Avonds rijd ik naar Arnhem, voor een afspraak met C. en E. Beiden zijn deelnemer aan De kunst van het verbinden. In de eerste weken na de mededeling dat er weer kanker in mijn borst was aangetroffen heb ik me zoveel afgevraagd over het werk dat ik doe. Als ik nog maar kort te leven heb, hoe gaat het dan door? Wie draagt de kennis die ik heb ontwikkeld over de gevolgen van jong ouderverlies dan uit? Ik ben toch niet de enige die zich daar verantwoordelijk voor hoeft te voelen, die dat allemaal kan dragen? Als ik met de auto naar Arnhem rijd, rijd ik door fascinerend weer: aan de ene kant van de snelweg donkere onweerswolken, aan de andere kant volop zon. Kilometers lang rijd ik met een enorme regenboog mee. Een regenboog die zo dichtbij is, dat ik hem voor mijn gevoel aan zou kunnen raken als ik mijn hand uit het autoraampje zou steken. Wat een prachtig symbool. En wat fijn dat C. en E. tijd en ruimte hebben willen maken om met mij van gedachten te wisselen. Hoewel we niet tot concrete oplossingen komen, heeft deze avond me goed gedaan. En het goud van de regenboog onder handbereik: dat moet toch goed gaan met mij en het Verlaat Verdriet-werk in de toekomst.