• | | |

    Een aangekondigde dood

    DoorTitia Liese

    ‘Denk jij dat zielsverhuizing bij leven en (wel)zijn bestaat?’ vroeg ik lang geleden door de telefoon aan Marijke. Het was één van die dagen van wanhoop en hoop die toen nog zo vaak deel uitmaakten van mijn leven. ‘Ja’, zei ze onmiddellijk. ‘En anders wacht je gewoon tot daarna’.

    Vandaag, 29 maart 2015 overlijdt Marijke Serné. Vriendin en collega. Ritueelbegeleidster van het allereerste uur, die haar werk als geen ander vorm heeft gegeven. Pionier.
    Al sinds lange tijd kampte Marijke met perioden van verwarring, mentale afwezigheid en een wankele fysieke gezondheid.
    De zelfdoding van haar man Frans, enkele jaren geleden, zette haar bestaan in alle opzichten op losse schroeven. De perioden van verwarring en afwezigheid werden groter en steeds meer onoverkomelijk. Nader onderzoek werd noodzakelijk. De uitslag Alzheimer trof haar als een mokerslag. ‘Ik geloof het niet’, riep ze fel.
    De afgelopen maanden nam Alzheimer haar leven steeds meer verwoestend over. ‘Ik verlang naar het einde’, verzuchtte ze vaak. Haar wens is gehoord en erkend. Wat bijzonder in een land te mogen leven waar dit tot de mogelijkheden hoort.
    Haar sterfdag heeft Marijke vastgesteld op zondag 29 maart 2015. Vandaag dus. Nu.

    In Marijke zal ik niet alleen de vriendin missen met wie het goed lachen was over de dood. De collega met wie ik lang heb samengewerkt, onder meer in onze cursus Maak de reis van je leven op Terschelling. De collega voor wier werk ik altijd diep respect heb gehad. Als Verlaat Verdriet-er verlies ik ook de vrouw die mijn Verlaat Verdriet-werk in goede tijden en in slechte tijden, door dik en dun, met heel haar hart heeft gesteund.

    Ik bewonder je moed Marijke, voor dit levensbeëindigende besluit. Jouw ziel is inmiddels verhuisd. Ik zal je missen. Meer dan ik nu kan bedenken.

    Je motto van Antoine de Saint Exupéry neem ik mee op mijn verdere weg:
    ‘Alleen met het hart kun je goed zien, het wezenlijke blijft voor de ogen verborgen’.

  • | | | | | | | | |

    Maak de reis van je leven op Terschelling

    DoorTitia Liese

    Biografische cursus

     

     

     

     

     

    2014 volgeboekt

    De biografische cursus Maak de reis van je leven op Terschelling 2014 is volgeboekt.
    Heb je belangstelling voor deze bijzondere cursus? Laat het ons weten!

    2015

    In het voorjaar van 2015 plannen we een nieuwe Reis van je leven op Terschelling. Meld je als belangstellende aan, dan houden we je op de hoogte van de data en de mogelijkheden je in te schrijven voor deze cursus.

    Reacties van deelnemers

    “Ik wist niet goed wat ik kon verwachten, maar wat een geweldige ervaring.”

    “Heerlijk huis, zorgvuldige begeleiding, prima maaltijden.”

    “Aan alle voorwaarden is voldaan. Dat gaf mij de rust en de ruimte waar ik naar verlangde.”

    “Ik heb eindelijk de vinger op de zere plek durven leggen.”

    “Rust, ruimte, tijd, aandacht.”

  • | | |

    De reis van je leven

    DoorTitia Liese

    De reis van je leven op Terschelling 2011, voor het vijfde achtereenvolgende jaar, is – weer – en heel intensieve, mooie en waardevolle week geweest. Zoals gebruikelijk, en mogelijk, in deze biografische cursus bestaat de groep uit een paar Verlaat Verdriet-ers en een paar niet-Verlaat Verdriet-ers. Al vanaf het moment dat we het mooie en gastvrije huis binnenkomen is het duidelijk dat we in deze groep in warmte, aandacht en harmonie kunnen werken. En zo is het, vanaf dat eerste moment, gegaan, ook al is het voor een enkele deelneemster moeilijk haar plaats in te nemen in de groep. ‘Wat is er toch zo bijzonder aan Verlaat Verdriet-ers’, vraag ik me een aantal keren af. En ik niet alleen, ook een van de deelnemers komt er een aantal keren op terug: er zijn zoveel beschadigde mensen. Het vroege verlies van een ouder is toch niet de enige manier waarop je beschadigingen op kunt lopen. Zeker niet, ik ben me daarvan ten zeerste bewust. En jong ouderverlies is ook zeker niet het enige thema van deze biografische cursus. Maar: in een groep die voor meer dan 50% bestaat uit Verlaat Verdriet-ers is het wel een vooraanliggend item. Zijn vragen maken me er ook weer van bewust hoe belangrijk het is om aandacht te besteden aan dat wat er is, aan dat wat er speelt, en aan dat wat tijd, aandacht en liefde nodig heeft om aan de oppervlakte te kunnen komen, in plaats van altijd maar de vraag te stellen of andere ervaringen niet veel erger zijn of dat aandacht vragen voor pijnlijke ervaringen in je leven betekent dat je in je slachtofferrol blijft hangen of welke andere ondermijnende voor-oordelen dan ook. F. verzorgt niet alleen even toegewijd als consentieus de catering, hij bezorgt ons ook op dinsdagavond een prachtig piano-concert in het kerkje in Hoorn. Door een mis-communicatie voor een veel grotere groep dan wij alleen. Waaruit weer blijkt dat niet iedere mis-communicatie vreselijke dingen tot gevolg heeft. Nu hebben veel meer mensen kunnen genieten van het prachtige pianospel van F. De warmte en de harmonie in de groep wordt door dit concert nog extra verstevigd. De week, waarin heel hard wordt gewerkt, maar die – mede door het mooie weer – ook heerlijke middagen voor ontspanning kent, kunnen we gezamenlijk afsluiten met het gevoel: wat een  waardevolle week!

  • | | |

    Kan het echt?

    DoorTitia Liese

    Met de auto van M., die meedoet met de cursus, naar Harlingen. We nemen de snelboot van 12.30 uur, zodat we nog op tijd zijn om de boodschapen te doen. Maandagmiddag komen de cursisten, en maandag zijn de winkels gesloten in verband met tweede Pinksterdag. We hebben zaterdagmiddag dus nog wel wat aan voorbereidingen te doen. In Harlingen treffen we Marijke, met wie ik samen de cursus geef, en haar partner F. F. gaat voor ons de catering verzorgen. Voor Marijke en F. hebben we een aparte ruimte gehuurd, los het huis in Lies waar we de cursus geven. M. blijft bij mij in de caravan. Als we op zaterdagmiddag alle nodige voorbereidingen voor de cursus hebben getroffen, hebben we nog een heerlijke dag vrij. Hoewel ik in de aanlooptijd naar de cursus nog wel eens heb getwijfeld of het voor mij wel verstandig is om deze, ook voor ons intensieve, cursus te geven, heb ik eigenlijk ook steeds geweten dat ik het wel wilde doen. Nu ik het bijna zover is, weet ik dat het een goed beslissing is geweest. Maar ik weet ook dat het veel, heel veel van me zal vragen.