• | | | | | | | | | | | | |

    When a grandparent dies

     

     

     

     

     

     

    When a grandparent dies.
    A kids own remembering workbook for dealing with Shiva and the year byond
    geschreven/samengesteld door Nechama Liss-Levinson.

    Herdenken

    Een paar dagen geleden schreef ik over de herdenking van vriendin/collega Marijke. Vanzelfsprekend kwam ook de jarenlange samenwerking van Marijke en mij in mijn gedachten terug. Zoals bijvoorbeeld in De reis van je leven, de biografische cursus die we een aantal keren eens paar jaar aanboden op Terschelling.
    Ook dat doet herdenken met je: er komen herinneringen terug.

    Boek

    Ook moest ik weer heel sterk denken aan het bijzondere boek dat ik jaren geleden op aanraden van een vriendin kocht.
    Het boek When a grandparent dies.
    When a grandparent dies is een boek op prentenboek-formaat. Geschreven en samengesteld door de Amerikaans-Joodse Nechama Liss-Levinson.
    Dit werkboek neemt het kind mee in de joodse rouw-cultuur van Shiva, Kaddish en de rouwrituelen op joodse feestdagen gedurende het eerste jaar van rouw.

    Plaats

    Het kind krijgt, aan de hand van dit werkboek,
    een plaats in de gebeurtenissen rondom de dood van de grootouder,
    wordt vertrouwd gemaakt met dood en verlies,
    krijgt haar/zijn eigen plaats in de familie,
    krijgt haar/zijn eigen plaats in het leven,
    krijgt haar/zijn eigen plaats in de joodse cultuur.

    Het kind als nabestaande werkelijk als mens gezien.
    Als mens in klein-formaat.
    Maar wel als mens.

    Er gaat een wereld voor je open

    Er gaat een wereld voor je open met dit boek.
    Een wereld waarin tijd wordt genomen
    voor het kind;
    voor de mens;
    voor de verloren mens;
    voor de medemens;
    voor rouw;
    voor rituelen;
    voor traditie.

    Een wereld die wij – haastige westerlingen – eigenlijk niet meer kennen.
    Onze wereld van de haastige rouw.
    Van de verwerkdwang.
    Van ‘er zo snel mogelijk vanaf moeten’.
    Van de veerkracht-maffia.

    When a grandparent dies

    Dit (werk)boek is een prachtige gids voor ieder die zich afvraagt wat goed is om te doen met kinderen die een ingrijpend verlies lijden.
    Voor ieder die zich afvraagt hoeveel wij, in onze westerse geseculariseerde samenleving, zijn kwijtgeraakt als het gaat om zorgvuldigheid bij rouw.
    Voor wat we kunnen doen – werkelijk kunnen doen – met kinderen die een ingrijpend verlies lijden.

    ISBN

    ISBN-10: 1-879045-44-3
    ISBN-13: 9-781879045-44-6

     

  • | | | | | | | | | | | | |

    Bloeien

     

     

     

     

     

    Het ogenblik kwam
    dat het pijnlijker werd
    om in de knop opgesloten te blijven
    dan het risico te nemen en tot bloei te komen.

    Anaïs Nin, 1903-1977

    Op 1 januari j.l. schreef ik de blog Vertrouwen, gisteren de blog Achterkant, over de innerlijke eenzaamheid van Verlaat Verdriet-ers.
    Met de uitnodiging aan Verlaat Verdriet-ers om in beweging te komen.
    Je te verbinden.
    En de uitnodiging om naar symposium ZEER te komen, op 13 mei 2017. Symposium ZEER, waar je mede-Verlaat Verdriet-ers ontmoet.
    Waar je kunt delen.
    Een uitnodiging tot bloei
    Tot bloeien.
    Ook aan jou.
    Ook voor jou.  

    Tekst

    Naar aanleiding van deze twee blog’s dacht ik aan de tekst van Anaïs Nin, en aan het gedicht dat Jolanda schreef in 2014.
    Dit gedicht van Jolanda mocht ik opnemen in Gids voor Verlaat Verdriet.
    Graag deel ik het ook hier, via het web.
    Met jou.
    Met jullie.

    Geen Kwetsbaarheid zonder Vertrouwen

    Kwetsbaarheid is met vertrouwen zeggen:
    “Ik wijs je de weg, als je maar bij me blijft…”

    Kwetsbaarheid vergt moed om jezelf te laten zien
    Kwetsbaarheid is de controle los durven laten
    Kwetsbaarheid is dat durven voelen wat er is
    Kwetsbaarheid is je beschadigingen erkennen

    Kwetsbaarheid is de ander toelaten in je veilige schild
    Kwetsbaarheid is durven zeggen; “ ik kan het niet alleen”
    Kwetsbaarheid is durven zeggen; “ ik heb je nodig”
    Kwetsbaarheid is leren vertrouwen in jezelf

    Kwetsbaarheid is kunnen zeggen: ”Ik ben bang je kwijt te raken”
    Kwetsbaarheid is te durven vertrouwen in de ander
    Kwetsbaarheid is de binding durven toelaten
    Kwetsbaarheid is de angst durven aangaan de ander te kunnen verliezen

    Kwetsbaarheid maakt je niet zwak maar laat zien hoe sterk je bent.
    Kwetsbaarheid is zeggen; “Ik wil van je leren”
    Kwetsbaarheid is helen
    Kwetsbaarheid is nodig om te kunnen groeien

    Vertrouwen betekent dat loslaten wat je liever goed vast houdt
    Vertrouwen is de voeding, het water en het licht.
    Vertrouwen is de kwetsbaarheid in al zijn eenvoud kunnen zien
    Vertrouwen is weten dat het goed komt

    Vertrouwen is blijven ook al is het moeilijk
    Vertrouwen is geloven in jezelf en de ander
    Vertrouwen is er zijn, zonder oordeel
    Vertrouwen is zeggen; “Ik ben de veilige haven, ik ben er voor jou ”
    Vertrouwen is zeggen:  “Je mag zijn zoals je bent”

    Door vertrouwen opent de roos zich naar het zonlicht
    Geen kwetsbaarheid zonder vertrouwen
    Geen vertrouwen zonder kwetsbaarheid
    Ik ben de kwetsbaarheid Jij het vertrouwen.

    In vertrouwen kan ik zeggen:
    “Je bent de moeite waard om te blijven zien.”

     Jolanda, voorjaar 2014

    Jolanda Blokhuis

    Jolanda schreef, samen met collega-studenten, inmiddels al heel wat jaren geleden de scriptie Te klein voor groot verdriet.
    Jolanda verloor haar moeder toen ze 1,5 jaar was.

  • | |

    Herdenken doet goed

    Marijke

    De uitnodiging van de dochter van Marijke kwam al maanden geleden.
    Marijke.
    Vriendin.
    Collega.
    Oermoeder van de eigentijdse ritueelbegeleiding.
    Twee jaar geleden overleden.

    Op 3 januari 2017, op haar geboortedag willen we Marijke herdenken.
    Een korte bijeenkomst bij het graf, daarna samen eten in de eetgelegenheid waar Marijke in haar laatste levensjaar vaak at. Alzheimer nam steeds meer bezit van haar. Marijke voelde zich daar veilig.

    Ik schoof de uitnodiging voor me uit.
    Wil ik er naartoe?
    Wil ik het echt?
    Uiteindelijk realiseerde ik me, dat ik geen goede reden had om niet te gaan.
    Ik realiseerde me ook, dat het later niet goed zou voelen als ik niet zou zijn gegaan zonder daar een goede reden voor te hebben. Dat ik er dan later spijt van zou krijgen.

    Bijzonder

    Ik ben gegaan
    En dat was goed.
    Marijke kon iets heel bijzonders‘, memoreert Annie, de uitvaartonderneemster met wie Marijke veel samenwerkte. ‘Marijke kon iets wat andere mensen niet kunnen.’
    Ik be-aam wat Annie zegt. ‘Als je probeert te zeggen wat dat is, kun je het niet. Dan vervliegt het.’
    Marijke kon toveren.

    Motto

    Op weg naar huis speelt Marijke’s motto door m’n hoofd:
    Alleen met het hart kun je goed zien, het wezenlijke blijft voor de ogen verborgen.’

    Herdenken doet goed

    Ik ben blij dat ik ben gegaan.
    Het is goed om even weer samen met andere mensen de tijd te nemen om stil te staan.
    Stil te staan bij de afwezigheid van iemand die voor ons, aanwezigen op deze herdenking, aanwezig – en dus belangrijk – is geweest.
    Herdenken doet goed.
    Herdenken doet je goed. 

    De kleine prins

    Alleen met het hart kun je goed zien, het wezenlijke blijft voor de ogen verborgen.’
    Uit: De kleine Prins
    Antoine de Saint-Exupéry
    1900-1944
    4 jaar toen hij zijn vader verloor

  • | | | | | | | | | | | | | | |

    ZEER, de website

     

    ZEER

    ‘Ik heb het nog nooit gedaan, maar ik ga het doen’.
    Je kunt je voorstellen hoe blij-verrast ik was toen S. contact met me opnam.
    ‘Ik ben bereid de site te maken voor ZEER’.

    Ik kan je zeggen: zelf sprong ik een gat in de lucht. Want: hoe zouden we zonder site ZEER in de wereld kunnen zetten? Maar: hoe kom je aan een site als je als organisatie (in ons geval Platform ZEER) een vrijwilligersorganisatie bent zonder geld? Laat staan aan een maatwerk-site?

    Klus

    S. heeft het op zich genomen de site te gaan bouwen. Nou heb ik zelf nooit een site gebouwd (wel gestructureerd en volgeschreven), maar een klus is het. Zeker als je jezelf al werkend de techniek eigen moet maken van het bouwen van een site! Dat betekent dat S. inmiddels al weken en weken met hart en ziel werkt aan ZEER.
    Chapeau S.!

    Grote klus

    En dan komt de volgende klus. De site moet worden gestructureerd. En volgeschreven. Dan komt er ineens iemand anders om de hoek kijken die zich gaat bemoeien met de site die je hebt gebouwd. Iemand die gaat rommelen in jouw werk.
    Aaaiii. 

    Hele grote klus

    Dan sta je voor de volgende – hele grote – klus: een klus voor je ziel.
    Je staat zelf nog middenin je intensieve verlate rouw proces.
    Dat is jouw perspectief.
    En dan ineens, door je aanbod de site te bouwen voor een thema waar je zelf zo middenin zit – waar je zelf met hart en ziel aan verbonden bent – is er een heel ander perspectief.
    Dat, waarin je steeds opnieuw woorden hebt gegeven aan je ervaringen, komt ineens in een heel ander daglicht te staan.
    Dat, waarin jij beeld hebt gegeven aan gevoelens. Hebt gezwoegd om een nieuwe stap te zetten. Hebt gehuild. En gehuild. En gehuild.
    Dat alles komt ineens in een heel ander perspectief te staan. Namelijk het perspectief van de mensen die je aan wilt spreken met je site. Die je aan wilt spreken met je aanbod. Die je uitnodigt naar symposium ZEER te komen.
    Namelijk: andere Verlaat Verdriet-ers.  

    Woorden die voor jou een heel speciale betekenis hebben worden geschrapt.
    Beelden die voor jou een heel speciale betekenis hebben worden schijnbaar achteloos terzijde geschoven.
    Ware aanslagen op je hart.
    Ware aanslagen op je ziel.
    Dat doet ZEER.
    ZEER ZEER.

    Blij en trots

    S., we zijn niet alleen ongelofelijk blij met de klus die je op je hebt genomen met het maken van de ZEER-site, we zijn ook ongelofelijk trots op je!

    Uitnodiging

    De site is nog in bewerking, maar we nodigen je graag uit om bij ons langs te komen.

    Je bent ZEER welkom op website ZEER!