• | | | | | | | | | | |

    William en zijn moeder Diana

    DoorTitia Liese

     

     

     

     

     

     

    Zojuist krijg ik een bericht uit België toegestuurd, dat ik graag met je wil delen.

    Het (werk)jaar heeft zich ook op gang getrokken bij de koningshuizen. De Britse prins William heeft gisteren een bezoek gebracht aan het Child Bereavement Centre, dat één jaar bestaat. Het centrum biedt steun aan gezinnen die getroffen worden door een overlijden of aan kinderen die rouwen. William was opvallend openhartig en deelde zijn verdriet.
    “Ik was heel kwaad en kon er niet over praten”, zei hij over de dood van zijn moeder, Diana.

    De hertog en hertogin van Cambridge, William en Kate Middleton, werkten gisteren
    voor het eerst dit jaar samen een koninklijke opdracht af. Ze legden hun oor te luisteren bij het Child Bereavement Centre in Newark (Nottinghamshire). Het bezoek ligt het koppel na aan het hart, want William verloor zijn moeder Diana in de zomer van 1997 bij een ongeluk in Parijs. De prins was toen amper 15 jaar.

    Praat jij over jouw papa? Praten is heel, heel belangrijk.

    William nam zijn tijd, zette zich aan tafel bij verschillende gezinnen. Eén gesprek was dat met Lorna Ireland die met haar zoon Shinobi (12) naar het centrum gaat. Shinobi verloor zijn grootmoeder en doopmeter. Lorna was onder de indruk van de openhartigheid van William.
    “Ik was heel kwaad en kon er niet over praten”, wist de prins te vertellen over de dood van zijn moeder.

    William troostte ook Aoife, een meisje dat rouwt om haar vader die zes jaar geleden aan pancreaskanker stierf.
    “Ik was ook jong toen mijn moeder stierf. Praat jij over jouw papa? Het is heel, heel belangrijk om erover te praten”, gaf hij als advies mee.
    Aoife vertelde later aan de aanwezige pers dat ze blij was dat er “anderen zijn die haar begrijpen”.

    William is al sinds 2009 beschermheer van de organisatie Child Bereavement. Hij zet zijn schouders onder praktisch alles wat met de mentale gezondheid van de Britse jeugd te maken heeft. Het is een van zijn prioriteiten. De organisatie werd gesticht in 1994 onder de vleugels van Julia Samuel, een van de beste vriendinnen van wijlen Diana. Julia was aanwezig toen William en Kate op bezoek kwamen. Het weerzien was hartelijk. Julia is doopmeter van Williams zoontje, prins George.

  • | |

    Op je lijf letten

    DoorTitia Liese

    ‘Er zit een grote hormonale disbalans in je, en die zit er waarschijnlijk al sinds de tijd dat je ongesteld werd.’

    Na de eerste keer borstkanker, in 1996, kwam ik bij een natuurarts terecht.
    Zijn opmerking maakte me ervan bewust: in die tijd deden de eerste verschijnselen van chronische vermoeidheid zich bij me voor. Aanleiding voor veel tranen: als mijn moeder nog had geleefd had ze dat vast opgemerkt. Nu merkte niemand het op.
    (als mijn moeder nog had geleefd had die vermoeidheid zich wellicht helemaal niet voorgedaan, realiseerde ik me jaren later).
    Hoe dan ook: de opmerking van deze natuurarts maakte me attent op verschijnselen in mijn lijf.
    Ik ging meer op mijn lijf letten.

    Lymfe

    Na deze eerste borstkanker kreeg ik lymfedrainage-massage. Een ervaring om nooit te vergeten.
    Bij deze massage wordt de lymfe-stroom in je lijf gestimuleerd. Ik voelde iets wat me heel bekend voorkwam. Een gevoel dat ik van oudsher kende als ik me onveilig voelde. Ook deze ervaring bij die massage heb ik onthouden.
    Ik ging nog meer op mijn lijf letten.

    Hormonen

    Ik begon me enigszins te verdiepen in de werking van de hormonen, met name de werking van cortisol. In die tijd las ik ook het boek Bijnieruitputting.
    Er vielen steeds meer puzzelstukjes op z’n plaats.

    Heiligbeen

    Een paar jaar geleden kwam ik terecht bij een osteopaat (Erica, nog steeds bedankt voor de tip!). Ik kwam voor een pijnlijke knie, maar de osteopaat besteedde met name aandacht aan mijn nieren en mijn heiligbeen.
    Oh ja – nieren. In de Chinese geneeskunst de organen die in verband staan met verdriet. Met tranen.
    Oh ja – heiligbeen. Ik ging me weer verdiepen in de chakra’s en nam weer eens het Chakra psychologieboek door.

    Lijf

    ‘Het verlies van mijn moeder heb ik allang verwerkt’ schreef iemand me een paar jaar geleden.
    ‘Dat heeft allang een goeie plek in m’n leven.
    Maar mijn lijf doet nog steeds iets anders.’

    We beschouwen verlies en rouw eigenlijk altijd vanuit het psychologisch perspectief, realiseerde ik me.
    Maar de aspecten van je lijf zijn minstens even belangrijk.
    Zo niet belangrijker.

    Op je lijf letten.
    Zorg dragen voor je lijf.
    Echt belangrijk.
    Ook voor Verlaat Verdriet-ers.
    Vooral voor Verlaat Verdriet-ers.

  • | | | | | | | |

    Data Verlaat Verdriet-workshop winter 2017

    DoorTitia Liese

      

    Data basisworkshop Verlaat Verdriet

    2017

    9, 10 en 11 februari Deze workshop is volgeboekt.
    23, 24 en 25 februari Deze workshop is volgeboekt.
    23, 24 en 25 maart

    De geplande workshops vinden plaats van donderdagavond 19 uur – zaterdagnamiddag ± 16 uur.
    Tijdens de workshop maken we een gezamenlijke afspraak voor de datum van de Terugkomdag. De Terugkomdag vindt plaats ongeveer vier weken na de workshop.

     

    Basisworkshop Verlaat Verdriet

    Het volgen van de basisworkshop Verlaat Verdriet biedt je de gelegenheid gedurende 2,5 dag intensief aandacht te besteden aan het vroege verlies van je ouder, te delen met ervaringsgenoten en te leren van de theoretische onderbouwing van Verlaat Verdriet en verlate rouw die Titia Liese in de workshop biedt.
    In de tijd tussen de workshop en de Terugkomdag geef je uitvoering aan voornemens die je tijdens de workshop formuleert en die passen bij jou, bij jouw specifieke situatie, bij jouw wensen en bij jouw mogelijkheden.

    Lees meer

    Lees meer over de basisworkshop Verlaat Verdriet

    Contact

    Neem contact op met Titia Liese via het Contactformulier of telefonisch 0341- 260 289 als je meer wilt weten.

     

    Ik mag verdrietig zijn

    Arm
    Heel even
    Om me heen
    Ik mag verdrietig zijn
    Traan

     

    Deelnemers aan het woord

    “Ik kan eindelijk naar de foto van mijn vader kijken.”
    “Ik heb zoveel gehuild, en het heeft me zo opgelucht.”
    “Wat een herkenning, en wat een erkenning voor het verdriet om mijn moeder.”
    “Ik ben er nog niet, maar ik weet nu dat ik op de goede weg ben.”
    “Mij heeft  de workshop weer een hele stap verder geholpen en ik gun dit veel meer mensen die worstelen met Verlaat Verdriet.“

  • | | |

    Verzet

    DoorTitia Liese

    Verzet

    Een momentum in mijn leven was het: het besluit dat ik als kind nam uit verzet.
    Het innerlijke besluit dat mijn leven decennia-lang vorm zou gaan geven.

    Dat momentum vond plaats op het moment dat mijn vader van mij vroeg zijn tweede vrouw mammie te noemen.
    Mammie: dat was mijn moeder.
    Om de lieve vrede heb ik het gedaan. Ik ben de tweede vrouw van mijn vader mammie gaan noemen.
    Maar innerlijk kwam ik in verzet.
    Innerlijk besloot ik: als ik dit moet doen, is er nooit meer iets belangrijk in m’n leven.
    Ik doe niets meer.
    Leven vanuit ‘NEE‘
    Leven vanuit verzet.

    Straf

    Een ernstiger ‘straf’ zou ik de doener in mij niet op hebben kunnen leggen.
    Maar ik deed het.
    Maar: uit verzet ‘strafte’ ik mezelf voor tientallen jaren.
    Uit verzet deed ik niets meer.

    Verwoeste stad

    Gedurende een therapie van jaren geleden kreeg het beeld van Ossip Zadkine: Stad zonder hart (Rotterdam, voor Rotterdammers: Jan Gat) een bijzondere betekenis. Maandenlang stond een foto van dit beeld op mijn schoorsteenmantel.
    Zinnebeeld van hoe ik me voelde: verwoest.

    Meisje

    Na verloop van tijd kwam ik een foto tegen van mijzelf als kind van een jaar of drie.
    Meisje van drie, dat open de wereld in kijkt.
    Meisje van drie, dat vast van plan is iets goeds van haar leven te maken.
    Meisje van drie, dat geen idee had van wat haar boven het hoofd hing.

    Dat meisje, dat vast van plan was iets goeds van haar leven te maken – dat is niet wat ik ervan heb gemaakt, drong tot me door! – kreeg een plaats, naast de foto van het beeld van Zadkine.

    Vrede

    Op een dag maakte ik een kopie van de foto van het meisje met haar blonde krullen en haar ogen van de doener.
    Ik maakte de foto op maat en plakte dit kind op de foto van het beeld van Zadkine.
    Op het gat.
    Op de plaats van ‘zonder hart’.
    Een nieuw momentum!
    Ik mocht weer gaan doen.
    Ik ging doen.
    Ik doe nog het steeds.
    In vrede met mezelf.