Op 19, 20 en 21 februari 2016 organiseren Albertine Richaerts (yoga-/meditatiedocent) en Titia Liese een Terugkomweekend voor Verlaat Verdriet-ers in het klooster van Wahlwiller (Zuid Limburg).
Stilte en stress-reductie
Focus tijdens dit Terugkomweekend:
Stilte en stress-reductie voor Verlaat Verdrieter-ers.
Voor wie
Dit weekend is bestemd voor Verlaat Verdriet-ers die een basisworkshop Verlaat Verdriet, Dubbel Ouderverlies en/of de jaartraining De kunst van het verbinden hebben gevolgd.
Nadere informatie
Nadere informatie over dit stilte- en stressreductie-weekend versturen we in de week voor Kerst 2015.
Voorinschrijving
Ben je geïnteresseerd om deel te nemen aan dit weekend, en wil je je alvast opgeven?
Dat kan. Stuur een mail naar terugkomweekend@verlaatverdriet.nu
Regelmatig kom ik ze tegen: de Verlaat Verdriet-ers met chronische vermoeidheidsklachten.
In de Volkskrant (Bijlage Sir Edmund) van 26 september 2015 een groot artikel van Ellen de Visser onder de kop ‘Altijd moe is geen aanstellerij‘.
Citaat: Chronische vermoeidheid wordt vaak als psychische kwaal gezien. Maar nieuwe onderzoeken wijzen erop dat het immuunsysteem van de patiënten ernstig in de war is.
Intro van het artikel
Citaat:
Ruim zes jaar geleden kreeg ze griep, samen met haar man, maar hij herstelde en zij werd nooit meer beter. Spierpijn, zware hoofdpijn, slaapstoornissen, ontstekingen en zo krankzinnig moe, zelfs na een goede nachtrust, dat ze volledig gevloerd was. Ze verdroeg geen prikkels meer, kon niet goed meer lezen, zich niet meer concentreren, niets meer onthouden. Ze bedacht excuses, had ze het niet wat te druk gehad misschien? Toen de klachten bleven, ging ze toch maar naar de huisarts. ‘Hoe gaat het thuis?’ vroeg hij.
Die vraag werd symbolisch voor de reacties die Yvonne van der Ploeg (52) de jaren daarna ondervond.
Moe? Dat zijn we toch allemaal wel eens, ze moest maar gaan sporten.
Een rolstoel? Mevrouw moest eerst maar eens de juiste gedragstherapie gaan volgen. ‘Hoe kon ik uitleggen dat ik na een rit van een kwartiertje een halfuur huilend achter het stuur zat omdat ik niet in staat was om van de auto naar de voordeur te komen? Als ik op mijn werk de telefoon had neergelegd, was ik alweer vergeten wat er tegen me was gezegd.
Ik dacht echt: ik word dement of debiel.
Het was beangstigend.’
Alle goeie dingen komen langzaam. ‘En bij mij helemaal’, heb ik in de loop van mijn leven vaak chagrijnig/gekscherend (doorhalen wat niet van toepassing is) gezegd. Afgelopen week mocht ik op Terschelling getuige zijn van de klus die twee geweldige, heel hardwerkende klussers in mijn nieuwe Terschellingse onderkomen aan het klaren zijn. Alle goeie dingen komen langzaam. Maar wel. Een kwestie van vertrouwen (en inzet en vakmanschap, in dit bouw-geval).
Voor ik naar Terschelling vertrok heb ik mijn nieuwe boek, Gids voor Verlaat Verdriet, naar de vormgeefster kunnen sturen. De eerste keer dat ik dat deed, in december j.l., was het te vroeg. Dat vond ik toen niet, maar de tijd heeft het me geleerd dat het wel zo was. Met de nodige aanpassingen ligt het dus nu, opnieuw, bij de boek-vormgeefster. Er gaat nog even wat tijd overheen, maar de geplande verschijningsdatum van Gids voor Verlaat Verdriet is rond 7 mei 2015. Alle goeie dingen komen langzaam. Ik heb het weer aan den lijve ondervonden.
Wat mij raakt
Kort geleden was ik, op uitnodiging van een jarige vriendin, in een heel bijzonder – en heel klein – theatertje in Deventer: het papieren theater. Het papieren theater is het piepkleine theatertje (15 stoelen) van Frits Grimmelikhuizen grimspapierentheater.nl
We zagen zijn prachtige voorstelling Violet. Violet is onder meer gebaseerd op Liefdeslied van Rainer Maria Rilke. Tip: Bekijk vooral het filmpje Violet op youtube!
Ik zocht naar dit Liefdesgedicht en kwam al zoekend Rilkes gedicht tegen: Wat mij raakt. Dit gedicht is zo van toepassing op Alle goeie dingen komen langzaam…, dat ik het graag aan je doorgeef.
Wat mij raakt
Men moet de dingen
hun eigen, stille,
ongestoorde ontwikkeling laten
die diep van binnen komt
en die door niets opgejaagd
of versneld kan worden;
alles moet rijpen –
tot de
geboorte…
Rijpen als een boom die zijn sap niet stuwt
en die rustig in de stormen
van het voorjaar staat
zonder angst,
dat er straks geen zomer
zal komen.
Die komt er toch!
Maar hij komt alleen voor geduldige mensen
die leven
alsof de eeuwigheid voor hen ligt,
zo zorgeloos stil en wijds…
Men moet geduld hebben
met de onopgeloste zaken in ons hart
en proberen de vragen zelf lief te hebben, als
gesloten kamers,
en als boeken die in een zeer vreemde taal
geschreven zijn.
Het komt er op aan alles te leven.
Als je de vragen leeft,
dan leef je misschien langzaam maar zeker
zonder het te merken
op een goede dag
het antwoord in.
Gisteren gaf ik in Naar de huisarts het praktijkvoorbeeld van M. en haar gesprek met de huisarts. In dat bericht kondigde ik aan: wordt vervolgd.
Praktijkondersteuner
In december 2014 werd ik gebeld door één van de praktijkondersteuners GGZ van een huisartsenpraktijk in mijn woonplaats. Deze praktijkondersteuner vroeg me advies in verband met de begeleiding die ze deed van een jonge vrouw (18 jaar), die op haar 15e haar moeder was verloren. Deze jonge vrouw liep nu vast en was om hulp komen vragen.
Dokter
‘Lijkt me niet zo goed’, bedacht ik, ‘als praktijkondersteuners hun best doen om Verlaat Verdriet-ers adequate hulp te verlenen, terwijl een huisarts (in dezelfde praktijk) de gevolgen van jong ouderverlies niet werkelijk onderkent bij iemand die een dergelijk verlies al langer geleden heeft ervaren. Iemand die, nota bene zelf, aangeeft dat ze in een sterk fysieke reactie als gevolg van verliesangst terecht is gekomen. Iemand die zelf de link legt tussen het vroege verlies van haar vader en haar angstreactie van nu. Die bang is dat deze angst structureel in haar lijf zit. Die hulp vraagt bij het leren omgaan met deze angst.’
Wordt vervolgd
Ik heb daarom vanochtend de betreffende huisartsenpraktijk gebeld, met de bedoeling een gesprek aan te vragen met de praktijkondersteuners GGZ van deze praktijk.
‘Stuurt u maar een mailtje’, was het antwoord.
Dat heb ik gedaan.
Wordt nogmaals vervolgd.
Als het goed is!
