• | | | | | | | | | | | | | | |

    ZEER, de website

     

    ZEER

    ‘Ik heb het nog nooit gedaan, maar ik ga het doen’.
    Je kunt je voorstellen hoe blij-verrast ik was toen S. contact met me opnam.
    ‘Ik ben bereid de site te maken voor ZEER’.

    Ik kan je zeggen: zelf sprong ik een gat in de lucht. Want: hoe zouden we zonder site ZEER in de wereld kunnen zetten? Maar: hoe kom je aan een site als je als organisatie (in ons geval Platform ZEER) een vrijwilligersorganisatie bent zonder geld? Laat staan aan een maatwerk-site?

    Klus

    S. heeft het op zich genomen de site te gaan bouwen. Nou heb ik zelf nooit een site gebouwd (wel gestructureerd en volgeschreven), maar een klus is het. Zeker als je jezelf al werkend de techniek eigen moet maken van het bouwen van een site! Dat betekent dat S. inmiddels al weken en weken met hart en ziel werkt aan ZEER.
    Chapeau S.!

    Grote klus

    En dan komt de volgende klus. De site moet worden gestructureerd. En volgeschreven. Dan komt er ineens iemand anders om de hoek kijken die zich gaat bemoeien met de site die je hebt gebouwd. Iemand die gaat rommelen in jouw werk.
    Aaaiii. 

    Hele grote klus

    Dan sta je voor de volgende – hele grote – klus: een klus voor je ziel.
    Je staat zelf nog middenin je intensieve verlate rouw proces.
    Dat is jouw perspectief.
    En dan ineens, door je aanbod de site te bouwen voor een thema waar je zelf zo middenin zit – waar je zelf met hart en ziel aan verbonden bent – is er een heel ander perspectief.
    Dat, waarin je steeds opnieuw woorden hebt gegeven aan je ervaringen, komt ineens in een heel ander daglicht te staan.
    Dat, waarin jij beeld hebt gegeven aan gevoelens. Hebt gezwoegd om een nieuwe stap te zetten. Hebt gehuild. En gehuild. En gehuild.
    Dat alles komt ineens in een heel ander perspectief te staan. Namelijk het perspectief van de mensen die je aan wilt spreken met je site. Die je aan wilt spreken met je aanbod. Die je uitnodigt naar symposium ZEER te komen.
    Namelijk: andere Verlaat Verdriet-ers.  

    Woorden die voor jou een heel speciale betekenis hebben worden geschrapt.
    Beelden die voor jou een heel speciale betekenis hebben worden schijnbaar achteloos terzijde geschoven.
    Ware aanslagen op je hart.
    Ware aanslagen op je ziel.
    Dat doet ZEER.
    ZEER ZEER.

    Blij en trots

    S., we zijn niet alleen ongelofelijk blij met de klus die je op je hebt genomen met het maken van de ZEER-site, we zijn ook ongelofelijk trots op je!

    Uitnodiging

    De site is nog in bewerking, maar we nodigen je graag uit om bij ons langs te komen.

    Je bent ZEER welkom op website ZEER!

  • | | | | | | | | | |

    Vertrouwen

     

     

     

     

     

     

    Eén januari 2017.
    Een nieuw jaar.

    Een nieuw jaar dat opnieuw je vermogen om te vertrouwen zal testen.
    Vertrouwen in jezelf.
    Vertrouwen in andere mensen.
    Vertrouwen in het leven.
    Vertrouwen in de toekomst. 

    Kun je ooit nog vertrouwen?

    Kun je ooit nog vertrouwen dat de dingen ook goed kunnen gaan?
    Jaren geleden was dat de titel van een themadag die ik indertijd aanbood.
    Kun je ooit nog vertrouwen dat de dingen ook goed kunnen gaan, als je zo jong hebt meegemaakt dat de dingen niet goed gingen? Definitief niet goed gingen?

    Vertrouwen

    Vertrouwen: een lastig thema voor veel Verlaat Verdriet-ers.
    Als gevolg van de ruptuur van het onomkeerbare verlies zijn veel Verlaat Verdriet-ers hun basisvertrouwen kwijtgeraakt.
    Hun basisvertrouwen in zichzelf.
    Hun basisvertrouwen in andere mensen.
    Hun basisvertrouwen in het leven.

    Wantrouwen

    Controle kwam in de plaats van vertrouwen.
    Soms zo groot dat het idee kan onstaan dat je wantrouwend bent.
    Maar ben je dat ook?

    Mistrouwen

    Eigenlijk kennen we in het Nederlands het woord mistrouwen niet. Ik zou dat woord graag in willen voeren.
    De meeste Verlaat Verdriet-ers zijn niet a priori wantrouwend.
    Ze missen vertrouwen.
    Ze mistrouwen.

    Alternerend proces

    Een verlaat rouwproces is een sterk alternerend proces. Als de slinger van een klok word je in dit proces heen en weer geslingerd tussen uitersten.
    Tussen vreugde en verdriet.
    Tussen liefde en onverschilligheid.
    Tussen boosheid en opluchting.
    Tussen liefde en angst.
    Tussen eenzaamheid en verbondenheid.
    Tussen vertrouwen en wantrouwen.
    Tussen vertrouwen en twijfel.
    Tussen vertrouwen en scepsis.

    2017

    Ik wens je voor 2017 veel vertrouwen toe.
    Vertrouwen in mensen.
    Vertrouwen in het leven.
    Vertrouwen in de toekomst.

    En vooral: vertrouwen in jezelf!

  • | | | | | | | | | | | | | | | | | | | |

    Daar moet je bij zijn!

    Verlaat Verdriet

    Jaarthema 2017 van Platform ZEER

    Daar moet je bij zijn!

    • Verlaat Verdriet-symposium ZEER
    • Glossy ZEER
    • Schrijfwedstrijd Gat in m’n ziel
    • Website www.ZEER.nu
    • En alle mooie vervolg-ontwikkelingen die zich in de loop van 2017 op Verlaat Verdriet-gebied voor gaan doen.

    Symposium ZEER

    Symposium voor en door Verlaat Verdriet-ers

    Zaterdag 13 mei 2017, De Sparrenhorst in Nunspeet

    • Meld je aan voor symposium ZEER: www.zeer.nu
    • Volg ons op Facebook
    • Lees meer over ZEER op op onze site (in ontwikkeling) www.ZEER.NU

    Daar moet je bij zijn!

  • | | | | | | | | | | |

    Niet meer ontkennen

    Ontkennen

    Je kent dat vast wel – je bent met iemand in gesprek over een onderwerp dat jou na aan het hart ligt.
    Ineens zegt de ander iets, waardoor bij jou iets verschuift.
    Iets ineens op z’n plek valt.
    Of op een andere plek valt, waardoor er nieuwe ruimte ontstaat.

     

     Erkennen

    Bij mij gebeurde dat een paar dagen geleden, terwijl ik aan de telefoon zat met Els Pronk . Naar aanleiding van ‘Gat in m’n ziel‘ – de Verlaat Verdriet-lezing in Hoorn in oktober j.l. – spraken we nog eens over het belang van erkenning.
    Over het belang van erkenning van de gevolgen van jong ouderverlies dus.

    ‘Ik ben de laatste tijd vooral bezig met niet meer ontkennen zei Els in dit gesprek. Ineens voelde ik iets verschuiven.
    Erkennen is al jaren voor mij één van de grote Verlaat Verdriet-thema’s.
    Erkennen bij Verlaat Verdriet-ers zelf.
    Erkennen bij ‘buitenstaanders’
    Erkennen bij professionals.
    Bij hulpverleners.
    Bij psychologen.
    Bij psychiaters.
    Noem maar op.
    En JA, dat is heel hard nodig.

    Maar er zit nog iets voor dat erkennen.
    En dat is precies wat Els noemde: niet meer ontkennen.

    ‘De wetenschap’

    Verlaat Verdriet-ers hebben vooral vaak behoefte aan erkenning door ‘De wetenschap‘.
    Vooralsnog valt daar voor ons, Verlaat Verdriet-ers helemaal niets te halen.
    ‘De wetenschap’ is nog maar nauwelijks verder dan een totale ontkenning van de (talrijke) gevolgen van jong ouderverlies op de langere termijn.

    De hand reiken

    Laten we het dus omdraaien.
    In plaats van dat ‘de wetenschap’ ons de weg wijst, reiken wij ‘de wetenschap’ de hand.
    Wij nemen het voortouw.
    Wij wijzen ‘de wetenschap’ de weg.
    Wij weten beter!

    Zegt het voort!