• Zonnebloemen

    Ik ga op zoek naar Zonnebloemen, om een grote bos van Terschelling mee te kunnen nemen naar de crematie van morgen. Ik vind ze bij de biologische boerderij. Er kan dus een grote bos mee. Hoewel ik vanmiddag terug moet naar huis, ben ik blij dat ik deze dagen even op Terschelling heb gehad. Inmiddels heb ik contact gehad met mijn partner M. Hij neemt de boot terug van Schotland naar Nederland van komende nacht. Als het goed is, is ook hij morgen terug in Nunspeet. Ik verheug me er op dat hij, naar ik aanneem, dan in het komende weekend nog twee weekjes naar Terschelling komt. In de paar dagen dat ik hier op Terschelling ben geweest heeft een aantal mensen op de camping me gevraagd hoe het met me gaat. Ik kan steeds opnieuw vertellen dat m’n lijf het goed doet, maar dat het emotioneel nog even helemaal niet lekker met me gaat. Ik merk keer op keer dat ik bijna sta te huilen als ik dat laatste vertel. Het gaat dus echt nog niet goed. Ineens dringt het nu wel erg tot me door dat ik in al die maanden geen traan heb gelaten. Da’s toch ook niet helemaal gezond!

  • |

    Hartstikke gek

    Je bent hartstikke gek, reageerde M. toen ik aankondigde het weekend naar Terschelling te gaan. Zaterdagochtend heen met de snelboot, zondagmiddag terug met de langzame boot, om op tijd terug te zijn voor het afgesproken etentje in Amersfoort. Natuurlijk ben ik gek, maar ik heb het toch gedaan! En ik ben blij dat ik het even gedaan heb. Blij dat ik mijn belofte heb kunnen houden om, zoals ik maanden geleden beloofd heb, de 60e verjaardag van M. bij te wonen. Het geeft me het gevoel dat ik er wel weer ben, in ieder geval dat m’n lijf het weer goed genoeg doet. En dat is fijn, na al die jaren waarin ik zoveel (onverklaarbare) vermoeidheid heb gevoeld, lijkt die nu weg te zijn. Kan ik dat geloven? Maak ik mezelf wat wijs? Kan dat? Ken ik mijn eigen lijf goed genoeg? Heb ik bewijzen nodig om me gerust te kunnen voelen? Morgenavond begint een nieuwe individuele workshop. Ik heb morgen overdag de tijd om me daar rustig op voor te bereiden.

  • | | |

    De reis van je leven

    De reis van je leven op Terschelling 2011, voor het vijfde achtereenvolgende jaar, is – weer – en heel intensieve, mooie en waardevolle week geweest. Zoals gebruikelijk, en mogelijk, in deze biografische cursus bestaat de groep uit een paar Verlaat Verdriet-ers en een paar niet-Verlaat Verdriet-ers. Al vanaf het moment dat we het mooie en gastvrije huis binnenkomen is het duidelijk dat we in deze groep in warmte, aandacht en harmonie kunnen werken. En zo is het, vanaf dat eerste moment, gegaan, ook al is het voor een enkele deelneemster moeilijk haar plaats in te nemen in de groep. ‘Wat is er toch zo bijzonder aan Verlaat Verdriet-ers’, vraag ik me een aantal keren af. En ik niet alleen, ook een van de deelnemers komt er een aantal keren op terug: er zijn zoveel beschadigde mensen. Het vroege verlies van een ouder is toch niet de enige manier waarop je beschadigingen op kunt lopen. Zeker niet, ik ben me daarvan ten zeerste bewust. En jong ouderverlies is ook zeker niet het enige thema van deze biografische cursus. Maar: in een groep die voor meer dan 50% bestaat uit Verlaat Verdriet-ers is het wel een vooraanliggend item. Zijn vragen maken me er ook weer van bewust hoe belangrijk het is om aandacht te besteden aan dat wat er is, aan dat wat er speelt, en aan dat wat tijd, aandacht en liefde nodig heeft om aan de oppervlakte te kunnen komen, in plaats van altijd maar de vraag te stellen of andere ervaringen niet veel erger zijn of dat aandacht vragen voor pijnlijke ervaringen in je leven betekent dat je in je slachtofferrol blijft hangen of welke andere ondermijnende voor-oordelen dan ook. F. verzorgt niet alleen even toegewijd als consentieus de catering, hij bezorgt ons ook op dinsdagavond een prachtig piano-concert in het kerkje in Hoorn. Door een mis-communicatie voor een veel grotere groep dan wij alleen. Waaruit weer blijkt dat niet iedere mis-communicatie vreselijke dingen tot gevolg heeft. Nu hebben veel meer mensen kunnen genieten van het prachtige pianospel van F. De warmte en de harmonie in de groep wordt door dit concert nog extra verstevigd. De week, waarin heel hard wordt gewerkt, maar die – mede door het mooie weer – ook heerlijke middagen voor ontspanning kent, kunnen we gezamenlijk afsluiten met het gevoel: wat een  waardevolle week!

  • | | |

    Kan het echt?

    Met de auto van M., die meedoet met de cursus, naar Harlingen. We nemen de snelboot van 12.30 uur, zodat we nog op tijd zijn om de boodschapen te doen. Maandagmiddag komen de cursisten, en maandag zijn de winkels gesloten in verband met tweede Pinksterdag. We hebben zaterdagmiddag dus nog wel wat aan voorbereidingen te doen. In Harlingen treffen we Marijke, met wie ik samen de cursus geef, en haar partner F. F. gaat voor ons de catering verzorgen. Voor Marijke en F. hebben we een aparte ruimte gehuurd, los het huis in Lies waar we de cursus geven. M. blijft bij mij in de caravan. Als we op zaterdagmiddag alle nodige voorbereidingen voor de cursus hebben getroffen, hebben we nog een heerlijke dag vrij. Hoewel ik in de aanlooptijd naar de cursus nog wel eens heb getwijfeld of het voor mij wel verstandig is om deze, ook voor ons intensieve, cursus te geven, heb ik eigenlijk ook steeds geweten dat ik het wel wilde doen. Nu ik het bijna zover is, weet ik dat het een goed beslissing is geweest. Maar ik weet ook dat het veel, heel veel van me zal vragen.