• | | | |

    Vijfentwintig jaar waarde van ervaringsdeskundige

    DoorTitia Liese

    Ervaringsdeskundige. Een woord dat hier en daar opdook in de tijd dat ik begon met mijn Verlaat Verdriet-werk, nu meer dan vijfentwintig jaar geleden. Ervaringsdeskundige. Een woord dat een dubbel gevoel op kan leveren. Een ervaringsdeskundige is iemand die een ervaring heeft opgedaan in haar/zijn leven. Meestal een ingrijpende ervaring. Een ervaring die levens veranderend is geweest. Die vaak pijnlijk is geweest. Die tot op de dag van vandaag je leven beïnvloedt. Waar je in gezien wilt worden. Gehoord. Erkend.

    Ervaringsdeskundige

    Maar tegelijkertijd is ervaringsdeskundige ook een woord dat je een dubbel gevoel kan geven. Wat voor waarde heeft kennis die je uit ervaring hebt opgedaan meer dan alleen kennis die jij hebt opgedaan uit een ervaring? Wat is de waarde van kennis uit ervaring als die niet ‘evidence based’ is? Niet wetenschappelijk bewezen? En dat in een tijd waarin kennis pas waarde lijkt te hebben als die wetenschappelijk is bewezen? Zoals bijvoorbeeld tot voor kort gangbaar was in de hulpverlening?

    Verlaat Verdriet-werk

    Meer dan vijfentwintig jaar geleden ben ik begonnen met mijn Verlaat Verdriet-werk dat ik heb gebaseerd op het vroege verlies van mijn moeder toen ik acht jaar was. Een klein voorbeeld van de waarde van kennis uit ervaring schiet me te binnen terwijl ik dit schrijf. Welke wetenschapper beseft het verschil tussen ‘de dood van je ouder’ en ‘het verlies van je ouder’ als je niet zelf aan den lijve hebt ervaren dat hier een wereld van verschil ligt? En waarom daar een wereld van verschil ligt? En waarom het belangrijk is dat te onderkennen?

    Kennis uit ervaring

    In de lange tijd van mijn Verlaat Verdriet-werk heb ik intens en intensief gewerkt met Verlaat Verdriet-ers. Heb ik honderden Verlaat Verdriet-ers gezien en gesproken. Hun verhalen gehoord. Gelezen. De thema’s waarmee Verlaat Verdriet-ers worstelen. Gehoord. Gezien. Onderzocht. Intensieve workshops gegeven voor Verlaat Verdriet-ers. Schrijfretraites. Themadagen georganiseerd. Symposia. Inzichten opgedaan. Kennis ontwikkeld. Gestructureerd. Verlaat Verdriet idioom gegeven. ‘Het klopt wat je zegt.’ ‘Het klopt precies.’
    Het is tijd om die kennis te delen. Door te geven. Aan hulpverleners die in hun praktijk met Verlaat Verdriet-ers tegenkomen. Het symposium komende herfst is daar een nieuwe stap in.

  • | | | | |

    Verlaat Verdriet-symposium: we gaan het doen!

    DoorTitia Liese

    ‘We gaan het doen!’

    Maandag 29 april 2024. Maria de Greef, Carin Wormsbecher en ik zijn een stief half uurtje samen als we elkaar aankijken. Besluiten. ‘We gaan het doen.’ In 2027 werkten we samen met een mooie groep Verlaat Verdriet-ervaringsgenoten aan symposium ZEER, symposium voor en door Verlaat Verdriet-ers. Nog altijd komen reacties naar ons toe van deelnemers van toen. ‘Wat een bijzonder symposium.’ ‘Wat een mooie dag.’

    Al in 2017 bedachten we het. Er moet ook een Verlaat Verdriet-symposium komen voor hulpverleners. Er is meer tijd overheen gegaan dan we toen dachten. Maar gisteren zaten we bij elkaar. En besloten: ‘we gaan het doen!’
    Een Verlaat Verdriet-symposium voor hulpverleners waarin ervaringsdeskundigheid centraal staat. Welke kennis en welke kunde hebben hulpverleners nodig om veilig en adequaat met Verlaat Verdriet-ers te kunnen werken. Wat kunnen hulpverleners van ons leren. Wat kunnen wij hulpverleners leren.

    Datum

    De datum die we hebben geprikt is vrijdag 1 november 2024. We streven ernaar op die dag een even mooi en bijzonder symposium aan te bieden als symposium ZEER in 2017 en symposium VADER met Ap Dijksterhuis op 2 maart 2024.

    Programma

    De eerste acties zijn inmiddels op touw gezet. Professor dr. en ervaringsgenoot Ap Dijksterhuis gemaild om te vragen of hij ook bij dit komende symposium spreker wil zijn. Zijn onmiddellijke antwoord; JA. GRAAG! Komende maandag overleg ik met Els over de inhoud van het programma. Mogelijk schuift Tamar dan ook aan. Ook haar act HERLEEF zal deze keer deel uitmaken van het programma. Binnenkort overleg ik met Jolanda over een ander bijzonder deel van het mogelijke programma. Stephanie: we hopen dat we ook deze keer weer kunnen rekenen op jouw onvermoeibare aandeel in de organisatie van de dag.

    Vraag aan jou

    Ook dit symposium kan niet slagen zonder de inbreng van ervaringsgenoten. Van Verlaat Verdriet-ers zelf dus. Als Verlaat Verdriet-er heb je mogelijk ervaring met een of meer hulpverleners. Dat kan zijn positieve ervaringen. Dat kan ook zijn negatieve ervaringen. Mogelijk sta je al te popelen om hulpverleners die jij kent, of hulpverleners in jouw omgeving attent te maken op dit symposium. En op de waarde die dit symposium voor haar/hem/hun kan hebben. Wat heb jij nodig van ons om deze hulpverleners te benaderen? Stuur alsjeblieft jouw mailtje met vragen, tips, suggesties naar info@verlaatverdriet.nu  Wij zullen er zorgvuldig mee omgaan, en er heel blij mee zijn!

  • | | | |

    De veranderkracht van een weggelaten woord

    DoorTitia Liese

    In 1998, er was toen borstkanker bij mij ontdekt, kreeg ik een tip van een vriendin die een grote verandering teweeg heeft gebracht. Niet alleen in mij waar het om de borstkanker ging, maar ook in het Verlaat Verdriet-werk waar ik toen net mee was begonnen. Zelf was de vriendin toen in therapie. Gaf wat ze daar leerde aan mij door. Vanochtend las ik een artikel over een vrouw die in haar jeugd seksueel werd misbruikt. In dat artikel noemde deze vrouw het misbruik ‘mijn’ seksueel misbruik. En toen was het er weer. De tip die ik kreeg. Die bij mij zo’n bijzondere verandering teweeg bracht. Ik geef de tip op mijn beurt graag aan je door.

    Aanleiding

    De aanleiding was indertijd dat ik het in gesprekken (en in gedachten) had over ‘mijn’ borstkanker. ‘Mijn’ kanker. ‘Noem de kanker niet ‘mijn’ borstkanker’ zei mijn vriendin tegen me. ‘Noem het ‘borstkanker‘. Of gewoon ‘kanker’. Ik deed het. Wende mezelf aan het te blijven doen. Consequent. Ik had nog steeds kanker. Maar ik was er niet meer mee geïdentificeerd. Ik had er innerlijk afstand van genomen.

    veranderkracht

    ‘Dat gaat ook op voor overlevingspatronen bij Verlaat Verdriet‘ realiseerde ik me. Overlevingspatronen. We willen ervan af. We willen ze kwijt. Terwijl we ze ondertussen uit gewoonte hardnekkig ‘mijn’ overlevingspatronen blijven noemen.
    Ik geef deze les graag aan je door. Probeer het eens voor de verandering. Noem in plaats van ‘mijn’ overlevingspatronen overlevingspatronen gewoon overlevingspatronen. Er kan zich zomaar een nieuwe wereld openen. Ook bij jou. Ervaar zelf de veranderkracht van een weggelaten woord.

  • | | |

    Even iets over Verlaat Verdriet-symposium rondom verlies moeder

    DoorTitia Liese

    Vorige week werd ik er weer even aan herinnerd door een Verlaat Verdriet-er, mijn vooruitblik van afgelopen herfst naar een Verlaat Verdriet-symposium rondom verlies van moeder. Dit naar aanleiding van ons voornemen een symposium te organiseren met Ap Dijksterhuis over zijn boek Vader.

    Even bijpraten

    Ik praat je graag even bij. Afgelopen najaar kregen we plotseling en onverwacht de gelegenheid een symposium te organiseren in De Ontmoeting in Nunspeet. Zoals in  zoveel andere kerken in ons land boog het kerkbestuur van De Ontmoeting zich over de vraag: hoe gaan we verder? Kunnen we ons kerkgebouw breder openstellen dan alleen voor leden van onze kerk? Er is behoefte aan plekken waar mensen samen kunnen komen. Elkaar kunnen ontmoeten. Kunnen delen, en leren van elkaar. Zo kregen wij de gelegenheid een idee dat er al lag ten uitvoer te brengen: een bijeenkomst met Ap Dijksterhuis over zijn boek Vader. Op 2 maart 2024 was het zover. Ruim zeventig Verlaat Verdriet-ers kwamen op die dag bij elkaar. Ontmoetten elkaar. Deelden. Leerden van elkaar. Brachten samen een hele mooie en bijzondere dag door in een mooi, gastvrij gebouw.
    Toen we afgelopen najaar deze mooie gelegenheid kregen riep ik meteen: dan doen we nu een symposium rondom vaderverlies en ergens volgend jaar ook nog een symposium voor Verlaat Verdriet-ers die hun moeder verloren. En dat was iets te voorbarig van mij.

    Door het oog van de naald

    Een dergelijke openstelling betekent voor de mensen van de kerk veel. Hun gastvrijheid is van harte gemeend. Maar betekent ook een grote belasting voor de vrijwilligers van de kerk. En ook voor een andere organisatorische kant. ‘Ik moet je de ontbindende factor noemen’ zei de kerkrentmeester me in ons tweede gesprek. ‘Als een lid van de kerk overlijdt dat heeft aangegeven de uitvaart vanuit de kerk te willen laten plaatsvinden, dan gaat dat voor.’ Dat was wel even een grote schrik voor me. Want hoe regel je dat met een symposium als je dat een paar dagen tevoren te horen krijgt? ‘Het is uiterst onwaarschijnlijk dat het gaat gebeuren. Maar ik moet het je zeggen.’ zei de man die mijn schrik zag tot troost. Na afloop van de dag op twee maart hoorde ik dat we door het oog van de naald zijn gekropen. Er was een overlijden. Van een lid van de kerk. Dat haar uitvaart wilde laten plaatsvinden vanuit de kerk. Op die dag.

    Als de tijd rijp is

    Verdere details zal ik je besparen. Maar ik besef nu al toe goed dat een dergelijk groot evenement als een symposium niet ‘zomaar even’ kan. Het symposium rondom verlies van moeder moet dan ook, hoezeer me dat ook spijt, nog even wachten. (Mocht je je nu afvragen: ‘waarom niet ergens anders’? Dat kan, maar het betekent een hele forse verhoging van de toegangsprijs. Mede om die reden waren/zijn we zo blij met De Ontmoeting. Het gaf ons de gelegenheid de toegangsprijs laag te houden.

    Als de tijd rijp is komen we bij je op terug.
    Het is nog steeds de bedoeling ook een symposium te organiseren met focus op verlies van moeder.
    We houden je op de hoogte.

    Lees meer

    Ontmoeting met Ap Dijksterhuis