• Twaalftwaalftwaalf

    DoorTitia Liese

    Op twaalftwaalftwaalf gaat mijn nieuwe site online. Hebben Juliette – van Advies en zo – en ik in oktober j.l. afgesproken. Een mooie datum om een lang werkproces af te sluiten. Dan moet de custom-made – de op maat gemaakte – website klaar zijn (vinden we).

    Zie het voor je: twee vrouwen. Beiden stellen hele hoge eisen aan zichzelf. Juliette op web-technisch gebied – en dan met name waar het gebruikers-vriendelijkheid betreft. En ikzelf, met hele hoge eisen aan de inhoud van de site.
    Vooral de laatste dagen vlogen de termen van web-technische aard om m’n hoofd. Moest ik besluiten nemen waar ik de reikwijdte helemaal niet van kan overzien (als ik al begrijp waar het over gaat). Up-dates. Plug-ins. Bugs. iDeal – ‘welke leverancier wil je?’ In de verste verte nooit enig benul gehad dat IDeal andere leveranciers zou kunnen hebben dan de bank. Ook suf, maar gelukkig besef ik tegenwoordig dat ik niet alles hoef te weten en dat ik dan toch nog mee mag doen.
    En: de gebruiksvriendelijkheid van de site gaat boven alles – daar gaat het ten slotte allemaal om. Maar: wat betekenen mijn beslissingen? Wat brengen mijn beslissingen teweeg? Wat betekent deze beslissingen voor mij?

    Daarnaast stel ik zelf hoge eisen aan de inhoud van mijn Verlaat Verdriet-werk. En dus ook aan mijn nieuwe Verlaat Verdriet-site. Jaren en jaren werk zit er in mijn Verlaat Verdriet-werk. Ik weet dat ik een samenhangend en sluitend (ver)werkaanbod voor Verlaat Verdriet-ers heb ontwikkeld. Maar op welke manier hebben zoveel mogelijk Verlaat Verdriet-ers – en zoveel mogelijk andere gebruikers – zoveel mogelijk profijt van mijn site?

    En dan, vandaag, is het twaalftwaalf. De datum waarop ik – decennia geleden – werd geboren. En het is twaalftwaalftwaalf twaalf uur twaalf: het moment waarop de nieuwe site het daglicht ziet.

    De komende weken zullen we nog moeten werken om alles werkelijk te krijgen zoals we het willen hebben. Als gebruiker zul je dus de komende tijd nog veranderingen (en misschien verrassingen) kunnen zien. Maar het grote werk – de site – staat.

    Dus met ingang van vandaag – twaalftwaalftwaalf – ben je van harte welkom op www.verlaatverdriet.nu!

  • |

    Leef- & overleef-gebieden

    DoorTitia Liese

    Regelmatig kom ik in mijn Verlaat Verdriet-werk een onmiskenbare hang tegen naar zelfdoding. Soms gebeurt het werkelijk dat een Verlaat Verdriet-er een einde maakt aan haar of zijn leven. Soms komt zelfdoding heel dichtbij in de vorm van een of meer poging(en) tot zelfdoding. Bij andere Verlaat Verdriet-ers doen zich regelmatig gedachten voor aan een zelfgekozen levenseinde.

    Ook bij mijzelf hebt ik die gedachten jaren en jaren gekend. De gedachten waren er, een daad nooit. Meestal zelfondermijnende oordelen tot gevolg hebbend: ‘Zie je wel, zelfs daar ben je te laf voor.’ ‘Zie je wel, zelfs dat lukt je niet.’  Lang heb ik geworsteld in dit ongemakkelijke leef-&overleef-gebied. Tot ik me op een dag realiseerde: ‘Ik wil niet dood. Ik wil zelfs helemaal niet dood. Ik weet alleen niet hoe ik moet leven.’

    Een verlaat rouwproces, zo heb ik zelf ervaren, is een proces waarin zich, als het goed is, een aantal verandermomenten voordoen. Verandermomenten. Kantelmomenten. Momenten waarop je een realisatie hebt die je de mogelijkheid biedt een ander perspectief te kiezen.
    Ik geeft toe: het leven wordt door zo’n kantelmoment meestal niet onmiddellijk verschrikkelijk veel gemakkelijker.

    Het leven wordt door zo’n kantelmoment echter meestal wel volkomen anders.  Kantelmomenten – verandermomenten – zijn dus hele waardevolle momenten in een verlaat rouwproces, ook al heb je ze over het algemeen zwaar moeten bevechten en was de weg daarnaartoe verre van comfortabel. Het zijn wel de momenten waarop je daadwerkelijk een stap hebt gezet van overleven naar leven.

  • | |

    Archeologie

    DoorTitia Liese

    Afgelopen week kreeg ik zo’n mooi bij Verlaat Verdriet en psycho-biografisch werk  passend gedicht van Esther Jansma toegezonden. Ik geef het graag aan je door.

    Archeologie

    Weer aan het licht gekomen
    Lijkt ieder verleden
    Op de grond waarin het lag

    De dichter die ik zijn wil
    De voddenman, verzamelaar van
    Resten, momenten, barsten
    In dingen, brailleschrift
    Ontcijfert uitdrukkingen
    Van steeds datzelfde gedicht

    Uit: Altijd vandaag
    Esther Jansma
    7 jaar toen ze haar vader verloor

     

  • Kan niet – toch gebeurd

    DoorTitia Liese

    Vanochtend ga ik koffiedrinken bij mijn partner en wil de krant opslaan. Ik grijp in m’n jaszak om mijn eeuwig rondzwervende leesbril te pakken. Ik sta met twee brilhelften in m’n hand. Deze leesbril is op maat gemaakt, voor het serieuze leeswerk. Er moet een andere komen. Ik spoed me naar de leesbrillenwinkel. De brillenman ken ik niet alleen van z’n brillen. Hoewel hij eigenlijk met iets anders bezig is gaat hij me helpen. Ik zie het al gebeuren. Gaat het deze keer net zo? Hij is het overduidelijk vergeten, van die vorige keer. Ik niet. Omdat het al een aantal jaren geleden is dat hij mijn vorige bril op maat maakte, moeten mijn ogen opnieuw doorgemeten worden. Hij brengt zijn apparatuur in werking en laat mij plaatsnemen op de stoel. Hij begint. Ik lees braaf wat ik lezen moet. Hij meet. Meet nog eens. Rommelt wat aan het apparaat. Meet nog eens. Mompelt wat. Rommelt nog wat. Mompelt weer iets. Ja: dat begint al aardig op de vorige keer te lijken. ‘Ik moet even in je oog kijken’ zegt hij ietwat van slag. Hij kijkt in mijn oog. Kijkt nog eens. Hij blijft kijken. ‘Dit kan helemaal niet’ zegt hij. Ik lach. ‘Zei je de vorige keer ook, maar dat weet jij waarschijnlijk niet meer.’ Mijn rechteroog ziet zo verschrikkelijk slecht, dat ik eigenlijk niet moet kunnen onderscheiden wat ik wel kan onderscheiden. ‘Je linkeroog compenseert dat allemaal’ zegt hij, nog steeds behoorlijk verbaasd. Zelf ben ik niet verbaasd. Datzelfde heb ik toch ook gedaan na de dood van mijn moeder? Geprobeerd te compenseren? Om het toch allemaal goed te doen? Jammer genoeg kan ik mijn lol daarover niet met hem delen. Maar mijn lol is er niet minder om. Ik heb gecompenseerd als een gek, om de leegte en het onvermogen in mijzelf maar op te vullen. Overleven, noem je dat. Het was een hele klus om van overleven weer naar leven te gaan – maar wel een klus die de moeite waard is geweest. Nog nalachend ga ik naar huis. Mijn dag is goed. Meer dan goed.

    PS: nog even was ik in gesprek met de brillenman. Vertelde hem dat ik ooit lenzen heb geprobeerd, maar dat ik ze na een aantal weken had weggegooid. ‘Je compenserende oog verdraagt geen correctie’, zegt hij. Nou: dat klinkt me aardig bekend in de oren. M’n compenserende ik heeft ook heeeeeeel lang geen correcties geaccepteerd.